เสียงแตรรถยนต์ที่ดังสนั่นขึ้นที่หน้าบ้านสวนทำลายความสงบยามบ่ายลงทันที พลและกานต์สะดุ้งสุดตัว ขณะที่เกริกค่อย ๆ คลายมือออกจากท่าเดินลมปราณ แววตาคมกริบหันไปมองรถตู้คันหรูที่จอดเทียบข้างรั้ว ประตูสไลด์เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘อัคร’ อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ (CEO) ของบริษัทแม่ที่เกริกเคยทำงานด้วย และเป็เพื่อนรุ่นพี่ที่เกริกเคารพ
แต่อัครในวันนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากเครื่องจักรที่กำลังจะะเิ ใบหน้าของเขาแดงก่ำสลับซีด มือขวากุมแน่นที่หน้าอกซ้าย หายใจหอบถี่จนตัวโยน โดยมีเลขาฯ หนุ่มคอยประคองลงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"เกริก... ช่วยพี่ด้วย พี่ไม่ไหวแล้ว..." อัครเอ่ยเสียงแหบพร่า "ความดันพี่พุ่งไป 190 หมอให้ยาอมใต้ลิ้นแล้วก็ยังไม่ลง หัวใจพี่มันเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก"
"เกิดอะไรขึ้นครับพี่อัคร?" เกริกรีบก้าวเข้าไปประคองอดีตเ้านายให้นั่งลงบนม้านั่งหินอ่อน
"หุ้นบริษัทร่วงกราวรูดั้แ่เช้า พี่เครียดจัดจนระบบมันรวนไปหมด" อัครบอกพลางหลับตาแน่น
เกริกใช้นิ้วมือแตะที่ชีพจรของอัครทันที ในฐานะวิศวกรเครื่องกล เขารับรู้ได้ถึง ‘แรงดันไฮดรอลิกส์ที่สูงเกินพิกัดความปลอดภัย’ หลอดเืแดงใหญ่ของอัครกำลังหดตัวอย่างรุนแรงจากสภาวะความเครียดเฉียบพลัน ระบบประสาทซิมพาเทติกหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาร่วมเพลิง บังคับให้หัวใจปั๊มเืด้วยความเร็วสูง แต่ท่อทางเดินเืหดแคบ ทำให้เกิดแรงต้านทานส่วนปลาย (Peripheral Resistance) มหาศาล น้ำเหลืองรอบเยื่อหุ้มหัวใจ (Pericardial Lymphatics) หนืดข้นจนระบายของเสียและสารพิษไม่ทัน
"กานต์! ไปเอาน้ำประจุไอออนโมเลกุลเล็กมาให้พี่อัครดื่มเดี๋ยวนี้!" เกริกสั่งการเสียงเฉียบขาด จากนั้นหันไปหาอัคร "พี่อัคร ฟังผมนะ ตอนนี้หน้าปัดชีวิตของพี่กำลังขึ้นไฟแดงวิกฤต พี่ต้องปิดระบบสปาร์กอัตโนมัติก่อนที่เส้นเืสมองจะแตก!"
เกริกตั้งมั่นจิต สูดลมหายใจเข้าลึกจนท้องพองเพื่อเปิดแรงดูดสุญญากาศที่ท่อน้ำเหลืองอกหลัก เขาหงายฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นกวาดผ่านอากาศจนเกิดกระแสไฟฟ้าชีวภาพหนาแน่น จากนั้นคว่ำฝ่ามือขวาลงตรงหน้าอกของอัคร ห่างจากเสื้อประมาณสามเิเ และใช้มือซ้ายทาบลอยอยู่ที่บริเวณท้ายทอย
"พี่อัคร... หายใจออกยาว ๆ ทางปากช้า ๆ ปล่อยลมออกมาให้หมดท้อง" เกริกนำ
สนามแม่เหล็กชีวภาพจากฝ่ามือของเกริกพุ่งทะลวงผ่านชั้นิัและกระดูกซี่โครง เข้าไปจัดระเบียบประจุไฟฟ้าของเม็ดเืและของเหลวรอบเนื้อเยื่อหัวใจตาม กฎแรงลอเรนตซ์ (Lorentz Force) ของไหลที่เคยอุดตันและข้นหนืดคล้ายกาวข้นเริ่มแตกตัวและไหลลื่น คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเสถียรจากเกริกเข้าไปแกว่งเหนี่ยวนำให้ปมประสาทหัวใจ (SA Node) ของอัครที่กำลังลัดวงจร ให้ค่อย ๆ ปรับลดจังหวะการเต้นลงมาเป็ระเบียบ
"พิมพ์ใจ... ช่วยพี่อัครทำท่า ‘ผลักฝ่ามือสยบพยัคฆ์’ ช้า ๆ" เกริกสั่ง
พิมพ์ใจประคองแขนอัครให้ก้าวขาขวาออกไปด้านหลังเล็กน้อยในท่าม้า ค่อย ๆ ดันฝ่ามือสองข้างไปข้างหน้าตรง ๆ พร้อมกับผ่อนลมหายใจออกยาวจนท้องยุบกิ่ว การยืดและผลักแขนในแนวนี้ช่วยเปิดช่องว่างในช่องอก รีดน้ำเหลืองรอบเยื่อหุ้มหัวใจให้ไหลหลั่งลงสู่ท่อระบายหลักทันที ลดแรงต้านทานและความดันในระบบหลอดเืลงอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปเพียง 5 นาที ใบหน้าที่เคยแดงก่ำของอัครเริ่มเปลี่ยนเป็สีชมพูระระรื่นตามธรรมชาติ อัตราการหายใจหอบถี่ลดลง มือที่เคยกุมหน้าอกค่อย ๆ คลายออก แววตาที่เคยม้ามัวกลับมาแจ่มใส
"โอ้โห... เกริก" อัครลืมตาขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึกได้อย่างเต็มปอดเป็ครั้งแรกในรอบวัน "มันเหมือนมีน้ำเย็น ๆ ไหลผ่านอกพี่ไปเลย ความตึงความแน่นที่หัวใจมันหายไปไหนหมดไม่รู้... มหัศจรรย์มาก ยาหมอยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย!"
เกริกลดมือลง ผ่อนคลายกล้ามเนื้อพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน "มันไม่ใช่วิเศษอะไรหรอกครับพี่อัคร มันคือวิศวกรรมสรีรวิทยา พี่ปล่อยให้เครื่องยนต์ทำงานหนักโดยไม่ล้างคราบตะกอนน้ำเสียมาหลายสิบปีต่างหาก หลังจากนี้พี่ต้องเข้าคอร์สล้างเครื่อง 7 วันกับพวกเราที่นี่ ไม่อย่างนั้นต่อให้หุ้นขึ้น สุขภาพพี่ก็พังอยู่ดี!"