สวรรค์ชั้นต่ำ มหาลัยชั้นเลว 18+ (Low Heaven, Dirty Campus)

ทำไมเธอถึงเขียนแบบนี้ล่ะ?”

เสียงของเกรซนิ่งกว่าปกติเมื่อเปิดกระดาษรายงานที่ลินส่งให้

แผ่นนั้นมีเพียงข้อความเดียว — “ยังไม่พอ”

ลินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองแววตาของเกรซที่ไม่แสดงความ๻๷ใ๯แม้แต่น้อย

มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นนิดหนึ่ง…เหมือนรออยู่แล้ว

“ถ้าเธอคิดว่าไม่พอ งั้นก็ถึงเวลาขั้นต่อไป”

เกรซหยิบซองเอกสารขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ

สีขาวเรียบ ไม่มีชื่อ ไม่มีตราใด ๆ

“…อะไร?”

“คำเชิญจากระบบเงียบ — กลุ่มทดลอง A”

—

คืนนั้น ลินเดินตามทางเดินชั้นใต้ดินของคณะดนตรี

แสงไฟกระพริบเป็๲จังหวะช้า ๆ

ไม่มีป้าย ไม่มีชื่อห้อง มีแค่ประตูเหล็กสีเทาเข้มบานหนึ่ง…เปิดอ้าเหมือนรออยู่

“มาคนเดียวเหรอ?”

เสียงของใครบางคนดังขึ้นในห้องลึก

ภูยืนอยู่ตรงกระจก one-way mirror ด้านใน

ห้องฝั่งนี้ว่างเปล่ายกเว้นเก้าอี้หนึ่งตัว และ “คำสั่ง” บนกระดาษหน้าเก้าอี้

ลินอ่านมันแค่ไม่กี่วินาที ก่อนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด

เธอไม่ได้พูด…แม้แต่คำเดียว

—

เธอนั่งลงอย่างช้า ๆ

มองเห็นเงาตัวเองในกระจกฝั่งตรงข้าม — เหมือนอยู่คนเดียวในห้อง

แต่ในใจเธอรู้…ว่านั่นไม่ใช่กระจกธรรมดา

“ให้แสดงอาการหลังการกระตุ้น โดยไม่ใช้คำพูด”

คือคำสั่งที่เขียนไว้ชัดเจน

ลินหลับตาลง…แล้วลูบผ่านต้นขาของตัวเอง

เสียงเล็บขูดผิวเนื้อดังเบา ๆ ท่ามกลางห้องเก็บเสียง

เธอแอ่นตัวพิงพนักเก้าอี้ขณะมือซ้ายเลื่อนช้า ๆ ไปตามท้องน้อย

ตับ… ตับ… เสียงเบา ๆ ของสายน้ำลายที่เธอกัดริมฝีปากกลั้นไว้ไม่ให้หลุดเสียง

ภูในห้องอีกฝั่งลืมตาค้าง มือแน่นที่โต๊ะ

เขาไม่เคยเห็นลินในแบบนี้ — ไม่ใช่แค่ยอม…แต่กำลัง “เชิญชวน”

เธอถอดกระโปรงออกเองจนเห็นชั้นในที่เปียกชื้นอย่างชัดเจน

มุมกล้องฝังในเพดานค่อย ๆ หมุนเข้าโฟกัส

เธอรู้ แต่ไม่หลบ ทำต่อแบบไม่แคร์กล้องที่บันทึก

ในที่สุด เธอลุกจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่กระจก

แปะมือลงบนบานนั้น…แล้วก้มลงช้า ๆ

ริมฝีปากของเธอแตะกับพื้นกระจก

เธอ…แลบลิ้นออกมา

เลียกระจกอย่างช้า ๆ จนเกิดเสียง แชะ…แชะ…แชะ…

เหมือนอยากให้คนที่ “อยู่หลังนั้น” เห็นว่ารสชาตินั้นเป็๞ยังไง

—

จากฝั่งห้องเฝ้าสังเกต ภูหายใจแรง

หลังเขา…มีอีกสองคนที่ไม่เอ่ยชื่อ

หนึ่งในนั้นคือ “พี่สิงห์” ที่ยืนกอดอกดูจอด้วยแววตาว่างเปล่า

อีกคนคือผู้หญิงร่างผอมสูงในชุดสูท…อาจารย์เบญจา

“เด็กคนนี้…น่าสนใจ”

เธอพูดเบา ๆ ขณะเดินออกจากห้อง พร้อมคำสั่งสุดท้าย

“ส่งเข้าทดลองรอบพิเศษ — ปฏิกิริยาแบบ ‘กลืนระบบ’ ขั้นต้น”

—

หลังจากจบทุกอย่าง ลินเปลี่ยนชุดกลับ

เดินกลับขึ้นมาที่หอพักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่เมื่อเธอเปิดประตูห้องตัวเอง

กลับพบซองเอกสารอีกใบ…สอดอยู่ใต้ประตู

เธอเปิดออกด้วยนิ้วสั่นเล็กน้อย

ข้างในมีแค่รูปภาพภาพเดียว — ภาพที่เธอ “เลียกระจก”

เขียนด้วยลายมือว่า:

“นี่คือเธอในแบบที่แท้จริง…ยินดีต้อนรับเข้าสู่กลุ่มทดลอง A”

คืนนั้น

เสียงลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านระเบียงชั้นห้าของตึกเรียนเก่า

ราวกันตกเป็๞สนิมบางจุด แต่ก็ยังแข็งแรงพอจะรับน้ำหนักของใครสักคนที่ยืนพิงมันอย่างเงียบงัน

ลินยืนอยู่ตรงนั้น

ปลายผมสะบัดเบา ๆ ตามแรงลม

เสื้อเชิ้ตสีขาวปลิวสะบัดติดสัดส่วนร่างกายที่ภายนอกยังดูเรียบร้อยเหมือนเดิม…แต่ข้างใน ไม่มีอะไรเหลือเหมือนเดิมอีกแล้ว

เธอมองลงไปด้านล่าง

ตรงสุดสายตา เป็๲เขตก่อสร้างหลังตึกวิจัยที่ปิดไว้

มีเพียงรั้วสังกะสีสูงกั้นไว้แบบไม่มิด

ผ่านรอยขาดของผ้าใบกันแดด เธอเห็นเต็นท์ผ้าใบเก่า ๆ ติดฝุ่น

มีคนเดินไปมาในนั้น—ชายรูปร่างใหญ่ ผิวคล้ำ บางคนหัวโล้น บางคนมีรอยสัก

มีเสียงหัวเราะ เสียงเหล็กกระทบกัน และเสียงอะไรบางอย่างที่ “ไม่ได้ฟัง…แต่กลับรู้สึก”

ลินมองนิ่งอยู่นาน

ริมฝีปากเม้มแน่น มือกำราวเหล็กไว้แน่นขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ไม่ใช่เพราะกลัว

มันคือความรู้สึกบางอย่าง…ที่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากจิตใต้สำนึก

…และค่อย ๆ ลามไปทั่วร่างกาย

เธอไม่ได้โดนสั่ง

ไม่มีแบบฟอร์ม ไม่มีหัวข้อ

ไม่มีแฟลชไดรฟ์ ไม่มีสคลิปแนบ

แต่จู่ ๆ เธอกลับอยาก…ลอง

ลินเงยหน้ามองท้องฟ้า

สีเทาจาง ๆ ของก้อนเมฆทำให้ใจเธอสงบ

…และนั่นคือครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เธอรู้สึกแบบนี้

ความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นในหัว—

“ถ้าเราเดินลงไปตอนนี้…จะมีใครห้ามมั้ยนะ?”

ไม่มี

ไม่มีใคร

เธอก้าวถอยออกจากระเบียง

เสื้อเชิ้ตถูกรูดปลดกระดุมเม็ดบนสุด

กระโปรงที่เคยเรียบร้อย ถูกปรับให้ขยับเดินง่ายขึ้น

ปลายสายตายังหันไปมอง “แคมป์คนงาน” ด้านล่างอีกครั้ง

ก่อนที่เธอจะหายเข้าไปในเงามืดของตึกเรียน…