ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

          อี้เฉินยกฝ่ามือ เช็ดน้ำตาที่ไหลริน ออกจากใบหน้า โฉมสะคราญ งามล่มเมืองของหลินเฟย ด้วยความทะนุถนอม ประกายตา ในกรอบสายตาวูบไหว แฝงไว้ด้วยความห่วงหาอาทร หญิงสาวในกรอบสายตาอยู่ไม่น้อย

         เมื่อเห็นหญิงสาวสะอื้นไห้ ราวกับเขาตายตกก็มิปาน มันก็ทำให้อี้เฉิน ทำอะไรไม่ถูก ขึ้นมาในทันใด ทำได้เพียงยกฝ่ามือลูบใบหน้า ปล่อยให้หญิงสาว กุมฝ่ามือของเขาไว้จนแน่น รับรู้ถึงความอบอุ่น จากฝ่ามือหญิงสาว ว่าห่วงหาเขามากถึงเพียงใด

         ทว่าภาพที่บาดตา ระหว่างอี้เฉินกับหลินเฟย มันก็ทำให้ คุณชายวังจิน ไม่สบอารมณ์ในตัวอี้เฉิน เข้าไปใหญ่ เขาแค่นเสียงแข็งกร้าวออกมาในทันใด “เจ้าเสียมารยาทไปหรือเปล่า อี้เฉิน ข้ากำลังทำการรักษา อยู่กับแม่นางหลินเฟย เจ้าเข้ามาเช่นนี้หมายความว่าเช่นไร”

         อี้เฉินที่เตรียมจะกล่าวพูด สวนคำพูดของคุณชายวังจิน จู่ๆ ในชั่วขณะ หลินเฟย นางก็หันขวับ

กลับไปหาคุณชายวังจินในทันใด ก่อนหญิงสาวจะ โค้งคำนับให้ชายหนุ่มเล็กน้อย ราวกับเป็นการขอโทษขอโพย

         หลินเฟยไม่อยากให้อี้เฉินสร้างเรื่องในยามนี้ ผู้คนต่างก็ล้วนรู้ดี คุณชายตระกูลวังผู้นี้ มีฐานอำนาจใหญ่ คอยหนุนหลัง นางจึงไม่อยากทำให้อี้เฉิน พร้อมกับคนตระกูล อี้ ต้องลำบากใจ “โปรดขออภัย คุณชายวังจิน อี้เฉินชายผู้นี้ เขาเป็นคนที่ข้ารอมาตลอด โปรดท่านอย่าถือสา …ส่วนอาการบาดเจ็บของท่าน ไม่ได้หนักหนามากนัก เพียงพักสักสองสามวัน อาการของท่านก็น่าจะหาย เป็นปกติ”

           คุณชายวังจินที่เห็น หลินเฟยกล่าวพูดรับหน้าเช่นนี้ เขาถึงกับจุกอก ขึ้นมาในทันใด ทว่าสายตาของเขาก็ไม่มีความยินยอม ที่จะถอยจากไป “หลินเฟยเจ้าดูให้ดี ว่าอี้เฉินมาพร้อมกับสตรี โฉมสะคราญงามล่มเมืองอีกคน เจ้าอยากเป็นตัวสำรอง ของเขาเช่นนั้นหรือ?”

          หลินเฟยที่ได้ยินนางมีความลังเล อยู่ในกรอบสายตา ทว่าก็ไม่ชอบ การกระทำของคุณชายวังจินเช่นกัน เมื่อชายหนุ่ม เข้ามาลั้งฝ่ามือของนางไว้แน่น พร้อมกับแรงบีบที่ฝ่ามือ แม้แต่เยว่ชิงเซียนที่เห็นยังส่ายหัว กับการกระทำของคุณชาย วังจิน

         อี้เฉินกล่าวพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่มีระลอกคลื่น แม้เพียงนิด “คุณชายวังจิน ข้าว่า ท่านยุ่งเรื่องส่วนตัวของข้า มากเกินไปแล้วกระมัง ข้าจะมีภรรยาหนึ่งหรือสอง มันผิดด้วยเช่นนั้นหรือ”

         คุณชายวังจินที่รับฟัง เขาถึงกับติดสตั๊น อยู่เล็กน้อย ก่อนฝ่ามือของหลินเฟย จะหลุดออกจากฝ่ามือของเขา มองแผ่นหลังหญิงสาว สืบฝีเท้าไปหาอี้เฉิน ช้าๆ ด้วยความตะลึงงัน แม้อี้เฉินจะบอกว่า เขาจะมีภรรยาสองคน หญิงสาวก็ไม่มีท่าทีหยุดฝีเท้าลง แม้แต่น้อย

         พร้อมกับอี้เฉินที่กล่าวพูด บอกกล่าวหลินเฟย ออกมา “ข้าไปเจอสถานที่ ที่หนึ่งมาตอนที่ข้า มายังสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก ข้าจะพาเจ้า ไปดูสถานที่สวยงามเองหลินเฟย”

          คุณชายวังจิน ครุ่นคิดจนหัวหมุน ก่อนเขาจะคิดอะไรขึ้นมาได้ หรือว่า นางจะโดนตราประทับหรือ สัญญาอะไรบางอย่างจากอี้เฉิน คุณชายวังจินไม่รอช้า เขาตะโกนก้องออกมาทันที “อี้เฉินข้าขอท้าประลองกับเจ้า หากข้าชนะ เจ้าต้องเลิกยุ่งกับแม่นางหลินเฟยผู้นี้”

เยว่ชิงเซียนที่เห็น นางตบหัวตนเองน้อยๆ ไม่เข้าใจไอ้พวกตัวผู้พวกนี้ มันเป็นบ้าอะไรกัน อยากจะตายตก กันนักหนาหรืออย่างไร

          ทว่าน้ำเสียงนั้นของคุณชายวังจิน ดังก้องออกไปไม่น้อยทำให้  ผู้คนภายในจวนรักษาได้ยิน ต่างก็หูผึ่ง เอี้ยวหูรับฟังในทันใด แม้แต่เมี่ยนจือที่อยู่ห้องข้างๆ ไม่ห่างนัก ยังคลี่ยิ้มออกมากว้าง รอชมเรื่องสนุก

          อี้เฉินเขาไม่ได้ปรายตามอง คุณชายวังจิน อยู่ในกรอบสายตาของเขา เสียด้วยซ้ำ แม้จะรู้ว่า คุณชายวังจิน มีศักยภาพที่เหนือกว่า เทพสวรรค์คนอื่นๆ แต่ยามนี้ เขาไม่ได้สนใจการประลองแพ้ชนะ เพียงอยากพาหญิงสาว ไปดูสถานที่ ที่สวยงามก็เท่านั้น

อี้เฉินจึงกล่าวพูดออกมา ราวกับไม่เป็นเรื่องทุกข์ร้อน “ไปกันเถอะหลินเฟย เดี๋ยวจะมืดเสียก่อน”

          หญิงสาวมีสีหน้า กระอักกระอ่วนใจในทันใด ทว่าเมื่อนางเห็นแววตา ในกรอบสายตาอี้เฉิน มองทอดยาวออกไปไกล ไม่ได้ครุ่นคิดเรื่องที่อยู่ตรงหน้า หลินเฟยจึงเดินสืบฝีเท้าไปหา อี้เฉินอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

          คุณชายวังจิน ที่มองแผ่นหลังพวกเขา ทั้งสามเตรียมจะสืบฝีเท้า ออกไปจากห้องรักษา คำรามก้องออกมาด้วยความเดือดดาล “เจ้า! เจ้า! แค่คำท้าประลอง เจ้าก็ยังไม่กล้าเช่นนั้นหรือ อี้เฉิน ...แม่นางหลินเฟย นี่หรือชายหนุ่มที่เจ้าเลือก ข้าล่ะไม่เข้าใจความคิดของเจ้า จริงๆ”

เมื่อทั้งสามสืบฝีเท้า ออกไปจากจวนรักษาของตระกูลอี้ อี้เฉินเขาโบกฝ่ามือผ่าแยกมิติ นำพาสตรีทั้งสอง ไปพร้อมกับเขาในทันใด

         ทว่าคำพูดนั้น ของคุณชายวังจินที่ประกาศกร้าว ท้าประลองอี้เฉิน ดังออกไปก้องไม่น้อย มันก็ทำให้บริเวณจวนรักษาตระกูลอี้ เกิดความวุ่นวาย พร้อมกับเสียงพูดคุยของหมู่ชน ดังออกมาไม่ขาด

         เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจ พวกเขาทั้งสามก็ออกมาจากห้วงมิติ ที่เปิดแยกของอี้เฉิน สืบฝีเท้ามายืนอยู่บริเวณเนินเขา มีต้นไม้ใหญ่หยั่งรากลึก ยืนเด่นเป็นสง่า แผ่กิ่งก้าน เขียวขจีออกไปกว้างไกล อยู่เพียงลำพังต้นเดียว ท่ามกลางเนินเขา ที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกหญ้า

         สุดสายปรายตาของพวกเขา มองเห็นตระกูลอี้ พร้อมกับแสงโคมไฟยามค่ำ ที่เริ่มส่องสว่างปราการทมิฬ ส่งให้เมืองหลวง ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาในยามค่ำคืนนี้ไม่น้อย

          ทว่าอี้เฉินกลับถอนหายใจออกมาน้อยๆ เมื่อเห็นดวงตะวันเริ่มจะลับขอบฟ้า ส่งให้เนินเขาที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกหญ้า ที่พวกเขายืนอยู่ บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ ดูมืดครึ้มไปบ้าง ในกรอบสายตา ของเยว่ชิงเซียน และ หลินเฟย แต่พวกนางทั้งสองก็มองทอดยาว ออกไปดูชมอย่างไม่วางตา

ก่อนเยว่ชิงเซียนจะไต่ถามอี้เฉิน “นี่หรือ สถานที่ สวยงามที่เจ้าว่า อี้เฉินมันดูธรรมดาไม่ใช่หรือ”

          ทว่าผิดกับหลินเฟย เหมือนว่านางจะชอบมันอยู่ไม่น้อย “มันก็ไม่เลวนะ ที่ได้เห็นวิวทิวทัศน์รอบๆ ตระกูล อี้ เช่นนี้ ขอบคุณเจ้ามาก อี้เฉินที่พาข้ามาดูชม”

         เยว่ชิงเซียน นางกล่าวเสียง “ชิ!” ออกมาในทันใด “เจ้าก็เป็นเสียอย่างนี้หลินเฟย ทำอะไรตามใจอี้เฉินไปเสียหมด” ก่อนทั้งคู่จะแสยะยิ้มแยกเขี้ยว ให้กันประหนึ่งไม่อยากใช้ บุรุษร่วมกัน มันจึงทำให้อี้เฉิน เริ่มจะปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมา เมื่อรับรู้ถึงบรรยากาศที่อึมครึม ของทั้งสองสาว

           อี้เฉินกระแอมไอออกมาน้อยๆ “พวกเจ้า ดูให้ดีล่ะ” ก่อนอี้เฉินจะอัดแน่นปราณพลัง มาไว้บนฝ่ามือ สร้างลูกบอลพลังงานขึ้นมา แล้วโยนมันขึ้นเหนือศีรษะ ส่งให้บริเวณนั้นส่องสว่าง จนพร่างพราวขึ้นมาในทันใด ราวกับเป็นแดนสุขาวดีก็มิปาน จากควันไฟสงครามยากนัก ที่จะทำให้ใจ ของพวกเขาสงบนิ่งลงได้

          ครั้นอี้เฉินทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาค่อยๆ เดินสืบฝีเท้าออกจากต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับฝ่ามือที่กลางออกมากว้าง ลู่ไปกับดอกหญ้า ส่งให้ ละออง ดอกหญ้า ลอยล่องขึ้นมาในทันใด จนกลายเป็นภาพที่น่าอัศจรรย์ ไม่น้อย ประหนึ่งเห็น ธรรมชาติ เต้นรำ เร้าๆ ไปกับสายลมเย็นยามค่ำคืน สะท้อนกับแสงสีทองยิ่งขับให้มันดูงดงาม กว่าที่มันควรจะเป็น

          ครั้นทั้งสองสาว เห็นภาพเบื้องหน้า พวกนางอดไม่ได้ ที่จะเดินลงไป ทำเฉกเช่นเดียวกับอี้เฉิน ราวกับเป็นสตรีน้อย ไร้เดียงสา ริ้วคลื่นที่เยว่ชิงเซียนปลดปล่อยออกมา แปรเปลี่ยนเป็น ผีเสื้อแสงปลิวว่อน

          ริ้วคลื่นของหลินเฟยเองก็ส่งให้ดอกหญ้า ที่พัดไหวไปกับสายลม แตกกระจายออกไป ราวกับเป็นเกล็ดหิมะ ส่งให้ภาพทุ่งดอกหญ้า ยิ่งดูน่าอัศจรรย์ งดงามขึ้นมาอีกหลายเท่า

          ประหนึ่งว่าอี้เฉินได้เห็น สตรีผู้งดงามทั้งสอง เริงระบำ อี้เฉินทิ้งตัวลงนอนกับพื้นหญ้า เมื่อเห็นหญิงสาวในกรอบสายตา เดินไปรอบๆ ทุ่งดอกหญ้า ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ลืมเลือนควันไฟ สงครามมหาทวีปไปชั่วขณะ มันก็ทำให้อี้เฉินคลี่ยิ้มออกมาได้

         ก่อนที่ทั้งสองสาว จะทิ้งตัวนอนข้างๆ อี้เฉิน ไม่ได้กล่าวพูดเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ออกมาแม้แต่น้อย ต่างก็เก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่มีค่า ที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน จนไปถึงยามเช้า ไม่รู้ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรข้างหน้า จะแยกพวกเขา ออกจากกันอีกหรือไม่ ทั้งสามจึงอยากเก็บ ช่วงเวลานี้ให้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้