มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

นี่เป็นกิริยาสากล ต่อให้ประธานหยางจะไม่สนใจแต่เขาก็เข้าใจ ฉะนั้นภายใต้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ แล้วเลขาสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างคอยกระตุ้น ใบหน้าแดงด้วยความโกรธ จากนั้นเขาขึ้นเกียร์คาเยนอีกครั้ง

ปอร์เช่คาเยนคันนี้เหมือนเสือร้ายที่หลุดออกจากกรง มันกรีดร้องเสียงลมบนถนน ชั่วพริบตามันก็แซงจักรยานเก่า ๆ ไปได้แล้ว

“พวกมันแซงเรา!” ทันใดนั้นซูจีก็ตบไหล่ฉินเฉา แล้วตะโกนเสียงดัง “ตามมันไป รีบตามมันไป!”

“โอเค โอเค!” ฉินเฉากลายเป็นเดือด เนื่องจากมีสาวสวยนั่งซ้อนท้ายเขา ดังนั้นเขาที่เป็นผู้ชายจึงปรารถนาที่จะแสดงความสามารถให้เธอเห็น เขาหมอบตัวลงแล้วปั่นจักรยาน จักรยานที่เปลี่ยนไปคันนี้ได้แสดงศักยภาพอย่างเต็มที่ เมื่อมองดูล้อมันได้เปลี่ยนไปเป็นเหมือนดาวอังคาร ถ้าจักรยานไม่ได้ถูกเปลี่ยนเป็นอาร์ติแฟก ล้อจักรยานคงไหม้จนเป็นจุณไปแล้ว

ภายในชั่วอึดใจ จักรยานก็เพิ่มความเร็วขึ้นมาก ซูจีรู้สึกว่ามีพลังบางอย่างกำลังฉุดดึงร่างของเธอ เพื่อที่จะต่อต้านมัน เธอจึงกอดเอวฉินเฉาไว้แน่นแล้วแนบร่างกายท่อนบนกับแผ่นหลังของฉินเฉา

ราวสายลม จักรยานคันนี้มาพร้อมกับวงล้อสีแดง 1 คู่ที่ทำให้ตาพร่า แล้วแซงคาเยนไปอีกครั้งทิ้งไว้เพียงช่องว่างที่ห่างกว้างออกไป

ซูจีสบประมาทคาเยนอีกครั้ง ครั้งนี้ในที่สุดประธานหยางก็รู้แล้วว่าผู้หญิงที่ซ้อนท้ายเป็นคนเดียวกับคนที่เขาพบที่สวนสาธารณะจ้าวหยาง!

‘บัดซบ!’ ประธานหยางแผดเสียงออกมา เขาต้องทำให้สาวสวยนางนี้รับรู้ถึงพลังที่น่าสะพรึงของคาเยนคันนี้ เขาต้องทำให้เธอรู้ว่าอำนาจของเงินแข็งแกร่งเพียงใด!

ดังนั้นประธานหยางเร่งเกียร์สูงสุดคาเยนคันนี้ทะยานเข้าใกล้ 200 ไมล์ต่อชั่วโมง มันคำรามอย่างต่อเนื่อง กระชั้นชิดติดท้ายจักรยานเก่า ๆ คันนั้น

เหลียงเซียวเฉินเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสาวที่อยู่ภายใต้หน่วยจราจร เพราะว่าเธออายุน้อยแล้วใจร้อน แล้วยังทะเลาะกับหัวหน้า เธอถูกส่งมาที่ถนนที่นกไม่ถ่าย

งานประจำวันของเธอคือขี่หวู่หยางฮอนด้า 125 แล้วใช้เครื่องตรวจวัดความเร็วเพื่อเช็กความเร็วของยานพาหนะที่ผ่านไปมาบนถนน

เหตุผลที่ตำรวจสาวคนนี้แล้วหัวหน้าของเธอ ทำไมถึงทะเลาะกันนั้นเป็นเพราะว่าเธอกระหายที่จะเป็นนักแข่ง สิ่งที่น่าตลกคือ เธอดันกลายมาเป็นตำรวจจราจรเอาซะนี่ แต่แม้ว่าเธอจะเป็นตำรวจจราจรแต่มันก็ไม่สามารถซ่อนความต้องการที่จะซิ่งของเธอได้ ครั้งแรกที่เธอเข้ารับตำแหน่ง เธอเห็นบ่อย ๆ บนท้องถนน เธอขี่หวู่หยางฮอนด้า 125 ที่ดัดแปลงของเธอ ไล่ตามรถสปอร์ตที่ฝ่าฝืนกฎจราจรอย่างบ้าคลั่ง

“ชิ ถนนเส้นนี้ช่างใช้ไม่ได้จริง ไม่มีใครขับเร็วเกินแม้แต่น้อย” เหลียงเซียวเฉินนอนอย่างเกียจคร้านบนรถของเธอขณะที่ถือปืนจับความเร็วไว้ในมือ เครื่องแบบตำรวจแนบไปกับส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบของเธอ

ในขณะที่เธอกำลังเบื่อ ๆ อยู่นั้น เสียงคำรามของสายลมที่ทรงพลังทันใดนั้นก็พัดผ่านข้างเธอไป

“เกิดอะไรขึ้น!” เหลียงเซียวเฉินกระโดดขึ้นจากเบาะ เธอมองไปที่ปืนจับความเร็วที่มือ 190 ไมล์ต่อชั่วโมง! เยี่ยม เร็วจริง! สาวน้อยนางนี้ทันใดนั้นก็ตื่นเต้น เธอขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซทันที จากนั้นเร่งเครื่องเพื่อไล่ตามรถที่ขับเร็วคันนั้น

‘มันต้องเป็นกลุ่มรถที่มาขับแข่งกันบนถนนเส้นรอบเมืองนี้อย่างแน่นอน!’ นี่คือความคิดแรกของเหลียงเซียวเฉิน มองไปที่ความเร็ว มันต้องเป็นรถสองคันอย่างแน่นอน

ความเร็วสูงสุดของหวู่หยางฮอนด้า 125 อยู่ราว ๆ 110 ถึง 130 ไมล์ เมื่อบางคนขับมันไปที่ความเร็วนั้น พวกเขาจะรู้สึกว่าพวกเขากำลังลอยอยู่ในอากาศ ด้วยความคลั่งไคล้ในการซิ่งของเซียวเฉินเธอใช้เงินเดือนของเธอหมดไปกับการดัดแปลงมอเตอร์ไซของเธอ ดังนั้นแม้กระทั่งเมื่อเธอขี่มอเตอร์ไซที่ความเร็ว 180 ไมล์ก็ไม่มีปัญหา

ในจุดนี้ เธอได้เร่งความเร็วของเธอไปใกล้ 200 ไมล์แล้ว มอเตอร์ไซของเธอคำรามเหมือนเสือแล้วพ่นควันหนาออกมา

เหลียงเซียวเฉินที่ปราดเปรียวแล้วดุร้ายไม่แม้แต่สวมแว่นตา เธอยังคงไล่ตามต่อไปแม้ว่าตาของเธอจะมีน้ำตาไหลออกมา ในตอนนี้เอง เธอพบว่ามีคนสองคนกำลังแข่งกันอยู่ หนึ่งนั้นเป็นปอร์เช่คาเยน SUV

แต่อีกหนึ่งนั้นกลับทำให้เหลียงเซียวเฉินถึงกับพูดไม่ออก

เร็วเทียบเท่ารถยนต์สิ่งนั้นคือจักรยานเก่า ๆ คันหนึ่ง ที่มีคนสองคนนั่งอยู่! โอ้ สวรรค์ นี่คงไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย!

เธอตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ทันใดนั้นเธอก็หยิบเอาวิทยุออกมาแล้วรายงานสิ่งที่เธอเห็นกับหัวหน้าของเธอ

“รายงาน ในเขตถนนสาย S1 ของเมือง ฉันพบปอร์เช่คาเยนป้ายทะเบียนหมายเลข XXXXX กำลังแข่งกับ อะเอ่อ จักรยานเก่า ๆ ที่ความเร็ว 190 ไมล์ฉันไม่ได้ล้อเล่น!”

..

ภายในคาเยน ประธานเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีพาหนะอยู่รอบ ๆ ตัวเขามากขึ้น ๆ แล้วหลายคันในนั้นพากันเปิดไฟน้ำเงินแดง มีตำรวจจำนวนมากกำลังขี่มอเตอร์ไซ เหมือนกับกำลังคุ้มกันเขาอยู่

หนึ่งในรถตำรวจกำลังส่งเสียงผ่านโทรโข่ง

“หยุดเดี๋ยวนี้! ปอร์เช่คาเยน! แล้ว อะเอ่อ จักรยาน! ลดความเร็วลง!”

“พระเจ้า มีรถตำรวจเยอะเลย!” เมื่อซูจีมองกลับไป เธอพบว่ามีรถตำรวจจำนวนมากกำลังไล่ตามพวกเขามา เธอตกใจแล้วพูดกับฉินเฉา

“ใจเย็น ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!” ฉินเฉายิ้ม จากนั้นเขาสงบใจ แล้วโฟกัสไปที่สัญญาณไฟจราจรรอบพวกเขา

มันมีสะพานข้างหน้า ทางลาดของสะพานไปที่ในเมืองซู่หนาน ส่วนที่สูงขึ้นนำไปที่ใกล้เมืองเจียงหยาง ฉินเฉายิ้มมุมปาก ปั่นจักรยานพุ่งไปที่สะพาน

คาเยนแล้วรถตำรวจจำนวนมากก็พุ่งมาเช่นกัน ประธานหยางพร้อมจะพลีชีพแล้ว เขาต้องชนะแล้วกำจัดจักรยานคันนั้นให้ได้! ในตอนนี้เขาเป็นเป้าหมายของตำรวจ มันเป็นเรื่องใหญ่ แต่เขาก็แค่จ่ายเงินให้มากสักหน่อยเพื่อหลุดคดีนี้!

ฉินเฉาไม่อยากโต้เถียงกับชายน่ารำคาญคนนี้ จักรยานทันใดนั้นก็เหวี่ยงออกด้านข้าง ทิ้งไว้แต่รอยของดาวหางสีแดงที่ยังตกค้างอยู่ ทะลุผ่านด้านข้างของสะพานไปอย่างสวยงาม จักรยานคันนี้วาดเส้นโค้งสวยงามในอากาศแล้วข้ามผ่านสะพานสูง 10 เมตร จากนั้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องของซูจี ‘ตึง’ จักรยานคันนี้ลงจอดที่ด้านล่างของสะพาน

หลังจากเปลี่ยนแปลงเป็นอาวุธผู้ฝึกตน การกระโดดเล็ก ๆ นี้กลายเป็นเรื่องง่าย ๆ ของจักรยานคันนี้ ซูจีรู้สึกถึงการกระโดดนี้เพียงเล็กน้อย จากนั้นจักรยานคันนี้ก็ลงจอดบนพื้น จากนั้นคำรามออกมา นำเอาดาวหางสีแดงออกมาอีกครั้ง

ผู้คนบนสะพานดูเซ่อไปเลย ประธานหยางได้แต่มองดูจักรยานที่จากไป

นี่คืออะไร จักรยาน หรือ ทรานส์ฟอร์เมอร์?

เหลียงเซียวเฉินก็เซ่อด้วย เธอโม้ว่าตัวเองเป็นนักแข่งที่บ้าคลั่ง ไม่คาดคิด วันนี้เธอกลับได้พบกับราชานรก อย่างไรก็ตาม หญิงสาวคนนี้ยืนยันกับตัวเองในใจแล้วว่า วันหนึ่งเธอจะต้องได้พบกับผู้ชายคนนี้อีกแน่ ๆ แล้วเมื่อตอนนั้นมาถึงเธอจะถามถึงความสามารถในการขับขี่!

นอกจากนี้ เธออยากจะถามเขาว่าเขาปรับแต่งจักรยานยังไง จากจักรยานธรรมดาทำไมถึงมีความสามารถขนาดนั้นได้

เหลียงเซียวเฉินจ้องที่ปืนจับความเร็วของเธอแล้วรู้สึกสับสนเล็กน้อย

“นาย ออกมาจากรถ!” แต่เธอก็ยังไม่ลืมหน้าที่ของเธอ หลังจากเรียกกำลังเสริม เธอกลับจับได้แค่ปอร์เช่คาเยนแค่คันเดียว

หลังจากจักรยานคันนั้นหายไป ประธานหยางทำตามคำสั่งของตำรวจอย่างว่าง่าย เขาจอดรถไว้ที่สะพาน จากนั้นมอบตัวกับตำรวจจราจร

เมื่อมองดูใบหน้าแดงก่ำของเลขาแล้วประธานหยาง เหลียงเซียวเฉินรู้ว่าพวกเขาทั้งคู่ดื่มมา

“เป่าเจ้านี่” ตำรวจรุ่นพี่มาถึง แล้วส่งเครื่องวัดแอลกอฮอล์ให้เขา

ประธานหยางรู้สึกร้อนรน เขาผลักเครื่องเป่าออกไป “ผม ผมไม่ได้ดื่ม!”

อะ! กลิ่นของไวน์ซึมเข้าจมูกของเจ้าหน้าที่ตำรวจคนนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้จนต้องปิดจมูก เหลียงเซียวเฉินจ้องตาเขม็ง จากนั้นเธอจึงเริ่มประณามเขา

“หึ่งขนาดนี้ยยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้ดื่มอีกเหรอ กลิ่นของคุณยังกับถังไวน์เคลื่อนที่! คุณถูกตั้งข้อหาขับรถขณะมึนเมา เอาใบขับขี่ออกมา!”

“ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ดื่ม นั่น นั่นก็คือฉันไม่ได้ดื่ม!” แน่นอนว่าประธานหยางดื่มมา หลังจากแข่งกับคนอื่น เลือดสูบฉีด ทำให้เซลล์กล้ามเนื้อถูกกระตุ้น

“เธอ เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ มาตะโกนอย่างนี้ เชื่อ เชื่อหรือไม่ว่าฉันสามารถหาคนมาเลาะหนังของเธอออกทั้งเป็น!”

ประธานหยางตะโกน เขาเชื่อว่าเงินพูดได้ ตราบเท่าที่เขาจ่ายมากพอ เขาสามารถทำให้สาวสวยนางนี้ถูกไล่ออกจากตำรวจได้

“ชายคนนี้ดื่มมามาก ฉันจะจัดการเขาเอง” หัวหน้าทีมมาถึงแล้วตบไหล่เหลียงเซียวเฉิน ตำรวจที่มีประสบการณ์หลายคนเข้ามาถามประธานหยาง เหลียงเซียวเฉินยืนอยู่ด้านข้างด้วยความโกรธ

เธอส่งความรู้สึกเหยียดหยามไปที่ประธานหยาง

คิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษหรือไง หา? ถ้านายวิเศษจริง ทำไมนายถึงแข่งแพ้จักรยานขณะที่ตัวเองขับคาเยนล่ะ? ในโลกนี้มีพวกสารเลวที่ชอบอวดอ้างแบบนายมากมาย!

ฉินเฉาไม่รู้ว่าที่สะพานกำลังวุ่นวายกันอยู่ เขาขี่จักรยานเก่า ๆ อย่างเกียจคร้าน ขณะที่มีซูจีซ้อนท้ายเขา ความเร็วของจักรยานคันนี้ลดลง ตอนนี้พวกเขากำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วปกติบนถนน

ระยะทางที่ตามจริงต้องใช้ 15 นาที ตอนนี้พวกเขามาถึงโดยใช้เวลา 5 นาที พวกเขาทั้งคู่เข้ามาสู่พื้นที่ของเมืองแล้วไม่นานก็มาถึงที่หน้าประตูโรงเรียนของโรงเรียนมัธยมที่สอง

“เหวอ” ซูจีกระโดดลงจากจักรยาน เธอรู้สึกว่าขาทั้งคู่ของเธอชา มือข้างหนึ่งของเธอดึงฉินเฉาไว้ ขณะที่อีกข้างกำลังนวดขาของเธอ แล้วพูดว่า “มันตื่นเต้นจริง ๆ อย่างน้อยมันก็เร็ว 200 ไมล์ต่อชั่วโมง”

“ไม่เห็นจะมีอะไร” ฉินเฉามองไปที่ประตูโรงเรียนของโรงเรียนมัธยมที่สอง แล้วพบว่าพวกเขาทั้งคู่มาถึงเร็วเกินไป ชั่วโมงเรียนยังไม่จบเลย “ออดี้ Q7 ของหลี่ชาวก็ทำได้ที่ความเร็วนี้เหมือนกัน”

“ฮึ่ม นายไม่สามารถพูดแบบนั้นได้” ซูจีบุ้ยปาก เธอเหลือกตาของเธอไปทางฉินเฉา “มันเป็นความจริงที่คนสามารถขับออดี้ Q7 จนไปแตะ 200 ไมล์ได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะไปแตะความเร็วนั้นโดยใช้จักรยาน”

ฉินเฉามองซูจีด้วยลมปราณ แล้วรู้ว่าเธอต้องรู้สึกว่าเหมือนมีเข็มปักอยู่ทั่วร่างของเธอ นอกจากนี้นี้เขารู้ว่าเธอกำลังรู้สึกชาอะดรีนารีนกำลังพลุ่งพล่านอย่างมาก เขาแข่งกับคาเยนขณะที่มีคนซ้อนอยู่ได้ยังไง โชคดีที่เธอไม่ได้บ่นเขา

“เร็วเข้า เดินไปกับฉันไปดูข้างในโรงเรียนนี้กัน!” ซูจีรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เธอดึงแขนฉินเฉาแล้วเดินเข้าไปในโรงเรียน “โรงเรียนมัธยมของฉันเป็นโรงเรียนเอกชน ดังนั้น ฉันจึงไม่เคยติดต่อกับโรงเรียนรัฐบาลแบบนี้!”

“มันไม่มีอะไรน่าดูหรอกโรงเรียนแบบนี้น่ะ” ฉินเฉายังไหล่ เมื่อเขาเรียนอยู่ปีสุดท้ายในโรงเรียนรัฐบาล สิ่งที่เขาจดจ่อคือการเรียน อ่านแล้วจำ ด้วยวิธีการนี้ ตอนจบเกรดจึงสูงมาก แต่ส่วนใหญ่พวกเขาสามารถจ่ายเงินเพื่อเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยระดับ 3 ได้

สิ่งที่เรียกว่าสถาบันหลัง ในความจริงก็เป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น

“ผู้มาเยี่ยม โปรดลงทะเบียน!” โรงเรียนนี้เป็นประเภทกึ่งปิด มันไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าออกได้ การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาแตะสมุดลงทะเบียนบนโต๊ะแล้วพูด

ฉินเฉาเขียนชื่อเขากับซูจีลงไป จากนั้นพูดว่า

“พวกเรามาที่นี่เพื่องานพบผู้ปกครอง”

“งานพบผู้ปกครอง?” การ์ดคนนั้นตกใจชั่วขณะ เขามองเด็กหนุ่มแล้วหญิงสาวตรงหน้าเขา หนุ่มหล่อไม่อยู่ในความสนใจ สำหรับสาวสวย รูปร่างของเธอดีสุด ๆ ทำให้เขามองไปที่เธอหลายครั้ง เขาไม่สามารถอดทนที่จะเบนความสนใจไปที่เธอได้

ซูจียิ้มให้การ์ดคนนั้น รอยยิ้มนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังอาบน้ำท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ ชายคนนั้นรู้สึกได้ถึงความสูงที่ไม่อาจเอื้อม จนกระทั่งชายหนุ่มแล้วหญิงสาวเข้าไปในโรงเรียน

ทันใดนั้นการ์ดคนนั้นก็เหมือนจะนึกถึงปัญหาบางอย่างขึ้นมาได้ มันมีผู้ปกครองที่ยังหนุ่มแล้วสาวขนาดนั้นอยู่เหรอ?

จบตอน#