เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เป็นเวลานานมากแล้วที่หยางเฉินไม่ได้เข้าทำงานในบริษัทของภรรยาเขา เหล่าพี่สาวน้องสาวในแผนกต่างคิดถึงอาหารที่เขาหิ้วมาฝากในยามเช้ากันทุกคน เมื่อเขานำอาหารถุงใหญ่ไปฝากพวกเธอ ก็ดูเหมือนว่าพวกเธอจะสนใจแต่เพียงอาหารเท่านั้นไม่ได้ไถ่ถามว่าเขาหายไปไหนมากันสักคำ นั่นทำให้หยางเฉินรู้สึกขมขื่นใจขึ้นมา

        ว่ากันว่าผู้หญิงนั้นมักจะกินไปแล้วก็นินทาคนอื่นไปด้วย ยิ่งกับแผนกประชาสัมพันธ์ที่เก่งด้านการสื่อสารด้วยแล้ว หยางเฉินจึงปล่อยพวกเธอไปแล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะของเขา เริ่มต้นทำงานโดยการเล่นเกมอีกครั้ง

        ในตอนนั้นเอง จ้าวหงเยี่ยนที่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีดำกับกระโปรงสั้นสีเหลืองก็เดินเข้ามา เรียวขาทั้งสองข้างของเธอสวมถุงน่องลายสีชมพูที่ดูยืดหยุ่นอย่างสมบูรณ์แบบ ยิ่งทำให้เธอดูเป็นสาวที่ดูเซ็กซี่ขึ้นมา เมื่อเธอเห็นหยางเฉินกำลังกัดเกี๊ยวทอดอยู่เธอก็มองหยางเฉินด้วยสายตาแปลกๆ

        หยางเฉินมองเธอกลับเช่นกัน ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมงานสาวสวยคนนี้จะมีเรื่องคุยกับเราบางเรื่อง แต่หยางเฉินก็ไม่อยากจะไปไถ่ถามสถานการณ์ครอบครัวของเธอมากจนเกินไปนัก

        “คิดถึงผมเหรอครับ?” หยางเฉินยิ้มออกมา

        จ้าวหงเยี่ยนรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่มองหยางเฉินอยู่นาน แต่เธอก็แกล้งทำเป็นอารมณ์เสียใส่เขาเพื่อกลบเกลื่อน

        “ไม่ได้เจอนายตั้งหลายวันยังกล้าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องเหมือนเดิมนะ รู้บ้างมั้ยว่ามีคนกำลังตรอมใจป่วยเพราะนาย”

        “ตรอมใจป่วย?” หยางเฉินยิ้มบางๆ “อย่าบอกผมนะว่าเป็นคุณ”

        “ไม่ใช่!” จ้าวหงเยี่ยนหน้าแดง “นายไม่รู้เหรอว่าหลิวหมิงอวี้ช่วงนี้แปลกๆ ไปเพราะผู้ชายแถวนี้ไม่มาที่บริษัท ดูเหมือนเธอจะเหม่อลอยมากขึ้นกว่าปกตินะ”

        หลิวหมิงอวี้?

        ในใจหยางเฉินนั้นกำลังหัวเราะออกมา ผู้หญิงคนนี้เคยบอกกันเขาเมื่อก่อนหน้านี้ว่าเรื่องในคืนนั้นมันเป็นแค่อดีต แต่กลับเป็นเธอเองที่กำลังคิดถึงเขาอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจำเป็นจะต้องรับผิดชอบเธอเช่นกันเหมือนกับผู้หญิงของเขาคนอื่นๆ

        แน่นอนว่าตอนนี้นอกจากภารกิจพิชิตเกมแล้วตัวเขาก็ค่อนข้างว่าง ยิ่งด้วยความหน้าหนาหน้าทนของหยางเฉินก็ยิ่งอยากจะเข้าไปพบหลิวหมิงอวี้เพื่อเห็นใบหน้าที่ดูเย็นชาแต่น่ารักของเธอกับตา

        การรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้กว่า 30 ปี สำหรับผู้หญิงนั้นล้วนแต่เป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งเขานำมันไปจากหลิวหมิงอวี้ด้วยแล้ว ต่อให้เธอบอกว่ามันไม่มีความสำคัญอะไรนัก แต่เขาก็รู้สึกต้องรับผิดชอบอยู่ดี

        “คุณกำลังจะบอกว่าพี่หลิวหมิงอวี้กำลังคิดถึงผมอยู่เหรอ?” หยางเฉินถาม

        จ้าวหงเยี่ยนคิดว่าหยางเฉินไม่ค่อยจะฉลาดในเรื่องการรับรู้อารมณ์ของผู้หญิงเท่าไรนัก เธอจึงพูดกับเขาอย่างอารมณ์ดีอีกครั้ง “ใช่ นายไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วมักจะคิดถึงสามีของเธอ แน่นอนว่าฉันหย่าไปแล้ว แต่ส่วนผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานแต่ถูกช่วงชิงความบริสุทธิ์ไป ก็ต้องจะคิดถึงคนคนนั้นแน่นอน ทำไมนายไม่ลองไปหาเธอดูล่ะ?”

        ด้วยเสน่ห์ของจ้าวหงเยี่ยนที่ส่งผ่านสายตามา ทำให้หยางเฉินรู้สึกว่าช่วงล่างของเขากำลังจะทำงานขึ้นอีกครั้ง โดยเฉพาะกับเมื่อตอนที่เขาเคยทะลวงเข้าไปที่สงวนของเธอในครั้งก่อน ทำให้เขาลืมประโยคที่จ้าวหงเยี่ยนพูดต่อมาโดยปริยาย

        “ถ้าคุณอยากทำ ผมก็กล้าทำให้นะ”

        หยางเฉินไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับสายตาตำหนิของจ้าวหงเยี่ยน เขายิ่งมองเรือนร่างของเธออย่างหน้าด้านตั้งแต่หัวจรดเท้า

        จ้าวหงเยี่ยนเห็นว่าหยางเฉินกำลังใช้สายตารุกรานพื้นที่ตามร่างกายเธอหัวใจก็เริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่ง เธอกัดฟันแน่นจนหน้าแดงด้วยความเขินอาย

        “นายมันเป็นพวกอันธพาลชัดๆ” พูดจบเธอก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานข้างๆ เขา

        ในเวลาเดียวกันหลิวหมิงอวี้ก็เข้าสำนักงานมาพอดี เธอสวมชุดผ้าไหมสีดำที่ถุงน่องเป็นลายลูกไม้กับรองเท้าส้นสูง บั้นท้ายที่อุดมสมบูรณ์กำลังเคลื่อนที่ตามจังหวะการเดิน ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ อยู่ทำให้เธอดูสวยงามและอ่อนโยนจนไร้ที่ติ

        นานแล้วที่หยางเฉินไม่ได้เจอหลิวหมิงอวี้ เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้อาจจะกินสายฝนหรือไม่ก็น้ำค้างยามเช้า จึงทำให้เธอกลายเป็นคนที่งดงามเช่นนี้ได้

        หลิวหมิงอวี้เห็นว่าหยางเฉินกลับมาทำงานแล้ว เธอก็รู้สึกมีความสุขแต่ก็ยังคงปั้นหน้านิ่งพยักหน้าต้อนรับการกลับมาของเขาเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องทำงานของเธอไป

        หยางเฉินยิ้มอย่างมีความสุข เขาลุกตามหลิวหมิงอวี้เข้าไปอย่างรวดเร็วโดยที่หลิวหมิงอวี้ไม่ทันรู้ตัวว่า หยางเฉินเดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ

        เมื่อหลิวหมิงอวี้หันกลับมาก็พบว่าหยางเฉินกำลังยิ้มอย่างแปลกๆ อยู่ นั่นทำให้ใบหน้าที่ได้รับการตกแต่งมาเบาๆ ของเธอกำลังเปล่งสีชมพูออกมา

        “นายเข้ามาทำไม?”

        “ผมมีบางเรื่องต้องรายงานหัวหน้าหลิวครับ” หยางเฉินตอบน้ำเสียงจริงจัง

        หลิวหมิงอวี้รู้สึกสับสน เธอไม่ได้ห้ามเขาหรือต่อต้านไม่ให้เขาเข้ามา ทำให้หยางเฉินสามารถเข้ามาในห้องได้โดยง่าย

        หยางเฉินล็อกประตูทันทีเพื่อความสะดวกของเขา

        หลิวหมิงอวี้เพิ่งไปวางกระเป๋าเอาไว้บนโต๊ะทำงานของเธอไม่ได้สังเกตว่าหยางเฉินล็อกประตู แต่หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่ามีมือกำลังเอื้อมมากอดเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว

        “นาย...”

        หลิวหมิงอวี้กำลังจะบอกปฏิเสธ แต่ก็ถูกลิ้นนุ่มรุกล้ำเข้าไปข้างในโพรงปากของเธออย่างรวดเร็วโดยหยางเฉิน

        “ไม่...”

        เสียงแหบพร่าของหลิวหมิงอวี้เอ่ยขึ้นแต่ก็ไม่อาจต้านทานการรุกล้ำที่หยางเฉินส่งมาให้เธอได้

        พวกเขากำลังนัวเนียกันด้วยการจูบอันหอมหวาน หยางเฉินเคลื่อนมือข้างหนึ่งไปที่ยอดอกของเธอและเคล้นคลึงมันอย่างสนุกสนาน อีกมือหนึ่งเคลื่อนต่ำลงไปด้านล่างลูบท้องของเธอเบาๆ ก่อนจะลงไปที่บั้นท้ายของเธออย่างเพลิดเพลิน ยิ่งเขาสัมผัสมากเท่าไรเขายิ่งรู้สึกได้รับความรู้สึกทางเพศมากขึ้นทำให้หยางเฉินรู้สึกอึดอัดช่วงล่างขึ้นมาทันที

        หลิวหมิงอวี้รู้สึกว่าร่างกายของหยางเฉินกำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอคิดว่าหากยังเป็นอย่างนี้ต่อไป ร่างกายของเธอก็คงจะละลายเพราะความร้อนแรงจากตัวของหยางเฉินแน่

        “หยาง... หยางเฉิน” หลิวหมิงอวี้พยายามผละจากริมฝีปากของหยางเฉินออกมาอย่างไม่เต็มใจ แต่หยางเฉินก็หันมาจูบและขบเม้มลำคอขาวของเธอแทน “ที่นี่... ทำไม่ได้... เราจะถูกจับได้เอา... อืม”

        “ถูกเจอก็ถูกเจอสิ ผมไม่ใส่ใจหรอก” หยางเฉินพูด

        หลิวหมิงอวี้เริ่มผลักเขาออกอย่างจริงจัง “นาย... ไม่คิดใช่มั้ยว่าฉันจะทำมันในที่แบบนี้?”

        “หืม...” หยางเฉินยิ้มอย่างติดตลกขึ้นมาก่อนจะพูดต่อด้วยความรวดเร็ว “คุณก็รู้ว่าถ้ามีคนเข้ามา เราก็คงจะกลายเป็นลิงผัวเมียที่กำลังทำกัน เหมือนกับที่ให้คนอื่นมาดูอยู่ในสวนสัตว์นั่นแหละครับ”

        หลิวหมิงอวี้รู้สึกโล่งใจเธอทุบหน้าอกหยางเฉินเบาๆ ด้วยความโกรธ “นายมันเป็นพวกผู้ชายอันธพาลที่ชอบรังแกผู้หญิง นี่เพิ่งจะกลับมาก็หาเรื่องฉันอีก แล้วทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย”

        หยางเฉินรู้สึกว่าเขากำลังได้รับความไม่ยุติธรรมอยู่ “คุณก็พูดเกินไป ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการอยู่มาก พอผมเสร็จงานผมก็รีบกลับมาหาคุณนี่ไง”

        “ฉัน...” หลิวหมิงอวี้สูญเสียคำพูด เธอไม่รู้ว่าจะคุยกับหยางเฉินอย่างไรต่อดี

        หยางเฉินสวมกอดเธอแล้วยิ้มออกมาเบาๆ ที่ด้านหลังของหลิวหมิงอวี้

         “ผมรู้ว่าคุณอายุมากกว่าผมและคุณกลัวคำนินทาที่จะตามมา แต่ผมไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นแม้แต่น้อย ที่ผมรู้คือคุณเป็นผู้หญิงของผมเพียงคนเดียว  อ้อใช่... ผมก็ไม่ใช่คนดีมาจากไหนอีกด้วย แต่คุณคงไม่คิดว่าผมจะเป็นพวกชอบหลอกลวงผู้หญิงไปเป็นของเล่นหรอกนะครับ?”

        “...กอดฉันต่อสิ นายไม่ได้มาหาฉันนานแล้วนะ”  หลิวหมิงอวี้ยอมรับกอดของหยางเฉินอย่างเต็มใจ ความอบอุ่นกำลังแล่นผ่านเข้ามาในร่างกายทำให้เธอรู้สึกดี

        ถึงแม้ผู้หญิงหลายๆ คนจะพยายามแสดงออกว่าแข็งแกร่ง แต่เมื่อเธอเจอคนที่พึ่งพาได้ เธอก็จะยอมเผยส่วนที่อ่อนแอออกมาในที่สุด

        หยางเฉินยังคงรัดพันหลิวหมิงอวี้อย่างคลอเคลีย ในความคิดของหยางเฉินร่างกายของเธอนั้นหอมมาก ยิ่งทำให้ความปรารถนาของเขาเพิ่มมากขึ้น

        “หมิงอวี้ที่รัก เหล่าลิงยังด้อยกว่าเราหากเราทำกันจริงๆ ที่ออฟฟิศนี่ คุณไม่ควรจะต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้านะ เดี๋ยวผมจะทำให้เปื้อนน้อยที่สุดเอง...”

        หลิวหมิงอวี้ไม่ได้เป็นสาวน้อยไร้เดียงสา เธอจึงเข้าใจว่าหยางเฉินกำลังต้องการจะเล่นเกมกับเธอในออฟฟิศนี่ ทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้าขึ้นมาทันทีก่อนจะหยิกเข้ากับแขนของหยางเฉินด้วยความโกรธ

        “อย่าทำที่นี่ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะต้องมีปัญหาแน่ๆ”

        “คุณกลั้นเสียงไม่ได้เหรอ?” หยางเฉินอยากจะทำสงครามกับเธอในออฟฟิศนี้จริงๆ

        หลิวหมิงอวี้นั้นเป็นคนที่มีความสามารถที่โดดเด่น แต่ที่นี่นั้นเธอคิดว่าเต็มไปด้วยข้อจำกัด เธอจึงส่ายหัวปฏิเสธเขาอย่างเต็มที่

        หยางเฉินถึงแม้จะรู้สึกเสียดายแต่เขาก็ไม่ได้บังคับเธอแต่อย่างใด ยิ่งเป็นผู้หญิงของเขาด้วยแล้ว เขาก็ไม่อยากจะฝืนใจพวกเธอ ชายหนุ่มรู้ว่ามีวิธีอีกมากมายที่จะทำให้เธอยอมเขา แต่หยางเฉินก็ไม่ได้ทำเนื่องจากเข้าใจและเขาก็ไม่ได้รบเร้าให้เธอยอมทำกับเขาต่อ

        แต่ในตอนนั้นหยางเฉินก็คิดอะไรบางอย่างออกมาได้ ใบหน้าของเขากำลังเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมาอีกครั้ง มือข้างหนึ่งของหยางเฉินเข้าไปโอบคอของหลิวหมิงอวี้เอาไว้ ก่อนจะเอามืออีกข้างยึดจมูกของหลิวหมิงอวี้เอาไว้ ให้เธอได้มีโอกาสหายใจได้สะดวกมากขึ้น

        หลิวหมิงอวี้ตกใจกับสิ่งที่หยางเฉินกำลังทำ เธออ้าปากขึ้นแต่ก็ถูกริมฝีปากของเขาทาบลงทันที มือทั้งสองข้างของเขาย้ายไปตามที่ต่างๆ บนร่างกายของเธอ จนกระทั่งข้างหนึ่งกำลังรุกล้ำเข้าไปด้านล่างท้องน้อยของหญิงสาว

        "ไม่..."

        หลิวหมิงอวี้รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจ่ออยู่หน้าพื้นที่ต้องห้ามของเธออย่างซุกซน แต่ลิ้นที่กำลังพัวพันกันอยู่ทำให้ไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้ ทำให้หยางเฉินรุกล้ำเข้าไปข้างในอย่างอุกอาจ

        นี่เป็นสัมผัสที่ทำให้หยางเฉินรู้สึกมีความสุข เมื่อยามที่ปลายนิ้วของเขากำลังสัมผัสและเข้าไปในส่วนพื้นที่ต้องห้ามของเธอ มันกำลังหนีบนิ้วของเขาอยู่เล็กน้อย ข้างในอ่อนนุ่มและยืดหยุ่น ทำให้หยางเฉินคิดว่ามันช่างน่ารักเสียเหลือเกิน

        หลิวหมิงอวี้นั้นถึงแม้ว่าจะเคยผ่านการฝึกจัดการอารมณ์ของเธอแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะครางออกมาอย่างมีความสุข ยิ่งเธอคิดว่าอาจจะมีคนมาพบพวกเธอกำลังทำเรื่องลามกอยู่ในออฟฟิศเธอก็ยิ่งมีอารมณ์มากยิ่งขึ้น

        จนกระทั่งหลิวหมิงอวี้หายใจหอบถี่ออกมา ทำให้หยางเฉินหยุดเคลื่อนไหวต่อ แล้วหันมายิ้มกับเธออย่างชั่วร้าย

        “ทำให้นิ้วผมแห้งหน่อยสิครับ”

        หลิวหมิงอวี้ดูดนิ้วมือของหยางเฉินอย่างอดกลั้นเอาไว้

        หยางเฉินเลื่อนกลับมาคุยกับหลิวหมิงอวี้พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง “หมิงอวี้ที่รัก ดูเหมือนว่าคุณจำเป็นจะต้องฝึกฝนเรื่องนี้อีกนานทีเดียว”

        “ถ้านายกล้าทำยังงั้นต่อฉันจะกัดนิ้วนาย” หลิวหมิงอวี้รู้สึกโกรธและอายในเวลาเดียวกัน

        “คุณคงไม่ทำมันจริงๆ ใช่มั้ย” หยางเฉินกล่าวอย่างขมขื่น

        หลิวหมิงอวี้กัดฟันแน่นด้วยความโกรธ เธอเริ่มพยายามเดินไปหาเขาด้วยรองเท้าส้นสูงคู่เดิม

        “โอ้ย!”

        หลิวหมิงอวี้ล้มลงอยู่ในอ้อมอกของเขาอีกครั้ง เนื่องจากความปวดเมื่อยที่ข้อเท้าของเธอ

        “นายมันคนชั่วที่ชอบรังแกผู้หญิง นายมันเป็นพวกขี้โกง! ที่ชอบเห็นผู้หญิงเจ็บตัวสินะ” หลิวหมิงอวี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

        “เฮ้ๆ มันก็แค่การตอบโต้ทางสัญชาตญาณนะ ผมไม่ได้ล่วงเกินคุณตรงไหนเลย” หยางเฉินถอดเอารองเท้าส้นสูงของเธอออกทันที ก่อนจะช่วยเช็ดน้ำที่กำลังไหลออกมาตามน่องของหลิวหมิงอวี้ ในตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ของเขากำลังสั่นอยู่

        เมื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาดู หยางเฉินก็รู้สึกแปลกใจทันทีแต่เขาก็รับสายในที่สุด “สวัสดีครับคุณนายถัง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”

        คนตรงข้ามสายของเขาคือถังหว่าน เธอกำลังเงียบลงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับเขามา

        “ครั้งก่อนฉันต้องขอบคุณคุณมากเลยนะคะ ที่ช่วยฉันเอาไว้ ฉันเคยบอกคุณว่าอยากจะทานอาหารกับคุณ แต่ก็ไม่ได้ไปเพราะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ไม่ทราบว่าคืนนี้คุณมีเวลาว่างบ้างมั้ยคะคุณหยาง?”

        หยางเฉินไม่คิดว่าถังหว่านจะเลี้ยงอาหารเขาจริงๆ แน่นอนว่าตัวเขาไม่มีทางที่จะปฏิเสธผู้หญิงคนนี้เพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิงแต่งงานแล้ว ทำให้เขาตอบตกลงในทันที

        “คืนนี้ผมว่างครับคุณนายถัง ขอบคุณมากครับที่เสียสละเวลามาเลี้ยงอาหารผม”

        “หยางเฉินได้โปรด... อย่าเรียกฉันว่าคุณนายถัง ได้โปรดเรียกฉันว่าถังหว่าน” เธอกล่าวในโทรศัพท์เสียงเบา

        หยางเฉินจำได้ว่าไม่กี่วันก่อน ไช่เอี๋ยนก็ไม่อยากให้เขาเรียกว่าสารวัตรไช่แต่ให้เรียกเป็นชื่อจริงของเธอแทน ดูเหมือนว่าพวกเธอจะมีบางส่วนที่คล้ายๆ กัน ตรงที่ให้ความสำคัญกับชื่อและความสัมพันธ์ของพวกเขาที่ค่อยๆ สนิทสนมกันมากขึ้นทุกที

        “ได้ครับคุณถังหว่าน” หยางเฉินตอบเธอ

        ถังหว่านรู้สึกมีความสุขเมื่อเธอได้รับการปฏิบัติจากเขาเหมือนคนอื่นๆ "ตอนนี้ฉันงานเยอะ ฉันจะติดต่อคุณหยางอีกทีนะคะ”

        “ครับ ลาก่อนครับ” หยางเฉินวางสายโทรศัพท์ เขาเห็นหลิวหมิงอวี้มองมาปานจะฆ่าเขาให้ตายคามือ

        “นายเลี้ยงผู้หญิงคนนั้นไว้ใช่มั้ย” หลิวหมิงอวี้ถามอย่างเย็นชา

        หยางเฉินบิดตัวแก้เมื่อยไปมาพลางสั่นศีรษะ “คุณก็รู้ว่าผมเป็นผู้บริสุทธิ์มากและนิสัยดีจะตาย ผมจะไปเก็บผู้หญิงที่ไหนมาเลี้ยงได้...”

        หลิวหมิงอวี้มองเขาด้วยความโกรธ ก่อนจะกลับไปนั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่งของเธอ “นายออกไปได้แล้ว”

        หยางเฉินคิดว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างจะอิจฉาผู้หญิงคนอื่นๆ ของเขา แต่เขาก็เชื่อฟังคำสั่งของเธอแล้วออกไปจากห้องทันที แต่เขาก็หันมาหาหลิวหมิงอวี้พร้อมกับใบหน้าขี้เล่น

        “หลิวหมิงอวี้ที่รัก ถ้าคุณทนไม่ไหวก็โทรเรียกผมได้เลยนะ!”

        เมื่อเห็นหลิวหมิงอวี้กำลังหยิบปากกาจะปาใส่เขา หยางเฉินก็รีบวิ่งออกไปจากประตูทันที