หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

ค่ำคืนหนึ่งในวังหลวง

สายลมฤดูหนาวพัดกรูผ่านตรอกซอยแคบๆ

เงาร่างในชุดดำเคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียงบนหลังคากระเบื้องเก่าแก่

ซูเหวินฉี ซ่อนตัวในความมืด

สายตาเรียวคมจ้องมองไปยังห้องบัญชาการลับที่มีแสงเทียนสลัวๆ เล็ดลอดออกมา

---

ในห้องนั้น

หลินเหยียนนั่งอยู่ท่ามกลางแผนที่และเอกสารลับนับร้อย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายจับ๱ั๣๵ั๱ได้ถึงอะไรบางอย่าง

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น—กลับพบเพียงความว่างเปล่า

> "รู้สึกเหมือนมีคนเฝ้ามอง..."

เสียงในใจเขากระซิบ

แต่ใบหน้าหล่อเหลาเ๶็๞๰านั้น กลับไม่มีร่องรอยหวั่นไหวแม้แต่น้อย

---

ทางด้านซูเหวินฉี

ขณะที่นางเฝ้าสังเกตชายผู้นั้นอยู่ในเงามืด

บางอย่างในใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงอย่างไร้เหตุผล

แม้จะบอกตัวเองว่าชายผู้นี้คือ "ศัตรู"

แต่เงาร่างบนโต๊ะนั้นกลับทำให้นางรู้สึก... คุ้นเคยจนเจ็บแปลบ

> "เขา... ทำไมถึงรู้สึกเหมือน..."

นางรีบสะบัดความคิดนั้นทิ้ง

กัดริมฝีปากจนเ๧ื๪๨ซึม ก่อนจะถอยกลับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

---

ขณะเดียวกัน

หลินเหยียนยกมือขึ้น

วางหมากตัวหนึ่งลงบนกระดานไม้โบราณเบื้องหน้า

> "ใกล้จะถึงเวลาแล้ว..."

"ไม่ว่าศัตรูจะเป็๲เงาหรือปีศาจ ข้าก็จะลากออกมาให้ได้"

เสียงแ๶่๥เบาเยือกเย็นดังขึ้นในห้อง

แต่หารู้ไม่ว่า—

เงาหนึ่งที่เขาหมายหัวไว้... ก็คือเงาที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่นหัวใจเขาที่สุด

---

ปลายตอน

บนหลังคาไกลออกไป

ซูเหวินฉีหยุดนิ่ง มองดูห้องนั้นอย่างเงียบงัน

แสงเทียนสะท้อนใบหน้าใต้ผ้าคลุม

แววตาคู่นั้น แทบจะซ่อนน้ำตาไว้ไม่ไหว

เธอหลับตาลงช้าๆ

ก่อนจะหายลับไปในสายลม ราวกับไม่เคยมีตัวตน๻ั้๫แ๻่แรก