บรรยากาศ ณ ปากทางเข้า "หุบเหวดาราตก" เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืและความตายที่คละคลุ้ง ร่างกายของ "เจี้ยน อู๋ิ" ยอดอัจฉริยะระดับ "จิติญญา์ะ" (หนึ่งร้อยยุค) ผู้ซึ่งเคยเย่อหยิ่งจองหอง บัดนี้สภาพร่างกายบิดเบี้ยว แขนขาหักพับจากการถูกบีบอัดด้วย "กรงขังมิติ" ของสุริยัน กระดูกซี่โครงแทงทะลุิัออกมาเป็ภาพที่น่าสยดสยอง
แต่ทว่า... สุนัขจนตรอกย่อมดุร้ายที่สุด!
"เ้าคิดว่าข้าจะยอมตายด้วยน้ำมือของสัตว์เดรัจฉานอย่างนั้นรึ!" เจี้ยน อู๋ิคำรามลั่น ลมหายใจของเขาพ่นออกมาเป็ไอสีแดงฉาน ดวงตาที่เคยคมกล้าบัดนี้เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
ตูม!
เขาตัดสินใจใช้วิชาต้องห้ามของสำนักกระบี่์สังหาร "เคล็ดโลหิตมารสังเวยชีพ"!
เืในกายของเขาถูกเผาผลาญไปกว่าครึ่งเพื่อแลกกับพลังเฮือกสุดท้าย ร่างกายที่หักพับเริ่มขยับเข้าที่ด้วยเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ! แกรก! ที่ชวนขนลุก พลังตบะที่เคยลดฮวบกลับพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดชั่วคราว พร้อมกับกลิ่นอายมารที่ชั่วร้ายปกคลุมทั่วร่าง
"ัสวะ! เข้ามา!" เจี้ยน อู๋ิเรียกกระบี่ไม้ผุๆ กลับมาในมือ (ซึ่งแท้จริงแล้วคือกระบี่มารที่ซ่อนรูปอยู่) ปราณกระบี่สีเทานับล้านเล่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เป็พายุหมุนที่คมกริบ พร้อมที่จะฉีกกระชากทุกอย่าง
"หลง ชิงเทียน" ในร่างมนุษย์กึ่งั (มีเกล็ดสีฟ้าปกคลุมทั่วตัว มีหางยาวและกรงเล็บแหลมคม) ยืนประจันหน้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นปนความหวาดหวั่น นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่คือการพิสูจน์ตนเองต่อหน้า "นายท่าน" ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนดูอยู่เหนือหัว
"ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!"
หลง ชิงเทียนคำรามลั่น พุ่งทะยานเข้าหาเจี้ยน อู๋ิ รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด!
"เพลงยุทธ์ัอัสนี : สายฟ้าทลายภูผา!"
กรงเล็บัที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีครามตะปบเข้าใส่พายุพายุกระบี่ พลังทำลายล้างปะทะกันจนเกิดคลื่นกระแทกวงกว้าง
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายเหมือนดอกไม้ไฟ พลังระดับหนึ่งมหายุค (เจี้ยน อู๋ิ) ปะทะกับ เก้าสิบเก้ายุค (หลง ชิงเทียน)
ผลลัพธ์คือ... หลง ชิงเทียนกระเด็นถอยหลัง!
"อั่ก!" ัหนุ่มกระอักเื ที่หน้าอกมีรอยดาบบาดลึกถึงกระดูก แม้ร่างกายัจะแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล แต่ "อาณาเขตกระบี่" ของระดับมหายุคนั้น มีคุณสมบัติ "ตัดขาดกฎเกณฑ์" ทำให้เกราะเกล็ดัไร้ผล
"ฮ่าๆๆๆ! เห็นรึยัง! ช่องว่างระหว่าง 'ยุค' และ 'มหายุค' มันคือกำแพงที่เ้าไม่มีวันข้ามได้!" เจี้ยน อู๋ิหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่รอช้า สะบัดกระบี่ส่งคลื่นรังสีดาบรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเืนับสิบสายไล่ล่าหลง ชิงเทียน
สุริยันยืนกอดอกดูอยู่บนยอดหินห่างออกไป สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความคิดจะยื่นมือเข้าช่วย
"โง่เขลา..." สุริยันพึมพำกับสายลม "ยังคงใช้แรงเข้าแลก ทั้งที่ข้าสอนไปแล้วแท้ๆ ว่าให้ใช้สิ่งแวดล้อมให้เป็ประโยชน์"
ในสนามรบ หลง ชิงเทียนกำลังถูกไล่ต้อนจนมุม ร่างกายเต็มไปด้วยาแ เขาพยายามใช้ความเร็วหลบหลีก แต่ใน "อาณาเขตกระบี่" ทุกอณูอากาศคือศัตรู
ฉัวะ! ขาซ้ายของเขาถูกฟันจนเกือบขาด เืสีน้ำเงินไหลนองพื้น
ความตายกำลังหายใจรดต้นคอ
วินาทีนั้นเอง คำพูดของสุริยันเมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมาในหัว...
“อย่าต้านแรงโน้มถ่วง จงเป็ส่วนหนึ่งของมัน... กฎแห่งความหนักหน่วง... ว่ายไปตามกระแสน้ำ”
หลง ชิงเทียนมองดูเจี้ยน อู๋ิ ที่กำลังพุ่งเข้ามาปิดบัญชี แล้วเขาก็ฉุกคิดได้!
"ที่นี่คือหุบเหวดาราตก... แรงโน้มถ่วงมหาศาล... ข้าไม่ต้องต้านมัน แต่ข้าจะใช้มันเป็อาวุธ!"
หลง ชิงเทียนหยุดหนี! เขาหลับตาลงเสี้ยววินาที ปลดปล่อยการควบคุมร่างกาย ยอมให้แรงโน้มถ่วงมหาศาลของหุบเหวดึงดูดเืและปราณในร่างให้ไหลเวียนลงสู่เบื้องล่าง แล้วะเิมันย้อนกลับขึ้นมาด้วยแรงเหวี่ยง!
"เคล็ดวิชาประยุกต์ : ัท่องคลื่นแรงโน้มถ่วง"
วูบ!
ร่างของหลง ชิงเทียนหายไปจากสายตาของเจี้ยน อู๋ิ!
ไม่ใช่การหายตัวด้วยความเร็วปกติ แต่เป็การ "ร่วงหล่น" ไปตามทิศทางของแรงโน้มถ่วงที่บิดเบี้ยว แล้วเหวี่ยงตัวกลับมาด้วยแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง! ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นทวีคูณโดยไม่ต้องใช้ปราณขับเคลื่อน! ร่างกายของเขากลายเป็ลูกะุที่มีน้ำหนักเท่าดาวเคราะห์น้อย!
"อะไรกัน!" เจี้ยน อู๋ิใ ฟันกระบี่ใส่อากาศธาตุ
ฉึก!
กรงเล็บัโผล่ออกมาจากจุดบอด (ด้านล่าง) แทงทะลุต้นขาของเจี้ยน อู๋ิ!
"อ๊ากกก!" ยอดกระบี่ร้องลั่น
"ยังไม่จบ!" หลง ชิงเทียนคำราม ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีฟ้าครามที่เข้มข้นขึ้น เขาััได้ถึง "กำแพง" ที่ขวางกั้นระหว่างระดับเก้าสิบเก้ายุค กับ หนึ่งมหายุค... มันกำลังสั่นคลอน!
เขาหมุนตัวกลางอากาศ ใช้แรงเหวี่ยงจากการเคลื่อนที่ ผสานกับสายฟ้า์ที่รวบรวมไว้ที่หางั
"หางัฟาดพิภพ : ผสานแรงดึงดูด!"
หางัที่หนักอึ้งราวกับเทือกเขาเหล็ก ฟาดเข้าใส่ลำตัวของเจี้ยน อู๋ิ เต็มรัก!
เปรี้ยงงงงงง!
คราวนี้ เจี้ยน อู๋ิ ไม่สามารถใช้อาณาเขตกระบี่สลายแรงได้ เพราะการโจมตีนี้มี "น้ำหนัก" ของแรงโน้มถ่วงดาราตกหนุนเสริมอยู่! เกราะปราณกระบี่แตกกระจาย ซี่โครงของเขาหักละเอียดทุกซี่ ร่างปลิวไปกระแทกหน้าผาหินจนยุบลงไปเป็หลุมลึก เืทะลักออกจากปากเหมือนเขื่อนแตก
หลง ชิงเทียนร่อนลงสู่พื้น ลมหายใจหอบถี่ แต่แววตาเป็ประกายเจิดจ้า ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกไหม้
วิ้ง!
แสงสว่างสีทองสายหนึ่งพุ่งลงมาจากท้องฟ้า อาบไล้ร่างของหลง ชิงเทียน... กฎเกณฑ์แห่ง์ในเขตแดนากำลังยอมรับการเลื่อนระดับ!
[การทะลวงขีดจำกัด]
จากตบะเก้าสิบเก้ายุค... ก้าวข้ามสู่ "เขตแดนจิติญญา์ะ" (หนึ่งมหายุค / หนึ่งร้อยล้านปี) อย่างสมบูรณ์!
ร่างกายของหลง ชิงเทียน ขยายขนาดขึ้นเล็กน้อย เขาบนศีรษะงอกยาวขึ้นและกลายเป็สีทองอร่าม รัศมี "อาณาเขตสายฟ้า" แผ่ออกมาจากร่างโดยอัตโนมัติ บดขยี้หินรอบข้างจนกลายเป็ผง
"ข้า... ข้าทำสำเร็จ!" หลง ชิงเทียนมองมือตัวเองด้วยความตื้นตัน น้ำตาแห่งความปิติไหลออกมา
"อย่าเพิ่งดีใจ" เสียงเ็าของสุริยันดังขึ้นจากด้านหลัง "งานยังไม่จบ"
หลง ชิงเทียนพยักหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็เคร่งขรึม เขาหันกลับไปมองในหลุมหิน
เจี้ยน อู๋ิ ยังไม่ตาย แต่สภาพดูไม่ได้ เืท่วมตัว พลังชีวิตเหือดแห้ง เขาพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากซากหิน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อมัจจุราชตรงหน้า
"ยะ... อย่าฆ่าข้า... ข้ายอมแล้ว... ข้าจะมอบกระบี่มารศักดิ์สิทธิ์ให้... ข้าเป็ศิษย์เอกของเ้าสำนัก... หากเ้าฆ่าข้า ท่านอาจารย์จะไม่ปล่อยเ้าไว้..."
หลง ชิงเทียนเดินเข้าไปหาช้าๆ แรงกดดันระดับ "มหายุค" ที่เพิ่งได้มาใหม่กดทับเจี้ยน อู๋ิ จนหายใจไม่ออก
"ตอนที่เ้าจะฆ่าข้า เ้าไม่เห็นลังเล" หลง ชิงเทียนกล่าวเสียงเรียบ แฝงความเ็าที่เลียนแบบมาจากสุริยัน "และนายท่านสอนข้าว่า... ศัตรูที่มีลมหายใจ คือภัยพิบัติในอนาคต"
ฉัวะ!
กรงเล็บัตวัดผ่านลำคอของเจี้ยน อู๋ิ ศีรษะของยอดอัจฉริยะกระเด็นหลุดออกจากบ่า เืพุ่งกระฉูด จบตำนานกระบี่ไร้นามแห่งยุคลง ณ ที่แห่งนี้
หลง ชิงเทียนยื่นมือไปคว้า "แก่นิญญา" ของเจี้ยน อู๋ิ ที่กำลังจะลอยหนี แล้วบีบมันจนแตก ดูดซับพลังงานทั้งหมดเข้าสู่ร่างเพื่อรักษาอาการาเ็และทำให้รากฐานพลังใหม่มั่นคงขึ้น
เขาเก็บถุงมิติและกระบี่ของเจี้ยน อู๋ิ แล้วรีบวิ่งไปคุกเข่าต่อหน้าสุริยัน ถวายของทั้งหมดให้ด้วยความนอบน้อม
"นายท่าน! ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ!"
สุริยันรับกระบี่ไม้ผุๆ มาพิจารณา เขาใช้นิ้วเคาะที่ตัวกระบี่เบาๆ
เพล้ง!
เปลือกไม้ภายนอกแตกออก เผยให้เห็นเนื้อในที่เป็ "โลหะสีเื" ส่องประกายแวววาว มีกลิ่นอายความตายที่รุนแรงแผ่ออกมา
"กระบี่โลหิตมาร... ทำจากกระดูกของ 'เทพา' (ระดับหนึ่งกัลป์) ที่ตายในสนามรบเก่า" สุริยันพยักหน้าพอใจ "ขยะชิ้นนี้พอมีราคาอยู่บ้าง เอาไปหลอมรวมกับเกล็ดของเ้าได้ จะช่วยเพิ่มพลังป้องกัน"
เขาโยนกระบี่คืนให้หลง ชิงเทียน
"หะ... ให้ข้าหรือขอรับ!?" ัหนุ่มตาโต "แต่นี่มันอาวุธระดับเทพศาสตรา..."
"ของระดับต่ำแค่นี้ ข้าไม่สนหรอก" สุริยันตอบอย่างไม่ยี่หระ "เตรียมตัวให้พร้อม ข้าััได้ว่าการต่อสู้เมื่อครู่ ได้ไปปลุก 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่ข้างล่างนั่นให้ตื่นขึ้นแล้ว"
"บางสิ่ง?"
"อืม..." สุริยันจ้องมองลงไปในความมืดมิดไร้ก้นบึ้งของหุบเหวดาราตก ดวงตาของเขาส่องแสงทะลุความมืดราวกับสปอร์ตไลท์
"ข้าััได้ถึงกลิ่นอายของ 'เศษเสี้ยวหัวใจจักรวาล'... และดูเหมือนจะมี 'ตัวเฝ้ายาม' ที่น่ารำคาญกำลังตื่นขึ้นมาทักทายแขกผู้มาเยือน"
ครืนนนนนน...
ทันใดนั้น แผ่นดินไหวรุนแรงก็เกิดขึ้นจากก้นเหว! ไม่ใช่การสั่นะเืธรรมดา แต่เป็การสั่นะเืที่ทำใหู้เาหินรอบข้างถล่มลงมา! เสียงคำรามต่ำๆ ที่ไม่ได้ยินด้วยหูแต่สั่นะเืถึงแก่นิญญาดังขึ้น
"ผู้บุกรุก... ต้องตาย..."
เสียงนั้นทรงพลังและเก่าแก่ระดับที่ทำให้หลง ชิงเทียน ที่เพิ่งเลื่อนระดับเป็หนึ่งมหายุค ถึงกับหน้าซีดเผือดและเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง
[วิเคราะห์สเกลพลัง: ศัตรูใหม่]
กลิ่นอายนี้... เหนือกว่าระดับมหายุคไปไกล! มันคือระดับ "เทพ์ ขั้นต้น" (ห้าสิบมหายุค / ห้าพันล้านปี)!
"นะ... นายท่าน... นั่นมันตัวอะไร? แรงกดดันนี้มันระดับเทพเ้า!"
สุริยันยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความคิดถึง
"สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านของเพื่อนเก่าข้าเอง... 'ราชันย์เต่าทมิฬแบกโลก'"
"ลงไปทักทายมันหน่อยเถอะ มันคงมีของดีซ่อนไว้เยอะทีเดียว"
สุริยันะโลงสู่ความมืดมิดของหุบเหวทันที โดยมีหลง ชิงเทียน ร้องเสียงหลงด้วยความกลัว ก่อนจะจำใจะโตามลงไปเพื่อเผชิญหน้ากับเทพเ้าอสูรา!
(จบตอนที่ 6)
129
