ตอนที่ 9 – สายลมใหม่ในหมู่บ้านหยุนหลิง
เสียงไม้ไผ่กระทบกันเป็จังหวะดังจากลานว่างหน้าศาลเ้าประจำหมู่บ้าน เด็กชายหญิงจำนวนหนึ่งรวมตัวกัน ท่าทางจริงจังจนน่าแปลกตาสำหรับชาวบ้านทั่วไป
“ย่าห์!”
“วางเท้าให้มั่น จิตใจต้องนิ่ง!” หลี่เหวินะโสอนด้วยน้ำเสียงเหมือนพ่อค้าเร่ป่าวขายของ แต่แววตาเขาจริงจัง
เขาไม่ได้ตั้งใจจะสอนใครมาก่อน แต่หลังจากที่เซวียนแนะนำให้ใช้การฝึกพื้นฐานผสานกับพลังภายในเบื้องต้น เขาเริ่มฝึกทุกเช้ากลางลาน
แล้วเด็กในหมู่บ้าน เช่น อาหย่งจื้อ เด็กชายร่างกลมที่พูดเก่งเกินวัย กับอาหลานหรู เด็กหญิงที่เคยช่วยหลี่ิ่เก็บสมุนไพร ก็มาขอร่วมฝึกด้วย
ไม่นานนัก เด็กคนอื่น ๆ ก็เริ่มตามมา
“ข้าก็อยากฝึกพลังภายใน จะได้ปกป้องท่านแม่ตอนขึ้นเขาเก็บเห็ด!” อาหย่งจื้อพูดพลางถูจมูกตัวเอง
“ข้าอยากมีแรงจะได้ลากน้ำจากลำธารกลับเรือนได้คนเดียว” อาหลานหรูบอกอย่างภาคภูมิใจ
หลี่เหวินหัวเราะเบา ๆ เขาไม่ได้ถือว่าเป็อาจารย์ แต่ก็รู้ว่าการมีเป้าหมายเล็ก ๆ คือจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุด
...
เมื่อหลี่อิ่นรู้เื่นี้ เขาไม่ได้คัดค้าน กลับยืนมองห่าง ๆ แล้วพูดว่า “เ้าสอนให้พวกเขาเคารพพลังด้วย ไม่ใช่แค่ใช้มัน”
“ขอรับ” หลี่เหวินรับคำอย่างจริงจัง
แม้เขาเองยังฝึกได้เพียงระดับก่อร่างภายในขั้นต้น แต่ก็ใช้จุดนี้เป็โอกาสเรียนรู้มากขึ้น และสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านอีกครั้งในอีกรูปแบบหนึ่ง
...
“เ้ารู้ไหม” หลี่เซวียนพูดในยามค่ำ “เด็กในหมู่บ้านเหล่านี้เริ่มเปลี่ยนไป พวกเขาร่าเริงขึ้น ขยันขันแข็งมากขึ้น”
“แค่ข้าฝึกเอง ก็คงไม่เกิดอะไรเท่าไหร่ แต่พอมีคนเริ่มตามกัน มันก็กลายเป็อะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าข้าอีก”
“นั่นแหละ คือพลังที่แท้จริง” เธอยิ้ม
แต่ในเงามืดยามดึก ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีเทาเดินออกจากแนวไม้ไผ่ไกลหมู่บ้าน จดบันทึกลงบนแผ่นไม้บาง ๆ แล้วหายตัวเข้าเงาอีกครั้ง
“เด็กชายหลี่เหวิน ฝึกพลังภายในได้ตามธรรมชาติ กระตุ้นคลื่นจิตหมู่บ้านโดยไม่ตั้งใจ... ควรจับตามองต่อ”
1K
