หยางโจว ดวงใจมหาเทพเทวะ

ตอนที่ 31 พี่สาวซูผิงผิง ผิงผิงภรรยาข้า

 " เวรกรรมถามข้ามาเป็นชุด ๆ แล้วข้าจะตอบนางอย่างไรดี เดี๋ยวข้าขอมั่วไปก่อนแล้วกัน ตอนนี้ก็ยอมนางไปก่อน แล้วข้าจะดูสิว่าตัวข้าจะช่วยเหลือนางได้อย่างไรได้บ้าง ไอ้เราก็มันชอบส่งสารคนอื่นอยู่เรื่อยไป โดยเฉพาะหญิงสาวที่แสนจะงดงามเช่นนี้ "

 " เอ่อ ! แม่นางที่แสนงดงามเจ้าถามข้ามามากขนาดนี้ และเจ้ายังมาเอามือมาบีบคอข้าไว้อีก ข้าหายใจไม่ออก แม่นางโปรดปล่อยมือออกจากคอข้าก่อนเถิด แล้วข้านี้จะเล่าทุกอย่างที่แม่นางอยากรู้ให้ฟังทุกสิ่งทุกอย่างเลย "

 " ได้ ถ้าเจ้าคิดเล่นลูกไม้อะไรกับข้า ข้าจะสังหารเจ้าทิ้งซะแล้วไอ้คำพูดปลิ้นปล้อนที่เจ้าพูดกับข้านั้น เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าอยู่มานานเท่าไรแล้วไอ้คำพูดหล่านี้มันไม่สามารถใช้กับข้าได้หลอกเจ้ามนุษย์ ข้าอายุมากกว่าเจ้านับเป็นแสนปี เจ้าเรียกข้าว่า ซูผิงผิง "

 " อ้า ! ก็ได้ผู้ท่านอาวุโสซูผิงผิง "

 " เพี๊ยะ "

 " อู๊ยย ! เจ็บ ๆ ท่านผู้อาวุโสซูผิงผิง ท่านตีข้าทำไมเนี๊ยะ ข้าพูดอะไรผิดไปรึเปล่า "

 " เจ้ายังมาเรียกข้าว่าเป็นผู้อาวุโสอีก เจ้าคงคิดว่าข้าอายุมากแล้วคิดว่าข้าคงแก่มากหรืออย่างไรกัน "

 " เวรกรรมก็ท่านบอกเอง ว่าตัวท่านอยู่มานับแสนปีข้าก็ต้องเรียกว่าท่านผู้อาวุโสก็ถูกต้องแล้ว คนอะไรอายุมากขนาดนี้แล้วยังงดงามกว่าหญิงสาวอายุ 16 17  อีก เฮ้อ ! "

 " เจ้าบ่นอะไร แล้วเจ้าทำไมต้องถอนหายใจด้วย เจ้าไม่พอใจอะไรข้าอย่างนั้นรึ "

 " ปะ เปล่า แม่นางผิงผิง ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไปก็เท่านั้น "

 " เพี๊ยะ ! "

 " ข้าไปสนิทสนมกับเจ้าตั้งแต่เมื่อไร ถึงมาเรียกข้าแบบคนคนคุ้นเคยกันเช่นนี้นี้ เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาวซูผิงผิง เข้าใจรึไม่ "

 " หยางโจวถึงกับเหนื่อยหน่ายใจและคิดว่าผูหญิงนี้ไม่ว่าจะอายุมากหรืออายุน้อยก็ช่างเข้าใจอะไรยากเสียจริง เรียกผู้อาวุโสก็ว่าแก่เกินไป เรียกว่าแม่นางก็ว่าไม่สนิทคุ้นเคยกันเอาใจยากเสียจริง ๆ "

 " แหม่ พีสาวซูผิงผิงที่แสนงดงามเช่นท่าน ไม่น่าจะมือไม้จะเร็วขนาดนี้ข้าพูดผิดไปนิดหน่อยเอง ถึงกับต้องลงไม่ลงมือกับข้า แต่ก็เอาถิดข้าอภัยให้ท่าน ในเมื่อพี่สาวที่แสนงดงามเอามือที่แสนจะนิ่มนวลมากระทบกับใบหน้าของข้า ข้าเองก็โกรธท่านไม่ลงจริง ๆ "

 " เจ้ายังมาพูดมากไร้สาระอีก ข้าบอกให้เจ้าเล่าว่าเจ้าเข้ามาในนี้ได้อย่างไรแล้วจะออกจากดินแดนแห่งบาปนี้ได้อย่างไรกัน "

 " เอ่อ พีสาวซูผิงผิง ตัวข้านั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้าเข้ามาในดินแดนแห่งนี้ได้อย่างไรกัน ข้านั้นเพียงไปเยียบเข้าค่ายกลส่งตัวบางอย่างเข้า อยู่ ๆ ตัวข้านั้นก็ดันมาโผล่หล่นทับใส่ตัวพี่สาวที่แสนงดงามเช่นนี้ แต่ว่าจะออกไปได้อย่างไรนั้นข้าเองก็ไม้รู้ว่าจะออกไปได้เช่นใดกัน "

 " ว่าอย่างไรนะ เจ้าเพียงเยียบโดนค่ายกลส่งตัวเข้ามาเท่านั้น และยังไม่รู้ทางที่จะออกไปอีก เจ้า ! บังอาจยิ่งนักมารวนรามข้าแล้ว ยังไม่สามารถพาข้าออกไปได้อีก ถ้าอย่างนั้นเจ้าอย่าอยู่เลย จงตายซะ "

 " ตู๊มม ! "

 " แย๊กก !! อะไรวะเนี๊ยะคนที่สวยงามเช่นนี้ทำไม่จึงเลือดเย็นใจร้อนเช่นนี้กัน หยุดก่อนพี่สาว "

 " อะไรกัน เจ้าโดนฝ่ามือข้าซัดไปเต็ม ๆ เจ้ายังไม่เป็นอะไรอีก ถ้าอย่างนั้นก็จงตายด้วยทักษะวิชาฝ่ามือมารสลายกระดูก ตาย "

 " ตู๊มม ! ตู๊มม !! ตู๊มมม !!! "

 " แม่นางผิงผิง นี้อารมณ์ช่างรุนแรงจริง ๆ นางคงโดนกักขังมานานมากและคงไม่เคยคุยกับใครมาก่อน นางคงเก็บกดน่าดู ข้าจะเล่นกับนางก่อนก็แล้วกันถึงแม้ว่านางจะโดนกดขั้นยุทธเอาไว้ จากขั้นเทพปีศาจมารยุทธเหลือแค่ขั้นจักรพรรดิยุทธแต่ทักษะวิชาของนางก็ยังเป็นขั้นเทพปีศาจมารยุทธเลยที่เดียว ตัวข้าเองตั้งแต่ได้รับพลังจากดวงใจมหาเทพเทวะพลังข้าเกือบเทียบเท่าพลังของมหาเทพเทวะ ข้านั้นยังไม่เคยใช้พลังนี้แบบจริง ๆ จังเลย พอดีละข้าจะได้ให้นางทดสอบพลังมหาเทพเทวะของข้า ข้าจะเล่นกับนางเสียหน่อย "

 " กำแพงปฐพี ป้องกันการโจมตีจากนาง "

 " บึ๊มม ! บึ๊มม !! บึ๊มมม !!! "

 " จะ เจ้าสามารถป้องกันฝ่ามือมารสลายกระดูกข้าได้ เจ้าเป็นใครกันแน่ ถ้าอย่างนั้นรับการโจมตีจากฝ่ามือมารสลายกระดูกไปเต็มสิบส่วนจงตายซะเจ้ามนุษย์ "

 " ตู๊มมม !!! ตู๊มมมม !!!! ตู๊มมมมม !!!!! "

 " เฮ๊อะ !! นางปีศาจร้ายนี้เจ้าจะฆ่า ข้าจริง ๆ รึเนี๊ยะข้าอุตส่าพูดดีด้วย ข้ายอมเจ้าทุกอย่างเจ้านี้มันน่านัก ในเมื่อข้าพูดกับเจ้าดี ๆ แล้วเจ้ายังจะมาฆ่าข้าอีก ถ้าอย่างนั้นก็รับนี้ไป "

 " พลังกำแพงปฐพีสามชั้นป้องกันโจมตีจากนางปีศาจมารร้ายนี้ รับไป "

 " บึ๊มมม !!! บึ๊มมมม !!!! บึ๊มมมมม !!!!! "

 " พลังวายุจงสร้างค่ายกลกักขังนางไว้ ตรึงแขนขานางไว้ห้ามให้นางขยับ ไป "

 "ครึ๊มม !! "

 " เจ้ามนุษย์ชั่วช้า เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ว่าอย่างไรเล่านังปีศาจมารข้าอุตส่าพูดดี ๆ กับเจ้าแล้วเจ้ายังจะมาฆ่าอีก เจ้าใช้มือทุบตีข้า ข้าก็จะใช้มือทุบตีก้นเจ้าคืนบ้าง "

 " พรึ๊บบ "

 " เพี๊ยะ ! "

 " กรี๊ดดด !! "

 " เจ้าสารเลวเจ้ารังแกข้า ข้าจะฆ่าเจ้า "

 " แน๊ะ ! ยังมาปากดีอีกถ้าอย่างนั้นข้าจะตีก้นเจ้าทั้งสองข้างให้แดงไปเลย "

 " เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ !! เพี๊ยะ !!! เพี๊ยะ !!!! "

 " กรี๊ดด ! กรี๊ดดด !! กรี๊ดดดด !!! กรี๊ดดดดด !!!! ฮืออ อือออ ฮือออ เจ้าตีข้าทำไม ฮืออ ฮือออ เสด็จพ่อ เสด็จพ่อ ท่านอยู่ที่ไหนมีแต่คนรังแกข้า ท่านอยู่ที่ไหนช่วยข้าด้วยมีมนุษย์ใจร้ายมันรังแกข้า "

 " อ๊ะ ! พีสาวซูผิงผิง ท่านเป็นอะไรไปข้าตีท่านแค่นิดหน่อยเองทำไมท่านจึงร้องให้ ขะ ข้าไม่ได้ตั้งใจตีให้ท่านเจ็บเลย ข้าขอโทษ "

 " เจ้า เจ้ามันชั่วช้ามารังแกข้า ข้าโดนกักขังที่นี้มาหลายร้อยปีแล้ว ข้าไม่เคยคุยกับใครนอกจากเจ้ากึ่งเซียนปีศาจมารที่มันนำข้ามากักขังยังสถานที่แห่งนี้

เจ้ายังมารังแกข้าอีก เจ้ายังซ่อนพลังยุทธแล้วยังหลอกลวงข้า เจ้าตีก้นข้าทำไมข้าเจ็บไปหมดแล้ว เจ้าปล่อยข้าไปเถิดข้าจะไม่ทำร้ายอีกเจ้าอีกแล้ว ข้าจะพูดคุยกับเจ้าดี ๆ ปล่อยข้าเถิดนะ เจ้าเรียกข้าว่า ผิงผิง ก็ได้ ปล่อยข้าเถิดนะ นะ นะ "

 " เฮ๊อะ ! ไอ้ข้ามันก็ใจอ่อนด้วยสิ ยิ่งมาเห็นน้ำตาของหญิงสาวที่แสนจะงดงามเช่นนี้ ข้าก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ "

 " เอ่อ ผิงผิงภรรยาข้าเจ้าอย่าร้องเลยนะ ข้าจะไม่ตีเจ้าแล้ว ข้าจะไม่พูดในสิ่งที่เจ้าไม่ชอบแล้ว เจ้าหยุดร้องเถิดนะ ข้าปล่อยเจ้าก็ได้ แต่เจ้าห้ามคืนคำนะที่ว่าจะไม่ทำร้ายข้า ข้าจะปล่อยเจ้าแล้วนะ ค่ายกลวายุปล่อยตัวนางออกมา "

 "ครึ๊มม "

 " ขณะนั้นเองซูผิงผิงก็มีความคิดอยู่ในใจอยู่แล้วเจ้ามนุษย์นี้อยู่มายังไม่ถึง 30 ปี ยังไงก็ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมมารยาของนางที่อยู่มาเกือบหนึ่งแสนปีมาแล้ว พอหยางโจวปล่อยนาง นางก็ใช้ทักษะวิชาเนตรสะกดวิญญาณโดยดวงตาของนางนั้นดำมืดสนิททั้งดวงตาทั้งสองข้าง "

 " เจ้าสารเลวบังอาจทำร้ายข้า ข้าจะสะกดดวงจิตเจ้า แล้วข้าจะดูดพลังหยางในตัวเจ้ามาให้หมด ทักษะวิชาลับเนตรสะกดวิญญาณ "

 " วู๊บบบ "

 " จงมองที่ตาข้า ตบหน้าตัวเองสี่ครั้งเดี๋ยวนี้ "

 " ทางด้านหยางโจวเองก็คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่านางปีศาจมารนี้คงไม่ยอมแต่โดยดีเป็นแน่ หยางโจวเองก็ปล่อยตามน้ำลองดูว่านางจะทำอย่างไรกับตัวเอง "

 " อ๊ะ ! แม่นางผิงผิง ทำไมเจ้าจึงสับปรับเช่นนี้ไหนว่าจะไม่ทำอะไรข้าอย่างไร "

 " ฮ๊ะ ! ข้าใช้ทักษะวิชาเนตรสะกดวิญญาณกับเจ้าแล้ว ทำไมเจ้ายังพูดได้อีก ดีละ ข้าจะดูดพลังหยางจากเจ้าให้หมด "

 " มั๊บบ "

 " พลังหยางในตัวเจ้าทั้งหมดต้องเป็นของข้า "

 " ซิ ซะ ผิงผิงภรรยาข้า คิดจะมาเอาพลังหยางจากตัวข้าก็มีวิธีเดียวเท่านั้นที่เจ้าจะเอาไปได้ "

 " มั๊บ "

 " ไปดวงใจมหาเทพของข้า "

 " กรึ๊มม กรึ๊มม "

 " มั๊บบ มั๊บบบ "

 " จ๊วบบ "

 " กรี๊ดด ! เจ้าสารเลวเจ้าทำอะไรข้า ที่นี้มันที่ไหน "

 " เจ้ากล้าด่าสามีของเจ้าถ้าอย่างนั้นต้องโดน "

 " ทักษะวิชาฝ่ามือคู่ทลายภูเขา "

 " มั๊บบ มั๊บบบ "

 " อ๊ายยย !! จะ เจ้าคนชั่วช้า "

 " ยัง ยังไม่หยุด ถ้าอย่างนั้นต้องเจอทักษะวิชาดัชนีคู่ทะลวงถ้ำปีศาจมาร "

 " อ๊ายยย ซี๊ดดดดดด !!!!!??????!!!???? "

                                                ............................................................

  " เป็นอย่างไรบ้างผิงผิงภรรยาข้า พลังหยางจากตัวข้าเจ้าได้รับไปแล้วรู้สึกเป็นเช่นไรบ้าง "

  " ซิ เจ้าลามกเจ้าอายุน้อยกว่าข้าเป็นแสนปีเจ้าเองต่างหากที่ได้รับพลังหยินจากข้าไป "

  " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็ใครใช้ให้เจ้าอยากได้พลังหยางของข้ากัน มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนแบบสมน้ำสมเนื้อกันหน่อยสิ "

  " ซิ มันคงเป็นแผนการณ์ของเจ้าเองที่วางเอาไว้แต่แรกแล้วซินะ ว่าแต่เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ฮูหยินของเจ้าไม่ว่าอะไรเจ้าหลอกรึ ข้าไม่เชื่อเจ้าหลอกว่าเจ้าไม่มีฮูหยินจากที่เจ้าทำกับข้านั้นมันเหมือนกับคนที่เคยทำแบบนี้มาบ่อยครั้งมาก ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรแล้วสถานที่แห่งนี้มันคือที่ไหนกัน ทำไมจึงมีดวงดาวมากมายล้อมรอบตัวข้าขนาดนี้ แล้วทำไมพลังลมปราณที่นี้จึงเข้มข้นและบริสุทธิเช่นนี้ "

  " เอ่อ ! ผิงผิงภรรยาข้าตัวข้านั้นมีภรรยาอยู่แล้วจริง แต่ข้าไม่ได้มีแค่คนเดียวนะ ข้ามีอยู่แล้วสามคนนะ "

  " เพี๊ยะ !"

  " เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้ามีภรรยาอยู่แล้วถึงสามคน เจ้าคนชั่วช้าหลายใจข้าจะฆ่าเจ้า "

  " อย่า ๆ ผิงผิงภรรยาข้า "

  " มั๊บบ จ๊วบบ "

  " อ๊ายย หยุดเลยตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์แล้ว "

  " โถ โถ โถ ผิงผิงภรรยาข้า ข้านั้นรักพวกเจ้าหมดทุกคนเจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ "

  " ซิ ก็ได้ข้าชนเผ่าปีศาจมารไม่ได้คิดมากเรื่องที่เจ้าจะมีฮูหยินกี่คน เพียงแต่เจ้าต้องแบ่งเวลาและให้ความรักแก่นางทุก ๆ คน เท่า ๆกันก็เท่านั้นก็พอ เจ้าเรียกข้าว่าภรรยามันแปลว่าอะไร และสถานนี้มันคือที่ใดกัน ไหนว่าเจ้าบอกข้าว่าเจ้าไม่สามารถพาข้าออกมาจากดินแดนแห่งบาปได้กัน เจ้ายังมีอะไรปิดบังข้าอีก "

 " แฮ๊ะ แฮ๊ะ ผิงผิงภรรยาข้าคำว่าภรรยานั้นก็คือฮูหยิ่นดี ๆนี้แหละ ต่อไปข้าก็จะเรียกเจ้าว่าภรรยาที่รักของข้า ส่วนเจ้าก็เรียกข้าว่าสามีที่น่ารักที่สุดในดวงดาวก็แล้วกันนะ ส่วนสถานที่แห่งนี้นั้นข้าจะเล่าให้เจ้าฟังที่หลัง ตอนนี้ข้าสามารถคลายสะกดที่กดทับพลังลมปราณและขั้นยุทธของเจ้าได้แล้ว ตอนนี้เจ้าก็สามารถใช้พลังลมปราณและขั้นเทพปีศาจมารยุทธขั้นที่ 1 ได้เหมือนเดิมแล้ว และถ้าผิงผิงภรรยาข้าทำการบ่มเพาะคู่กับข้าเพิ่มอีกหน่อยเจ้าก็จะสามารถไปถึงขั้นจอมปีศาจมารหญิงได้เลย "

 " ซิ เจ้ามันกะล่อนปริ้นปร้อน ตอนนี้ข้ายังไม่พร้อมที่จะเพิ่มขั้นยุทธข้าอยากตามหาเสด็จพ่อของข้าก่อน ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อของข้าเป็นเช่นไรบ้าง "

 " เอ่อ ! จริงซิเห็นเจ้าร้องให้หาเสด็จพ่อของเจ้าแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่ เจ้าบอกว่าเจ้าอยู่มานับแสนปีแล้วทำไมเจ้าจึงโดนจับมาขังที่ดินแดนแห่งบาปที่ทวีปอสูรมังกรครามได้ "

 " สามีข้าตัวข้านั้นในอดีตข้าเป็นองค์หญิงแห่งสุริยะดวงดาวปีศาจมาร เสด็จพ่อข้านั้นถูกคนทรยศหักหลังและถูกบุตรชายอดีตจอมปีศาจมารคนก่อนร่วมมือกับจอมเทพจากสุริยะดวงดาวแห่งปัญญาลอบทำร้ายขณะบ่มเพาะพลัง เสด็จพ่อข้าได้หลบหนีไปได้ แต่ข้าและเสด็จแม่ของข้าและคนในราชวงค์และทหารที่จงรักภักดีถูกจับได้ และข้าได้หลบหนีออกมาได้เมื่อ 100 กว่าปีก่อน พร้อมกับทหารคนสนิท ข้าและทหารของข้าถูกไล่ล่ามาถึงยังดวงดาวแห่งนี้ตัวข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส และยังถูกเจ้ากึ่งเซียนปีศาจมารหลอกลวงว่าจะช่วยเหลือข้ามันหลอกข้ามายังดินแดนแห่งบาปและมันได้ใช้พลังของดินแดนแห่งบาปสะกดข้าไว้มาร้อยกว่าปีแล้ว ในทุก ๆ เดือนมันจะต้องจับมนุษย์อสูรและปีศาจมารมาให้ข้าดูดพลังหยางและมันยังบอกข้าว่าภายในปีนี้มันจะมาบ่มเพาะคู่กับข้าเพื่อจะดูดพลังหยินจากตัวข้าเพื่อมันจะได้ขึ้นเป็นขั้นเซียนยุทธและมันจะได้ไปยังทวีปมังกรทองดินแดนแห่งเทพเซียนแต่สามีข้ามาดูดพลังหยินจากตัวข้าเสียก่อน ๆ "