่ฤดูร้อนที่ฤดูมีการปรับเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเล็กน้อยสูทไม่จำเป็อีกต่อไป เสื้อเชิ้ตเปลี่ยนเป็แขนสั้นขอบลายสก็อตสีดำเหมือนกระโปรง ซากุระยังคงสภาพขี้เหร่ไม่เปลี่ยนแปลงตามอากาศที่อบอ้าวเปลี่ยนเพียงถุงเท้าจนกลายเป็โดนหักคะแนนเื่ผิดระเบียบทุกวัน
“อีกสองวันใกล้งานกีฬาประจำโรงเรียนโดดได้ไหม” เนเนะยืนเท้าไม้ถูพื้นอยู่หน้าห้องรอเพื่อนประจำเวรทำความสะอาดห้องเรียน
“ไม่ได้นะหัวหน้า” ซากุระะโดังลั่นถือไม้กวาดชี้หน้าเนเนะที่เอามืออุดหูเดินหนีทำหูทวนลมออกนอกห้อง
ปึก!
ซากุระหยุดหน้าเกือบทิ่มเมื่อเนเนะโผล่ออกนอกห้องชนกับนักเรียนห้องบีปีสามจนล้มลงไปนั่งกับพื้นก้นจ้ำเบ้า เนเนะยืนนิ่งทำหน้ามองงงเมื่อเธอคนนั้นก้มหน้าเอามือปิดปากร้องไห้ผมยาวดำขลับหยิกฟูปกคลุมหน้า
“อย่าท้อสิคะคุณฮาโนะคุณต้องเข้มแข็งไว้นะคะ” เสียงแหลมดังตามมาด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งหยุดลงตรงหน้าเนเนะเมื่อคนที่ถูกเรียกลุกขึ้นวิ่งหนีต่อ
“หัวหน้าห้องคิง” เสียงเนเนะทำให้ซากุระตาลุกวาวหลบหลังเนเนะดูเหตุการณ์อย่างเฝ้าระวัง รินยืนเหนื่อยหอบไม่ละทิ้งความสวยที่พ่วงเสน่ห์ถาวรสวยอันดับสองของเชนได
“เธอแกล้งฮาโนะอีกคนแล้วหรือไงจุ้นจ้านไม่เข้าเื่” เนเนะกอดอกพลางถือไม้ถูพื้นไว้ด้วย
“คุณฮาโนะไม่มีความมั่นใจในตัวเองนะสิ ฉันกำลังช่วยเธอนะปฏิบัติการมิราเคิลเชรงเปลี่ยนเธอให้เป็ที่รัก” รินตั้งท่าโพสชี้นิ้วไปตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่น
“ชื่อพิลึก”
“การทำให้คนมีความมั่นใจในตัวเองมันยากกว่าการแปลงโฉมทำสวยนี่ค่ะทั้งที่พยายามแล้วแท้ๆ คุณฮาโนะไม่ร่วมมือสักอย่าง”
“เื่ความรักฉันไม่เก่งหรอกแต่ฉันมีคนหนึ่งที่พอจะช่วยได้”
“จริงหรือคะ” รินจับมือเนเนะตาเป็ประกาย
“อืม นี่ไงซากุระ” เนเนะหลีกทางเผยให้เห็นซากุระยืนใหลบหลังอยู่นาน
“หา...าาา” ซากุระถึงกับร้องเสียงหลงรินมองด้วยความแปลกใจละจากเนเนะยื่นหน้าไปใกล้ซากุระที่หาที่ยึดหลักเบิกตาโต
“เราพักเื่แปลงโฉมคุณก่อนแล้วกันนะคะ ตอนนี้ฉันมีภารกิจใหม่เดี๋ยวฉันจะเล่าเื่คุณฮาโนะให้ฟังนะคะ”
ซากุระมองตาปริบๆ มองหน้าเนเนะที่ยิ้มหน้าบานเดินหนีทิ้งภาระให้เธอก้อนใหญ่จนต้องกลับเอามาคิดที่ห้องพักเช็ดหน้าล้างคราบเครื่องสำอางนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งส่องกระจกหวีผมติดกิ๊บหน้าม้า
“ฮาโนะแอบชอบคุโด้นักกีฬาวิ่งของเชนไดปีสามห้องเอ ผู้ชายที่เป็ขวัญใจคนทั้งโรงเรียนแถมมีแฟนคลับในโรงเรียนเยอะขนาดนั้นจะมองเห็นผู้หญิงตัวน้อยๆ ที่ไม่มีบทบาทโด่งดังได้ยังไงต่อให้น่ารักในแบบของตัวเองก็สู้คนสวยกว่าไม่ได้ หัวหน้านะหัวหน้าฉันเป็นักคอสนะไม่ใช่นักจิตวิทยา จะบ้าตาย” ซากุระเดินไปโน้มตัวลงบนเตียงเอามือดึงผ้าห่มคลุมโปงปิดไฟดิ้นไปดิ้นมาจนตกเตียง
กรี๊ดดด คุโด้คุงงงงง
เสียงกลองเชียร์บนสแตนด์เชียร์ หนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนสวมชุดวอร์มของเชนไดยืนกระดกน้ำที่เพื่อนชายส่งให้แล้วซ้อมวิ่งต่อรอบสนามคอนกรีตฝั่งหน้าโรงเรียนเลยน้ำพุมีเพียงหนึ่งสาวที่แอบดูอยู่ข้างสแตนด์ด้วยความสลดใจ ซากุระแวะเดินไปที่สแตนด์เมื่อเห็นรินเดินเข้าไป เธอทิ้งระยะห่างมองสองคนคุยกัน
“ไม่ต้องห่วงนะคะฉันหัวหน้าห้องคิงจะช่วยคุณฮาโนะเองไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ไว้ใจฉันนะคะคุณฮาโนะ” รินจับมือฮาโนะที่ก้มหน้าสลดใจไม่กล้าสู้หน้า
“ฉันกลัวค่ะฉันไม่กล้าขนาดนั้น ขอโทษนะคะหัวหน้า” ฮาโนะสะบัดมือรินออกตั้งท่าวิ่งหนีแต่ต้องหยุดกึกเมื่อซากุระออกมาขวางทางยืนกอดอกจ้องหน้าฮาโนะอย่างจริงจัง
“เธอน่ารักกว่าฉัน หัวหน้าทำให้เธอสวยสู้คนอื่นได้ทำไมเธอต้องวิ่งหนีด้วย”
“ฉันไม่กล้า คุณไม่เข้าใจฉันหรอก” ฮาโนะหลบหน้า
“ก็ยังไม่พิสูจน์ยังไม่ได้ทำแล้วทำไมถึงคิดว่าไม่กล้าเคยลองแล้วหรือไง”
“เอ่อ…”
“ทุกคนที่มาขอร้องให้หัวหน้าช่วยเปลี่ยนแปลงให้เป็สาวมีเสน่ห์เพื่อคนที่รักทำไมคนพวกนั้นข้ามผ่านมันไปได้ ไม่เชื่อใจหัวหน้าแล้วคิดกลัวทำไมว่าเป็ไปไม่ได้ ของแบบนี้มันต้องลองอย่าให้ขี้เหร่อย่างฉันเยาะเย้ยเธอสิ”
“คุณ…” ฮาโนะมองซากุระน้ำตาคลอ “ค่ะ ฉันจะลองดู”
“ถ้างั้นเริ่มปฏิบัติการเปลี่ยนเธอให้เป็ที่รักได้เลย เดี๋ยวฉันจะบอกรายละเอียดเองค่ะ” รินชูกำปั้นแนวแน่จับมือฮาโนะเดินไปนั่งคุยที่ม้านั่ง ซากุระมองตามก่อนจะสบตากับกลุ่มประธานนักเรียนที่ยืนอยู่หน้าห้องกรรมการกันครบทีม ทุกคนกระตุกยิ้มให้เธอแปลกๆ ทำให้ซากุระเคลือบแคลงใจก้มหน้าขมวดคิ้วเดินขึ้นห้อง
“ซากุระ” เสียงเรียกของคนคุ้นเคยทำซากุระชะโงกมองมินามิที่ยืนดักอยู่ที่บันไดทางขึ้นกับอามาโนะสีหน้าเคร่งเครียด
“เกิดอะไรขึ้น”
“พวกเราลืมเื่บางเื่ซะสนิทเลยค่ะ” อามาโนะนวดขมับ
“งานกีฬาเชนไดตรงกับวันที่พวกเราต้องไปตัดสินการประกวดงานนี้ผลัดไม่ได้ แต่ถ้าเธอหายไปเคลวินสงสัยแน่ๆ ฉันกับอามาโนะพวกนั้นไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แถมงานนี้ลาไม่ได้ด้วย”
“แย่แน่ฉันก็ต้องดักหัวหน้าห้องฉันให้ไปเหมือนกันทำไงละงานนี้”
“มันต้องมีทางออกเอางี้ละกัน” มินามิเข้ามาสุมหัวกับอามาโนะและซากุระวางแผนกันอย่างเงียบๆ ก่อนตีมือกันอย่างรู้ใจยิ้มเ้าเล่ห์
หลังเลิกเรียนซากุระเดินมานั่งดูนักกีฬาที่ขยันซ้อมเตรียมพร้อมลงแข่งในงานกีฬาประจำปีของเชนไดโดยแต่ละห้องต้องเลือกนักเรียนลงแข่งและปีสามห้องซีไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่แต่ส่วนใหญ่จะลงวิ่งมาราธอนเพราะความเชื่อเื่ความรักค่อนข้างสูงหากชายหญิงที่เข้าเส้นชัยได้ที่หนึ่งคู่กันจะได้รักกันเป็ที่เล่าขานมาต่อๆ มาหลายรุ่นของเชนได
“เฮ้อ วันนี้กลับมืดอีกแล้วเหนื่อยจริง” โชสวมชุดวอร์มหอบผ้ามากมายเดินผ่านสแตนด์ที่ซากุระนั่งอยู่
“ถ้ามีคนมาช่วยเพิ่มก็คงดีจะได้เสร็จเร็ว” แฮมเมอร์ลากบางอย่างที่อยู่ในถุงดำถุงใหญ่เดินตามโชก่อนจะสบตากับซากุระที่สะดุ้งเฮือกแทบอยากจะเลื้อยหนี ซากุระมองซ้ายมองขวาลุกขึ้นเดิน
“นี่ไงผู้ช่วย ปะ”
“อะไรนะ! ” รู้ตัวอีกทีก็โดนลากด้วยฝีมือแฮมเมอร์ไปหน้าโรงเรียนจนถึงรั้ว ซากุระมองซุ้มด้วยฝีมือการจัดของเรย์กะกับเจมิกส์ที่อยู่ในชุดวอร์ม
“ทำไมฉันต้องมาช่วยพวกนี้ด้วยนะ” ซากุระหันหน้าบ่นด้วยความเซ็ง
เฮ! คุโด้
เสียงเรียกทำให้ซากุระชะเง้อมองหนุ่มนักวิ่งเดินไปรวมกลุ่มเพื่อนช่วยกันจับผ้าจัดแต่งรั้วอยู่ทางซ้ายมือ
แผละ!
มีบางอย่างจิ้มเข้าที่แก้มซากุระเธอหันมองอย่างใมือขวาถือพู่กันจุ่มสีเหลืองมือซ้ายถือถังสีและแน่นอนข้างแก้มที่โดนจิ้ม
“ประธาน! ” ซากุระร้องลั่นจนทุกคนหันมาสนใจเคลวินที่ยักไหล่มองเธอ ซากุระขมวดคิ้วไม่พอใจจ้องเขาอย่างมาก
“ถ้าเธอไม่เหม่อก็คงไม่เลอะสี สีอะคริลิคเขาว่าลบออกยาก” เคลวินชูถังสีก่อนเดินผ่านไปนั่งกับพื้นระบายสีใส่กระดาษเพื่อตกแต่งในงานกีฬา ซากุระพูดไม่ออกอ้าปากค้างเอามือลูบแก้มมองฝ่ามือจนช็อคเมื่อไม่มีสีติดตามมือเธอออกมาแน่นอนมันแห้งติดที่แก้มเธอไปแล้ว
“ไอ้…”
“ว้าว สาวขี้เหร่มาช่วยด้วย อะนี่ ขอบใจนะ” โรสมาพร้อมกลิ่นดอกกุหลาบยื่นถังสีชมพูกับพู่กันให้ซากุระที่อ้าปากค้างมองตาปริบๆ รับไว้ก่อนเดินคอตกไปนั่งฝั่งตรงข้าม เคลวินเหลือบมองซากุระทำหน้าบูดไม่สบอารมณ์มองค้อนใส่เขาทุกกระบวนท่าที่ระบายสี
“นั่งตรงนั้นจะตัดขอบร่างที่ฉันทำไว้ได้ไง มานั่งนี่” เคลวินมองหน้าซากุระบอกเธอให้ย้ายมานั่งฝั่งเขา
“ฉันเห็นของฉันละกัน”
“ไม่เป็ไร ไม่ยากเกินแก้” เคลวินพลิกกระดาษอันใหญ่หมุนกลับฝั่งก่อนลุกขึ้นขยับมานั่งข้างซากุระหน้าตาเฉยก้มลงระบายต่อ ซากุระมองตาปริบๆ อึ้งค้างก่อนเท้าคางทำหน้าเซ็งสีหน้าชัดเจนมาก โชแจกน้ำให้ทุกคนพลางเหล่มองเคลวินกับซากุระช้าๆถึงกับหลุดยิ้มเมื่อเคลวินมองซากุระถลกแขนเสื้อคุกเข่าโน้มตัวลงระบายตัดขอบแบบสบายตัวไม่สนใจหนุ่มข้างๆ โรสซับเหงื่อให้เจมิกส์ที่เอียงมองคู่ที่นั่งระบายสีอย่างแปลกใจ
เวลาผ่านไปจนมืดไฟเปิดทั่วเชนไดโดยเฉพาะด้านหน้า ซากุระเงยหน้านั่งมองผลงานอย่างอารมณ์ดีแล้ววางพู่กันลง
“เย้เสร็จแล้ว” เสียงเธอทำทุกคนที่ช่วยกันเก็บของมองตาม เคลวินเดินเข้ามาเก็บถังสี เรย์กะยกป้ายขึ้นติดซุ้มช่วยกันกับเจมิกส์และแฮมเมอร์ ซากุระเดินไปมองหน้าป้ายด้วยรอยยิ้มมองโรสหยิบมือถือมาถ่ายรูปซุ้มด้วยความภาคภูมิ ซากุระหมุนตัวกลับเดินออกนอกรั้วแบบไม่ลาใคร
“บางทีการทำอะไรดีๆ เพื่อสังคมก็รู้สึกนะให้โดยไม่หวังผลตอบแทนก็สบายใจดีนะ เฮ้อ…” ซากุระผ่อนหายใจเดินเข้าซอยเลี้ยวเข้าห้องพักที่แลดูแออัดเล็กๆ อยู่กันในหมู่มาก ซากุระเปิดประตูค้างเมื่อเห็นเงาผู้ชายสูงๆ อยู่ด้านหลังเมื่อโดนความสว่างจากไฟริมทาง หัวใจเริ่มเต้นเร็วมากขึ้นก่อนตัดสินใจหมุนตัวหันมาเผชิญหน้าด้วยความอึ้ง
“ประธาน! สะกดรอยตามฉันทำไม”
“ตามมาส่งวันหลังจะกลับบ้านช่วยบอกหรือลากันบ้าง ฉันมีหน้าที่ดูแลนักเรียนทุกคน”
“นายเดินตามมาแต่นายไม่บอกฉันสักคำเนี้ยนะ”
“ถ้าบอกก็ไม่รู้ความลับนะสิ” เคลวินกระตุกยิ้มหมุนตัวเดินไปเรียกรถแท็กซี่ปล่อยให้ซากุระยืนมองตามด้วยความอึ้งค้าง
“บ้าชะมัด ฉันหลุดอะไรไปบ้างหรือเปล่า พวกนี้ไว้ใจไม่ได้จริงๆ ” ซากุระกำมือแน่นรีบเดินเข้าห้องปิดประตูไล่หลัง
เช้าวันต่อมา
ซากุระเดินหาวปากกว้างพร้อมยืดแขนบิดี้เีระหว่างเดินเข้าโรงเรียนก่อนสังเกตเห็นรินยืนจับมือฮาโนะอยู่หน้าลานน้ำพุด้วยท่าทางเขินอายและดูสวยขึ้นจริงๆ ผมยาวเหยียดตรงใบหน้าแต้มสีสันด้วยเครื่องสำอางเบาๆ ติดโบที่ผมให้ดูน่ารักจนหลายคนที่ผ่านมองตามกันเหลียวหลัง ซากุระมองอีกฝั่งที่กำลังเดินเข้าโรงเรียนตามหลังเธอมา ผู้ชายที่ฮาโนะชอบเดินสะพายกระเป๋าอย่างเร่งรีบ ซากุระลดการเดินให้ช้าลงเพื่อให้คุโด้เดินผ่านไปก่อนจนถึงที่ฮาโนะกับรินยืนอยู่ ฮาโนะก้มหน้าไม่กล้ามองคุโด้ที่เดินผ่าน ซากุระวิ่งเข้าไปชนคุโด้จนเซเอียงข้างไปชนกับฮาโนะดวงตาสองคู่สบกันช้าๆ รินเอามือปิดปากใแต่คนที่สร้างสถานการณ์ย่องไปหลบหลังน้ำพุ
“ขอโทษนะเจ็บหรือเปล่า”
“มะไม่ค่ะ” ฮาโนะรีบก้มหน้าตอบด้วยความเขิน
“ดีแล้วละ วันนี้ดูน่ารักดีนะฝีมือหัวหน้าใช่ไหม ไปก่อนนะ” คุโด้อมยิ้มส่งให้ฮาโนะกับรินก่อนเดินมองนาฬิกาข้อมือไปอย่างรีบร้อน ฮาโนะมองตามตาลอยแล้วก้มหน้าซึมกำกระโปรงมองหน้ารินน้ำตาคลอแล้ววิ่งหนีเข้าด้านใน
“คุณฮาโนะ! ” รินวิ่งตามฮาโนะทันที ซากุระขมวดคิ้วยืนมองทิศทางการไปของฮาโนะก่อนจะวิ่งอ้อมไปดักด้านหน้าตรงทางขึ้นอาคาร ฮาโนะชะงักน้ำตาคลอมองซากุระขวางทางเธออยู่พร้อมส่งสายตาดุ
“เื่มากจัง” ซากุระเอ่ยเสียงเรียบจับแขนฮาโนะจูงขึ้นชั้นดาดฟ้าแล้วปิดประตูดังโครมจนฮาโนะสะดุ้งโหยงยืนนิ่งเอาแต่ร้องไห้ ซากุระเดินมาที่ขอบดาดฟ้าไร้ระเบียงไร้ที่กั้นดึงฮาโนะเข้ามายืนข้างๆ จนทำให้คนที่ถูกดึงมองซากุระอย่างหวาดกลัว
“จะ จะ ทำอะไรคะ”
“ฉันจะผลักเธอ” ซากุระหันข้างตอบเสียงเรียบต่างจากที่เคยเป็ดูเ็าจนน่ากลัว
“มะมันสูง” สาวน้อยพยายามหลับตามองไปทางอื่นก้าวถอยหลังแต่ซากุระดึงกลับมาล็อคแขนแน่น
“ขี้ขลาดแบบนี้จะให้คุโด้หันมอง ขนาดความสูงเธอยังแพ้แล้วจะไปควงคนที่อยู่สูงได้ไง ถ้าตัดใจไม่ได้ก็สู้สิ คิดว่าสวยอย่างเดียวผู้ชายจะมองหรือไง ประเมินตัวเองสูงไปนะ”
“ฉันไม่กล้า คำพูดเขาเหมือนฉันทำอะไรไม่ได้ถ้าหัวหน้าไม่ช่วย”
“แล้วมันไม่จริงหรือไงเธอมันอ่อนแอทำอะไรเองไม่เป็ ถ้าฉันมีหน้าตาน่ารักมีความสวยเหมือนเธอ ฉันไม่มานั่งร้องไห้งอแงเป็เด็กแบบนี้หรอก”
“แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงนี่คะ”
“เธอมีหัวหน้าคอยช่วยจะกลัวอะไร เดินหน้าสิค้นหาตัวเองสิว่าทำอะไรเหนือคนอื่นได้บ้างนอกจากเอาความสวยดึงดูดผู้ชาย”
“ฉะ ฉัน” ฮาโนะมองอึ้งใกับดวงตาดุของซากุระ
“ถ้าไม่กล้าพอที่จะสบตาเขาหรือพรีเซนต์ตัวเองให้เขาเห็น ถอดใจเถอะเขาไม่เหมาะกับเธอ” ซากุระปล่อยมือออกเดินกลับไปทั้งฮาโนะยืนก้มหน้ากำหมัดมองแผ่นหลังซากุระ
“ไม่ค่ะ ฉันไม่ถอดใจ ฉันรักเขา ฉันต้องทำให้เขาเห็นฉันให้ได้”
“ทำให้เห็นสิผู้หญิงขี้ขลาด อย่าให้ยัยขี้เหร่อย่างฉันดูถูกแบบนี้” ซากุระเปิดประตูก้าวลงผ่านรินที่กำลังยืนรออยู่อย่างอึ้งๆ แต่ซาบซึ้งเข้ามากอดซากุระ
“ที่เหลือฉันจัดการเองค่ะ ของคุณนะคะ”
“อือ ทำให้ได้ด้วยนะหัวหน้า ฉันจะดูผลพรุ่งนี้”
“ค่ะ” รินกำปั้นชูขึ้นมั่นใจเดินไปหาฮาโนะที่ซับน้ำตากอดริน ซากุระฉีกยิ้มบางๆ ก้มลงบันไดไปห้องเรียน
เนเนะยื่นลูกอมให้ซากุระที่เดิอนเข้ามาในห้องนั่งลงเปิดหนังสือเหล่มองเนเนะช้าๆ อย่างฉงนหยิบลูกอมแกะกิน
“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้”
“เป็เพราะหัวหน้าห้องคิงมากกว่า”
“ครึ่งหนึ่งแต่อีกครึ่งถ้าไม่ได้เธอเื่ของฮาโนะคงไม่จบ ฉันเชื่อเธอเพราะเธอยังปราบฉันได้เลยอย่างอื่นก็ต้องทำได้”
“มั่นเกินไปแล้วหัวหน้า กอดที”
“ไม่” เนเนะผลักหัวซากุระออกทำทุกวิถีทางที่จะดันตัวซากุระออกจนคนรอบข้างมองดูอีกตามเคย
และแล้ววันงานกีฬาประจำโรงเรียนก็มาถึงแต่ละห้องส่งตัวแทนแข่งกีฬาต่างๆ อย่างคึกคักแต่มีเพียงสามคนที่ยืนจับกลุ่มมองลาดเลาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทุกคนพร้อมใจกันสวมชุดวอร์มของเชนได
“พวกผู้จัดการเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม” ซากุระมองซ้ายมองขวาเอ่ยขึ้น
“ใช่รถจอดอยู่กลางทาง” มินามิตอบกลับ
“ตามแผน” ซากุระพยักหน้าขยับตัวก่อนหยุดกึกเมื่อยูมิงอแงเดินตามเนเนะติดแจมาหาซากุระ
“ทำไมต้องจัดกีฬาวันนี้ด้วย ยูมิอยากไปหาคุณซากุระ ยูมิอยากขึ้นประกวด ยูมิไม่ยอมรุ่นพี่ช่วยยูมิด้วย แง้”
“หูจะแตกแล้วยูมิ เขาจะเรียกรวมคนที่เข้าร่วมการแข่งวิ่ง ครูฮินาโกะให้มาตาม” เนเนะเอามืออุดหู
“ฉันพร้อมแล้ว ลุยเลย” ซากุระยิ้มหน้าบานเดินนำไปรวมกลุ่มหน้าซุ้มเพื่อเตรียมวิ่งมาราธอน ซากุระแกว่งแขนทำทีวอร์มร่างกายอยู่กับอามาโนะและมินามิก่อนเหลือบเห็นฮาโนะกับรินยืนอยู่ด้านหน้าเข้าร่วมวิ่งด้วย ถัดไปไม่ห่างมากเป็คุโด้กับพองเพื่อน
ปี๊ดดดด!!
เสียงนกหวีดให้สัญญาณเสียงเฮฮึกเหิมของทุกคนออกตัววิ่งอย่างมุ่งมั่นเพื่อคำทำนายที่สมหวัง ซากุระวิ่งเหยาะอยู่ในกลุ่มมองซ้ายมองขวาฉีกยิ้มเ้าเล่ห์
“อ้าวคุณซากุระลงวิ่งด้วยหรือคะ” รินปาดเหงื่อในขณะวิ่งถอยหลังมาหาซากุระ
“อืมฝากฮาโนะด้วยนะ”
“ค่ะไปก่อนนะคะคุณฮาโนะจะต้องเข้าเป็ที่หนึ่งกับคุโด้คุงแน่นอน” รินวิ่งนำโบกมือให้ซากุระที่พยักหน้าโบกมือตอบกลับยิ้มแป้นก่อนมองอามาโนะที่เริ่มทิ้งระยะให้ทุกคนไปก่อนแวะแอบมุมทางแยกอย่างหวุดหวิดต่อไปก็เป็ซากุระ เธอค่อยๆ เดินลัดเลาะไปตามกำแพงวิ่งเหยาะๆ ให้ทุกคนผ่านเธอแบบไม่สนใจ
หมับ!
แต่กลับมาบางอย่างทำเธอหน้าหงายคาอยู่ตรงทางแยกหันขวับมองคนที่ดึงคอเสื้อเธอไว้หน้าเหวอค้างก่อนทำหน้าบูดบึ้ง
“นายวิ่งกับเขาด้วยหรือเนี้ย หึย จะตามฉันไปถึงไหน”
“จะไปไหน เส้นทางวิ่งคือตรงไป” เคลวินกอดอกมองด้วยความจับผิดปล่อยมือออก
“พักเหนื่อย พักไม่ได้หรือไง ประธานก็วิ่งไปสิ” ซากุระบอกอย่างไม่พึงพอใจ
“ไม่ละรอเธอพักเหนื่อย” เคลวินยิ้มมุมปาก
“อะไรนะ! ” ซากุระเอามือตบหน้าผากมองซ้ายมองขวาหาทางออก
มินามิยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านหลังสุดค่อยๆ เดินช้าๆ ก่อนจะดักหน้ายูมิที่วิ่งมาด้วยความเหนื่อยหอบอยู่กับกลุ่มเพื่อนสามสี่คน
“กรี๊ด รุ่นพี่มิมิหน้าใสจัง” เพื่อนของยูมิกระดี๊กระด๊ากันชมมินามิ
“ช่วยอะไรหน่อยสิ ถ้าตกลงฉันจะให้ลายเซ็นของคุณซากุระ”
“กรี๊ด จริงหรือคะ ได้ค่ะ” ยูมิตอบตกลงกุมมือะโโลดเต้น มินามิเหลียวมองเคลวินที่กักตัวเพื่อนสาวไว้ก่อนหันมาตกลงกับยูมิอีกครั้ง
ซากุระทำทีนวดไหล่มองเคลวินยืนจับผิดอย่างอึดอัดและเบื่อหน่ายก่อนจะทำหน้างงเมื่อยูมิกับเพื่อนๆ วิ่งกันเข้ามาหาเคลวิน
“รุ่นพี่ประธาน ยูมิเห็นนักเรียนชายโดดเรียนทางนั้นค่ะ”
“อะไรนะ” เคลวินเลิกคิ้วฉงน
“ทางนั้นค่ะรุ่นพี่ประธาน หล่อจังเลย” เพื่อนของยูมิช่วยกันรุมเบียดเคลวินให้ไปทางฝั่งตรงข้ามที่มีทางแยก ซากุระทำหน้างงก่อนมินามิจะวิ่งมาฉุดเข้าไปที่แยกเพื่อไปขึ้นรถตู้ที่จอดหลบอยู่
ครืดดด
“โอ้โหฝีมือนาย ฉลาดเยี่ยมยอดมากมินามิเทพบุตรเลยนะเนี้ย” ซากุระซบไหล่มินามิในระหว่างที่รถเคลื่อนตัวออก
“แน่นอนแต่ขอลายเซ็นเป็การแลกเปลี่ยนนะ”
“หลอกใช้แฟนคลับฉันแถมเอาลายเซ็นฉันมาล่ออีก ซาตานหรือเทพบุตรเนี้ย ได้เลยจ้า” ซากุระมองค้อนประชดประชัน
“แต่งตัวกันได้แล้วค่ะ” อามาโนะสะกิดจากเบาะหลังเมื่อแต่งตัวเสร็จเหลือเพียงสวมวิกอย่างเดียว มินามิปีนไปเบาะหลังแข่งแต่งตัวกับซากุระ รถขับผ่านหน้าโรงเรียนเพื่อย้อนกลับซากุระสวมถุงมือมองกระจกเห็นภาพคุโด้พาฮาโนะขี่หลังเดินเข้าเส้นชัย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นอย่างภูมิใจก่อนจะหันไปแต่งตัวต่อ
เคลวินยืนพิงกำแพงอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนกอดอกผ่อนลมหายใจยาวมองแฮมเมอร์ปั่นจักรยานมาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมเจมิกส์ที่พาโรสซ้อนท้าย
“ยืนนิ่งแบบนี้จับไม่ได้ชัวร์” แฮมเมอร์ยิ้มมุมปาก
“ต้องเพิ่มกองกำลังแล้วละ” โรสกอดเอวเจมิกส์อมยิ้ม
“ปล่อยไปก่อน ไปเถอะ” เคลวินตัดบทอย่างหัวเสียนั่งซ้อนท้ายแฮมเมอร์ปั่นจักรยานกลับเชนได
2K
