หลังจากที่แจกจ่ายสมบัติเต๋าเพื่อเป็การขอขมาแล้วเสร็จ หานลี่เร่งรีบปิดร้านในทันใด
" เกิดสิ่งใดขึ้นกัน ก่อนนี้เหล่าจอมยุทธจากสำนักจื่อเสียนกลับมิเห็นเป็สิ่งใด " หานลี่พึมพำ
เขางุนงงสงสัยเป็อย่างยิ่ง เพียงมินานก็สลัดความคิดทิ้งไป " นี่ก็ดึกมากแล้ว ได้เวลานอนแล้ว " หานลี่พึมพำ แลเข้าไปในห้องนอนของตน
" นี่เป็สมบัติเต๋าระดับสูงสุด มิอยากจะเชื่อว่าจะอยู่ในมือของข้า " หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมา
" หากผู้ใดรู้ว่าพวกเราที่เป็เพียงผู้ฝึกยุทธขั้นหลอมรวมปราณมีอาวุธเต๋าขั้นสูงสุดอยู่กับตัว เห็นทีจะเกิดหายนะกับพวกเราเป็แน่ " หวัหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมา
" หัวหน้าหมู่บ้านควรทำเช่นใดดี " ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" รึจะเอาไปคืนอาจารย์หาน " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา
" ข้าว่า จะเอาไปประมูล แลซื้ออาวุธที่สมกับพวกเรา " หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมา
" ความคิดนี้เข้าทีดีเหมือนกัน " ชายหนุ่มพยักหน้า
" แต่ต้องเก็บเื่อาจารย์หานเป็ความลับ " หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมา
" เื่นั้นมิต้องกังวล ข้าจะบอกว่าข้าพบเจอโชคใหญ่ได้รับยอดอาวุธมา แต่ข้ามิกล้าใช้จึงเอามาประมูล " ชายหนุ่มเอ่ย
" แล้วจะไปประมูลที่ใด " ชายหนุ่มเอ่ยถาม
" แคว้นต้าฟู่ " หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ย
" ไกลหน่อยก็ดี " ชายชราเอ่ย
" รุ่งเช้าจัดแจงทุกอย่างให้แล้วเสร็จ แลค่อยออกเดินทาง " หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมา
" แยกย้าย " หัวหน้าหมู่บ้านทะยานร่างกลับยังบ้านของตน
รุ่งเช้าอีกวัน
" อืมมม " หานลี่นอนบิดี้เีบนเตียงของตน กว่าจะลุกออกจากเตียงได้ก็ใช้เวลาราวสองเค่อ
เขาเร่งจัดแจงทุกอย่างแล้วเสร็จ แลออกไปเปิดประตูร้าน
สองตาพบพานกับเหล่าศิษย์ของสำนักจื่อเสียนนับสิบ
" คารวะผู้าุโหาน " เหล่าศิษย์ต่างเร่งทำการคารวะ
" อืม " หานลี่พยักหน้า
เขาเริ่มคุ้นชินกับการที่มีผู้คนเรียกว่าผู้าุโแล้ว จึงได้แต่เพียงพยักหน้ายอมรับ
" เสี่ยวเจี่ย มากมายเช่นนี้เลยรึ " หานลี่เอ่ยออกมา
" เรียนผู้าุโ ศิษย์ทั้งหมดนี่ถือเป็ศิษย์สืบทอดของยอดเขาต่างๆในสำนักขอรับ " มู่หรงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า
" เ้าพาทุกคนเข้าไปรอในร้านก่อน ข้าจะออกไปหาอะไรกินสักหน่อย " หานลี่เอ่ยออกมา แลเดินเข้าเมืองไป
" ผู้าุโหาน ไปหาของกิน " ศิษย์หญิงคนหนึ่งเอ่ยออกมา
" มิใช่ว่าผู้ฝึกยุทธกินลมกินฟ้าก็อิ่มแล้วมิใช่รึ " ศิษย์ชายผู้หนึ่งเอ่ย
" พวกเ้ามิอาจคาดเดาคนระดับผู้าุโหานได้ดอก " มู่หรงเจี่ยเอ่ย
" เข้าไปรอในร้านดีกว่า " มู่หยงเจี่เอ่ยออกมา พลางเดินนำเหล่าศิษย์เข้าไปในร้าน
" อ้ากกก "
" ตูมม "
" อ่อค "
สาระพัดเสียงดังขึ้นสนั่นลั่นเมือง ทั้งผืนพารายังสั่นไหวอย่างหน่วงหนัก
ขณะที่หานลี่กำลังดื่มด่ำกับโจ๊กอยู่นั้น " หือ " เขาเบนหน้ามองไปยังร้านของตน
" เกิดเื่แล้ว " หานลี่เอ่ยออกมา แลเร่งวิ่งห้อตะบึงกลับยังร้านอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงหานลี่ถึงกับเร่งใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกอย่างรวดเร็ว เพราะกลิ่นคาวโลหิตอบอวลทั่ว
หานลี่เดินเข้ามาในร้าน พานพนกับเหล่าศิษย์นอนหายใจผะแ่ที่พื้น ทั้งโลหิตแลาแเต็มทั่วร่าง
" เกิดสิ่งใดขึ้นกันนี่ " หานลี่ร้องออกมา
" ผู้าุโช่วยด้วย " มู่หยงเจี่ยอยู่ด้านหน้าของเหล่าศิษย์นอนนิ่งมิไหวติง ส่งเสียงแ่เบาออกมา
" พวกเ้าเป็สิ่งใด " หานลี่ร้องถาม
" ัขอรับ ักำลังบดขยี้พวกเรา " เสียงศิษย์ชายร้องออก
สองตาของหานลี่มองยังภาพัที่วาดขึ้นใหม่ทดแทนภาพไท่จี๋
" อืม " หานลี่พยักหน้า พลางยกเก้าอี้ไปแลปลดภาพัลง
" เฮ้อ " ยินเสียงถอนหายใจออกมาอย่างแรง
หานลี่ครุ่นคิด ภาพันี้เขาเองเพิ่งวาดเสร็จแลนำมาติดไว้ทดแทนภาพไท่จี๋ แต่มินึกว่าเลยว่าจะเป็เช่นนี้
" มิน่าเล่า เหล่าหัวหน้าหมู่บ้านจึงได้าเ็แต่มิหนักเท่านี้ " หานลี่เอ่ยออกมา
" รึว่าหากข้าอยู่ด้วย อาการาเ็จะลดลง " หานลี่พึมพำ
" ภาพันี่เป็เช่นใดกัน เหตุใดจึงสามารถบดขยี้ผู้ฝึกยุทธได้ " หานลี่พึมพำ
" จริงสิ " หานลี่เอ่ยออกมา
เขาล้วงเขาไปในย่าม แลหยิบเอากล่องไม้ออกมา แลเปิดออก
" อืม " เหล่าศิษย์ต่างผ่อนคลายลง อาการาเ็แม้นยังอยู่แต่กลิ่นหอมของโอสถทำให้ความเ็ปลดลงไปเป็อย่างมาก
หานลี่หยิบโอสถสีทองให้กับเหล่าศิษย์คนละเม็ด " กลืนโอสถนี้ลงไปเพื่อรักษาอาการของพวกเ้า " หานลี่เอ่ย
" ผ ผ ผู้าุโ ท่านให้โอสถ์แก่พวกข้ารึ " มู่หรงเจี่ยเอ่ยออกมา
หานลี่มองยังเด็กหนุ่ม มิว่าจะเป็น้ำเสียงที่สั่นเครือ ใบหน้าที่บิดเบี้ยว ร่างกายที่สั่นเทิ้ม เขาก็ได้แต่ส่ายหน้า
" โอสถสวง์อะไรกัน นี่เป็เพียงโอสถรักษาาแของข้า ที่ข้าหลอมเอง ทั้งยังใช้ต้นหญ้าที่อยู่ข้างบ้านหลอมออกมา " หานลี่เอ่ยออกมา
" รีบๆกินเข้า " หานลี่เอ่ยออกมา
" ข ขอบพระคุณขอรับ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา พลางกลืนโอสถลงไปอย่างรวดเร็ว
" อือ " มู่หยงเจี่ยกัดรามแน่น เมื่อฤทธิ์โอสถ์แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
" กร้อบ แกร้บ " เสียงกระดูกทั่วเลื่อนลั่น
" ครืนน " ปราณพลังมากมายในตันเถียนเเดือดพล่าน
" ทะลวง " มู่หยงเจี่ยร้องออกมา
" ตูมมม " ปราณพลังมหาศาละเิออกจากตันเถียน
" วู๊มมม " แรงะเิพุ่งทะยานออกทั่วร่าง บดขยี้มวลอากาศจนไหวกระเพื่อม
เหล่าศิษย์ที่มาล้วนแตกตื่น สองตาเบิกโพลง
" ขั้นหลอมรวมิญญาระดับเจ็ด " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" ก่อนนี้มู่หยงเจี่ยอยู่ขั้นหลอมรวมิญญาขั้นที่ห้า เพียงโอสถ์เม็ดเดียวถึงกับทะลวงขั้นพลังได้สองขั้นย่อย "
" เร็วเข้า อย่าชักช้า "
" หลอมรวมิญญาระดับเจ็ด " หานลี่พึมพำ
เขายืนโง่งมอยู่นาน พลันเสียงศิษย์ทั้งหลายร้องะโอย่างบ้าคลั่ง ทะลวงแล้ว ทะลวงแล้ว เสียงนี้ลอยเข้ามาในโสต ปลุกหานลี่ให้ตื่นจากภวังค์
" โอสถ์ ภาพั สมบัติล้ำค่า " หานลี่พึมพำ
" มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ " หานลี่พึมพำ
" ยอดยุทธเหล่านี้ล้วนได้ประโยชน์จากการมาที่ร้านของข้า แต่ข้ากลับมิรู้อะไรเลย " หานลี่พูดในใจ
" ต้องรู้ให้ได้ ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น " หานลี่พึมพำ
" ขอบพระคุณผู้าุโที่ส่งเสริม " เหล่าศิษย์ต่างเร่งประสานสองมือ
หนานลี่สูดหายใจเข้าลึก พลางมองยังเหล่าศิษย์ เขาถึงกับเบิกตากกว้าง เมื่อเห็นร่างของเหล่าศิษย์
ร่างของเหล่าศิษย์เวลานี้นั้นเปล่งรัศมีเรื่อเรืองทั่วร่าง รัศมีที่กำจายออกขับส่งให้เหล่าศิษย์ทั้งหลายคล้ายกับเหล่าเซียนก็มิปาน
" นี่มันอะไรกัน " หานลี่พึมพำ
" ผู้าุโ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า
" ในเมื่อพวกเ้ามาที่นี่ แลข้าทำให้พวกเ้าาเ็ ข้าจะมอบของขวัญให้แก่พวกเ้าก็แล้วกัน " หานลี่เอ่ยออกมา
หานลี่กวาดตามองยังเหล่าศิษย์ทั้งหลาย พลางพยักหน้า แลเดินไปยังของที่วางขาย
เพียงมินาน หานลี่เดินออกมา พลางยื่นตุ๊กตากระเบื้อง ตุ๊กตาแกะสลัก ให้กับเหล่าศิษย์
" ไปทำงานของพวกเ้า " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอรับ " เหล่าศิษย์พยักหน้า
" งานที่จะทำมิได้ยากเย็นอะไร เพียงแต่พวกเ้าต้องใส่ใจมันให้มาก " หานลี่เอ่ยออกมา
" ผู้าุโต้องทำสิ่งใดขอรับ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" ปั้นตุ๊กตา " หานลี่เอ่ยออกมา
เหล่าศิษย์ต่างมองหน้ากันอย่างมิเข้าใจ พวกเขาเป็ถึงศิษย์สืบทอดของยอดเขาต่างๆ แต่กลับต้องมาปั้นตุ๊กตา
" เสี่ยวเจี่ย เ้าบอกว่าักำลังบดขยี้เ้ามันเป็เช่นใด " หานลี่เอ่ยถาม
" ผู้าุโ เมื่อครู่พวกข้าเข้ามาในร้าน ก็ปรากฎัทองตัวใหญ่คับนภา ะเิพลังเข้าบดขยี้พวกข้าขอรับ " หานลี่เอ่ยออกมา
" มันเป็ภาพลวงตารึ " หานลี่เอ่ยถาม
" มันเป็นิมิตขอรับ เป็นิมิตที่มีพลัง ข้ามิเคยพบเห็นนิมิตใดที่มีพลังเฉกเช่นนี้มาก่อน " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" หากเทียบกับภาพไท่จี๋แล้วเป็เช่นใด " หานลี่เอ่ยถาม
เวลานี้เขา้าข้อมูลเป็อย่างมาก เพราะเขามิรู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำ
" นิมิตของภาพไท่จี๋นั้นทรงพลังเช่นกัน แต่มิได้จู่โจมขอรับ " มู่หยงเจี่ยเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า
" ถึงโรงปั้นแล้ว " หานลี่เอ่ยออกมา
" ข้าจะทำการปั้นให้พวกเ้าดู แลพวกเ้าจดจำไว้ " หานลี่เอ่ยออกมา
642
