ผู้พิชิตซอมบี้

ครืนนนนนน

“ไม่ต้องมองข้าขนาดนั้นก็ได้พวกธัญพืชหรือ ผลไม้ก็ปลูกได้นั่นแหละ”

เอริคมองไปที่อลันที่ดูเศร้าหมองเพราะอดกินผลไม้

เหตุผลที่เอริคปลูกผักก็เพื่อหวังว่าจะเกิดสมุนไพรปราณขึ้นมา!!

ผักกาดจอมพลังมะเขือเทศเยาว์วัย .....

พวกผลไม้ก็มีส้มฟื้นฟูด้วยนี่นะ...

หลังจากนี้สิ่งต่างๆในทวีปจะเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกคว่ำฟ้าดิน

คุณสมบัติของสิ่งต่างๆจะเพิ่มขึ้นมา

ก็เหมือนกับมนุษย์ที่มีพลังปราณเพิ่มขึ้นมา

“อลันข้าฝากเจ้าจัดการเรื่องพวกนี้ด้วย”

เอริคตัดสินใจที่จะโยนงานทั้งหมดไปให้อลันทันที

“ห่ะ ?ข้า?”

อลันกำลังจะประท้วง..

“ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนไว้เจอกัน”

เอริคพูดจบก็หายไปในทันที

“.......”

อลันได้แต่มองไปที่จุดที่เอริคเคยยืนอยู่ด้วยความสิ้นหวัง

ท่านพี่!แค่งานของข้าตอนนี้ก็พอที่จะทับข้าจนตายได้แล้วนะขอรับ!!

.

.

ตำหนักเอริค.....

อืม ข้าว่าน่าจะถึงเวลาแล้ว

เอริคมองฟ้าพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ

ยาต้านซอมบี้!!

ข้าจะออกไปรวบรวมสมุนไพรสำหรับสร้างยาตัวนี้ขึ้นมา

7 อย่าง 7วัน!!

เอริคทำการรวบรวมของใช้สำหรับเดินทาง

หือ?จริงด้วยสิ…..

เอริคนึกได้ว่าเขารับปากว่าจะสอนวิชาให้พวกฝาแฝดไว้

เอริคเอามือขึ้นมาจับคางพร้อมกับครุ่นคิด

ข้าควรจะสอนวิชานั้นให้พวกนางดีไหม?

เอริคนึกถึงวิชานึงที่เขาพบอีกทวีป

วิชานี้เป็นวิชาไร้ระดับ

ทำไมถึงไร้ระดับน่ะหรือ?

ไม่ใช่ว่าเอริคไม่เคยที่จะหาคนมาฝึกวิชานี้

แต่เขาหาไม่ได้!!

วิชานี้เป็นวิชาคู่

วิชาหยินหยางลิขิตชะตา!!

จำเป็นต้องใช้ผู้ฝึกตนที่เป็นฝาแฝดกัน

เขาเคยลองหาฝาแฝดมาทดสอบ แต่ปรากฏว่าไม่มีฝาแฝดที่สามารถฝึกวิชานี้ได้

ตัวเขาเองก็ไม่ว่างที่จะมามัวนั่งหาคนฝึกวิชานี้ถึงเขาตั้งใจว่าจะมอบให้กับคนที่ฝึกได้ก็ตามเพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติก็ตาม

บางที...

ฝาแฝดคู่นี้ก็อาจจะทำได้ก็ได้

ก็อกๆ

“ข้า เอริค”

เอริคเคาะประตูห้อง

 “ท่านเอริคเชิญเข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ”

เอริคเดินเข้าไปภายในห้อง

กลิ่นหอมรางกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพลันพัดเข้าจมูกเอริค

กลิ่มหอมยิ่งนัก...

เอริคสูดดมกลิ่นด้วยความเคลิบเคลิ้ม

หือ?

เอริคสะบัดหัวเรียกสติตัวเอง

เกือบไปแล้ว!!

เอริคมองไปที่ฝาแฝดที่นั่งอยู่ด้าน

สมกับเป็นสาวงามล่มเมืองจริงๆ

“อืม ที่ข้ามาวันนี้เพราะข้ามมีวิชานึงที่น่าจะเหมาะกับพวกเจ้ามาให้แต่พวกเจ้าจะสามารถฝึกได้รึไม่ได้ก็อยู่ที่ตัวพวกเจ้าแล้ว”

เอริคพูดแบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะดูถูกพวกนาง

แต่วิชานี้หาคนฝึกยังไม่ได้เลย

หรือว่าบางทีมันจะเป็นวิชาที่เหนือกว่าระดับเทพเจ้า?

เอริคครุ่นคิดสักพักก่อนถอนหายใจออกมา

ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาแล้วกัน

“วิชานี้ชื่อว่าหยินหยางลิขิตชะตา”

ชื่อวิชานี้ราวกับจะบอกว่าถ้าบรรลุวิชานี้จะสามารถช่วงชิงโชคชะตาจากสวรรค์มาได้อย่างไรอย่างนั้น

“วิชานี้เป็น......”

เอริคบอกถึงคุณสมบัติการฝึกต่างๆให้ฝาแฝดสาวทั้งสอง

“นายน้อยพวกข้าอยากลอง”

เอลีสเงยหน้ามองเอริคด้วยแววตาที่หนักแน่น

“แน่นอน”

เอริคพยักหน้าพร้อมกับยื่นม้วนตำราที่บันทึกวิชาที่เขาเขียนจากในความทรงจำส่งให้

ฝาแฝดสาวรับวิชามาก่อนจะอ่าน

เอาล่ะปล่อยไว้สักวัน....

ไม่สิไว้หลังกลับมาเลยก็ได้มั้ง

เอริคหันหลังเตรัยมที่จะเดินออกไป

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ปราณจำนวนมหาศาลราวกับมหาสมุทรพลันไหลเข้ามาในห้องอย่างไม่หยุดยั้ง

เอลีสกับอาเรียหันหน้าเข้าหากันพร้อมกับนั่งสมาธิ

พร้อมกับที่ปราณไหลเข้ามาก็ปรากฏสัญลักษณ์หยินหยางใต้ตัวพวกเธอ

บะ...บ้าน่า.....

เอริคมองไปสองสาวด้วยความเหลือเชื่อ

บทจะง่ายก็ง่ายงี้เลยรึ?

เฮ้ย!

ปัง!

คลื่นปราณพลันกระแทกเอริคกระเด็นลอยออกไป

พลังอะไรกัน?

เอริคเตรียมที่จะยื่นเท้าลงเหยียบ

เฮ้ย ขี้หมา!

เอริครีบเปลี่ยนท่าลงสู่พื้นด้วยความรวดเร็ว

เกือบแล้ว!!

แต่.....

คนคำนวณรึจะสู้ลิขิตสวรรค์!!

คลื่นกระแทกพลันมาอีกรอบ

เอริคที่ได้รับแรกกระแทกกะทันหันพลันเสียการทรงตัว

แผละ!

เวรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

เอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ก้อนสีเหลืองอำไพที่พื้นได้ประสานเต็มเท้าเอริคอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย

จิ๊บๆ

นกที่ตกใจจากแรงกระแทกพลันรีบบินออกมาจากต้นไม้ก่อนขี้ใส่หัวเอริค

แผละๆ

นี่...นะ..นี่...

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เอริคกู่ร้องออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว