ทว่า...ความจริงช่างโหดร้ายยิ่งนัก วิชามหาเวทย์ที่จ้อยเพิ่งจะได้มานั้นมีโอกาสสำเร็จต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าใจหายเขาพยายามร่ายมนต์ในใจอย่างรวดเร็วปานจักรผันถึงห้าครั้งรวด แต่อุ้งเท้าเล็ก ๆกลับคว้าได้เพียงธาตุอากาศที่ว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกว่ามีสิ่งของล้ำค่าใด ๆหลุดรอดมาเข้ามือเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!
เมื่อเห็นว่าท่านเ้ากรม์กำลังจะคลายอ้อมกอดเพื่อเหาะกลับไปรายงานโองการจ้อยก็เริ่มลนลาน เขารีบเอาหัวซุกอกขาว ๆ ของตาแก่เทวดาให้แน่นขึ้นไปอีก"ขอผมอยู่อย่างนี้อีกสักนิดเถอะครับท่านเ้ากรม...กลิ่นไอทิพย์ของท่านมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน ผมรู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้พระพุทธองค์เลยล่ะครับ"
จ้อยแสร้งทำเป็ออดอ้อนหวังจะยื้อเวลาหาจังหวะ"ฉก" อีกสักรอบสองรอบ
นายหญิงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ เริ่มขมวดคิ้วมุ่น นางมองเ้าสัตว์เลี้ยงของนางด้วยสายตาแปลก ๆราวกับกำลังเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาทีละน้อย"ท่านเ้ากรม์ยังมีธุระปะปังที่ต้องไปจัดการอีกมาก จ้อย...เ้าทำตัวรุ่มร่ามเกินไปแล้วนะ ปล่อยท่านเสียทีเถอะ"
น้ำเสียงของนายหญิงเริ่มเย็นเหยียบจนจ้อยขนลุกซู่‘โธ่... นายหญิงครับ ผมไม่ได้จะนอกใจไปซบตักตาแก่นี่นะผมแค่จะกู้ชีพตัวเองต่างหาก!’
จ้อยรู้ดีว่าหากเขาไม่ได้พลังงานทิพย์มาเสริมเข้าร่างกายในตอนนี้ด้วยอัตราการเผาผลาญพลังงานที่ผิดปกติจากการข้ามภพข้ามชาติมาเขาคงจะมีชีวิตอยู่ดูหน้านายหญิงได้ไม่เกินสามวันแน่ ๆ ! ถ้าเขาตายไปใครจะอยู่ปกป้องนายหญิงจากพวกอาศรมมหาเวทย์กันล่ะ?
....
จ้อยพยายามร่ายมนต์"วิชามหาโจร" ต่ออีกสิบครั้งรวด แต่มันก็ยังนิ่งสนิท!จ้อยเริ่มเหงื่อตกในอ้อมกอดของเทวดา
ทางด้านท่านเ้ากรม์เองก็เริ่มจะรีบร้อน"เอาล่ะ ๆ ข้าเข้าใจในความรักของเ้าแล้วแต่ข้าต้องรีบกลับไปกราบทูลจอมเทพก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มขึ้นนะ"
นายหญิงเห็นว่าจ้อยยังไม่ยอมปล่อย จึงเดินเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ขาหลังของจ้อยแล้วออกแรงดึง"กลับมานี่เดี๋ยวนี้ จ้อย! เ้าช่างทำตัวให้น่าขายหน้านัก!"
"เดี๋ยวครับนายหญิง! อีกนิดเดียว... อ๊ะ!"จ้อยร้องเสียงหลงเมื่อถูกกระชากตัวออกมาจากอ้อมกอดของท่านเ้ากรม์
ในจังหวะนั้นเองท่านเ้ากรม์ก็ทรงใช้มนต์บังคับให้เกิดสายรุ้งทิพย์พาดผ่านท้องฟ้าร่างของท่านลอยละลิ่วพุ่งขึ้นสู่สรวง์อย่างรวดเร็วจ้อยที่กำลังโดนนายหญิงหิ้วขาหลังอยู่นั้นมองตามร่างเทวดาไปด้วยสายตาละห้อย
แต่แล้ว...ดวงตากลมโตของจ้อยก็พลันสว่างวาวขึ้น!
ที่บั้นเอวทิพย์ของท่านเ้ากรม์มี "ย่ามแพรสีแดงมณี" ใบหนึ่งผูกติดอยู่ด้วยด้ายทองคำมันสะท้อนแสงแดดวิบวับยั่วยวนกิเลสของจ้อยยิ่งนักด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าผสมโจร จ้อยดีดตัวหลุดจากมือนายหญิงในพริบตาเขาพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกศร คาบด้ายทองคำนั่นไว้ด้วยฟันที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐี!
กรึ๊บ!
ด้ายทองคำขาดสะบั้นลงในคำเดียว!จ้อยรีบม้วนตัวกลับกลางอากาศ ซุกย่ามแพรใบนั้นไว้ใต้พุงป่อง ๆ ของตนแล้วพุ่งกลับเข้าสู่อ้อมกอดของนายหญิงอย่างแเีที่สุด
....
ร่างของท่านเ้ากรม์เหาะลิ่วไปไกลจนเกือบจะพ้นเขตดวงจันทร์อยู่แล้วทว่าในชั่วขณะนั้น ท่านกลับรู้สึกถึงน้ำหนักที่เอวที่เบาลงอย่างผิดปกติ
"เอ๊ะ..." ท่านเ้ากรมหยุดกะทันหัน ลูบที่เอวตัวเองแล้วอุทานลั่น"ย่ามแพรอาคมของข้าหายไปไหน!"
ท่านเ้ารีบตั้งจิตหลับตาใช้นิ้วหัวแม่มือเคาะข้อต่อนิ้วร่ายเวทคำนวณเหตุการณ์ในพริบตาเพียงครู่เดียวท่านก็เบิกตากว้าง ใบหน้าที่เคยดูเมตตากลายเป็แดงฉานด้วยความโมโห"ไอ้สุนัขหน้าขนนั่น! มันไม่ใช่สุนัขธรรมดาเสียแล้ว...กล้าดีอย่างไรมาฉกย่ามบรรจุสมบัติของข้าไป! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!"
สายรุ้งทิพย์พลันเปลี่ยนทิศทางพุ่งย้อนกลับลงมายังวิมานจันทราด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนไปหลายเท่า!
ทางด้านวิมานจันทรานายหญิง เมื่อเห็นสายรุ้งย้อนกลับมานางก็ใ รีบอุ้มจ้อยเข้าไปหลบภายในถ้ำทันที"ท่านเ้ากรมกลับมาทำไมกัน?หรือว่าลืมสั่งความอะไร?"
พอเข้าถึงส่วนลึกของถ้ำจ้อยก็รีบดิ้นหลุดจากอ้อมกอดนายหญิงแล้ววิ่งแจ้นเข้าไปที่หลังแท่นหินเขารีบควักย่ามแพรสีแดงออกมา พยายามจะแกะปมออก แต่ทว่าย่ามใบนั้นกลับมี"ยันต์อาคม" เรืองแสงสีทองสลับไปมาราวกับระบบสัญญาณเตือนภัยที่กำลังจะะเิ
"ชิบหายล่ะ! มีล็อกรหัสด้วยเหรอเนี่ย!" จ้อยสบถในใจ
ขณะเดียวกันเสียงะโของท่านเ้ากรม์ก็ดังสนั่นมาจากหน้าถ้ำ "เทพธิดาจันทรา!ส่งตัวไอ้หัวขโมยหน้าขนออกมาเดี๋ยวนี้! มันบังอาจขโมยย่ามอาคมของข้าไป!"
นายหญิงได้ยินเช่นนั้นก็อ้าปากค้างนางก้มลงมองจ้อยที่กำลังพยายามใช้ฟันแทะย่ามอยู่อย่างบ้าคลั่ง "จ้อย!นี่เ้า..."
....
จ้อยรู้ดีว่าถ้าถูกจับได้ตอนนี้ทั้งเขาและนายหญิงจบเห่แน่ เขาไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อแกะไม่ออก เขาจึงรวบรวมพลังทั้งหมดไปที่ฟันหน้าแล้วงับลงไปบนยันต์อาคมสีทองนั่นเต็มแรง!
เปรี้ยง!
แรงสะท้อนจากอาคมทำเอาฟันของจ้อยชาไปทั้งปากแต่เดชะบุญ... ฟันของกระรอกต่างดาวตัวนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่เทวดาจะคาดคิดยันต์อาคมแตกกระจายกลายเป็ละอองแสง ย่ามแพระเิออกส่งผลให้ของวิเศษนับสิบ ๆชิ้นร่วงหล่นลงมากองเต็มพื้นถ้ำ!
มีทั้งตลับยาทิพย์, ผอบน้ำมันพรายนิมิต, ลูกแก้วมณี, และก้อนธาตุทิพย์ ที่ส่งกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอ
"โอ้โห... นี่มันคลังสมบัติเคลื่อนที่ชัด ๆ !" จ้อยตาโตเท่าไข่ห่าน
"จ้อย! เ้าทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม!" นายหญิงวิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตระหนก"ท่านเ้ากรมกำลังจะเข้ามาแล้วนะ!"
จ้อยรีบใช้เท้ากวาดของวิเศษเ่าั้เข้าหาตัว"นายหญิงครับ! ถึงจุดนี้แล้ว ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ผมตายแน่ ๆ !"
ว่าแล้วจ้อยก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเขาคว้าเอาตลับยาและก้อนธาตุทิพย์ที่อยู่ใกล้ที่สุดยัดเข้าปากแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ !
กรุบ! กรอบ!
รสชาติของมันเหมือนกับกินลูกอมรสสมุนไพรผสมกับไฟฟ้าสถิตพลังงานมหาศาลพุ่งพล่านจากกระเพาะขึ้นสู่หัวใจและสมองในทันทีจ้อยรู้สึกเหมือนร่างกายที่เคยอ่อนแอและขาดพลังงานได้รับ "ไฟสำรอง"กองมหึมา
นายหญิง ที่ยืนมองอยู่ถึงกับทรุดลงนั่งกับพื้นถ้ำ"เ้านี่มัน... บ้าไปแล้วหรืออย่างไร กินของวิเศษเข้าไปแบบนั้นร่างกายเ้าจะรับไหวได้อย่างไร?"
จ้อยที่กำลังเคี้ยว"ลูกแก้วมณี" จนละเอียดปานเคี้ยวถั่วตัดหันมามองนายหญิงด้วยแววตาที่จริงจังแต่ซ่อนความโศกเศร้าไว้ "นายหญิงครับ...ถ้าผมไม่กินของพวกนี้เข้าไป ผมจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ไม่เกินสามวันพลังงานในร่างของผมมันกำลังจะหมดลง...ผมไม่อยากตายตอนที่นายหญิงกำลังตกอยู่ในอันตรายผมอยากอยู่สู้กับไอ้เ้าอาศรมมหาเวทย์นั่นข้าง ๆ ท่าน!"
คำสารภาพของจ้อยทำเอานายหญิงนิ่งอึ้งไปความโกรธเคืองมลายสิ้นไปแทนที่ด้วยความห่วงใยและะเืใจอย่างบอกไม่ถูกนางเพิ่งรู้ว่าสภาวะร่างกายของสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์ตัวนี้วิกฤตถึงเพียงนี้
....
ข้างนอกถ้ำเสียงของท่านเ้ากรม์ยังคงดังต่อเนื่อง "ส่งย่ามของข้าคืนมา!ไม่อย่างนั้นข้าจะใช้มนต์อัคคีทิพย์เผาป่ากัลปพฤกษ์ให้เหี้ยน!"
จ้อยที่กำลังพยายามกลืน"ผอบเครื่องเขิน" ลงคอไปอีกชิ้น หันมาบอกนายหญิงด้วยเสียงแหบพร่า"นายหญิง... เอาไอ้ผมสีขาว ๆ ยาว ๆ ที่ผมฉกติดมือมานี่โยนออกไปให้ท่านเถอะบอกว่าเป็ย่ามที่ขาดแล้ว... ส่วนที่เหลือในท้องผม ผมจะย่อยมันให้หมดเอง!"
นายหญิง น้ำตาคลอเบ้านางมองดูจ้อยที่กำลังดิ้นรนเพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อปกป้องนางนางจึงรีบหยิบเอาเศษผ้าแพรที่ขาดรุ่งริ่งวิ่งออกไปหน้าถ้ำเพื่อเผชิญหน้ากับเทวดาผู้เกรี้ยวกราด
"ท่านเ้ากรม... โปรดระงับความโกรธเถิดย่ามของท่านขาดสะบั้นเพราะลมจักรวาลในถ้ำ ของวิเศษส่วนใหญ่ร่วงหล่นลงในเหวพระจันทร์ไปหมดแล้วเหลือเพียงเศษผ้านี่เท่านั้น..."
ภายในถ้ำจ้อยนอนหงายท้อง พยายามเร่งระบบการย่อยอาหารในร่างกายให้ทำงานเต็มที่พลังงานทิพย์มหาศาลกำลังซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอและขยายขีดจำกัดของร่างกระต่ายตัวนี้ให้แกร่งขึ้น
536
