ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่156 ดินแดนมหัศจรรย์

     ซุนหงอคงถือนมเปรี้ยวไว้ในมือ แล้วยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ภายในร้านซูเปอร์มาร์เก็ตถ้าเขาจำไม่ผิด นั่นคือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและปลาเส้นที่วางเรียงรายอยู่

     "สหาย ที่นี่คือแดนลึกลับที่เจ้าบอกเหรอ?"

     ...

      เย่จื่อเฉินปรายตามองซุนหงอคงเล็กน้อยบอกตามตรงว่าตอนที่อยู่บนรถเมื่อครู่นี้เขาคิดว่าจะให้ซุนหงอคงพักอยู่กับขงเบ้งที่ร้าน

     แต่พอเห็นดวงตาที่เป็นประกายแวววาวของซุนหงอคงแล้วเขาก็เปลี่ยนความคิดทันที

     ถ้าให้ซุนหงอคงอยู่ที่นี่ เขาคงได้กินของหมดจนตัวเขาเองต้องร้องไห้แน่

      "มันก็ใช่"

     พยักหน้ายิ้มรับ เย่จื่อเฉินปล่อยให้ซุนหงอคงเดินเล่นอยู่ในร้านแล้วตัวเองก็ทักไปหาผู้เฒ่าจันทรา

      เย่จื่อเฉิน : ข้ามาแล้ว

      ผู้เฒ่าจันทรา : ช่วงนี้ท่านทำอะไรอยู่ท่านเง็กเซียน 

      ผู้เฒ่าจันทราตอบกลับมาทันที 

      ผู้เฒ่าจันทรา :สินค้าของข้าหมดไปหลายวันแล้ว

      เย่จื่อเฉิน : โทษทีๆ ช่วงนี้ข้ามัวแต่ยุ่งเรื่องอื่นอยู่ครั้งนี้จะเอาสินค้าตัวไหน

     ติ๊ง!

     แล้วทางฝั่งของผู้เฒ่าจันทราก็ส่งใบรายการสินค้ามาเย่จื่อเฉินอ่านดูหลังจากที่หาของในร้านอยู่หลายรอบก็ได้ส่งของทั้งหมดไปให้ผู้เฒ่าจันทรา

     ติ๊ง!

     ทางฝั่งของผู้เฒ่าจันทราได้ส่งวิทยายุทธกลับมา

     สองแสนวิทยายุทธเข้าบัญชี เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้น

     เข้าใกล้กลยุทธ์ลับไปอีกก้าวแล้ว

      ผู้เฒ่าจัทรา : ท่านเง็กเซียนครั้งหน้าไว้เราค่อยคุยกันนะ

     เย่จื่อเฉิน : เดี๋ยวก่อน

     เย่จื่อเฉินรีบส่งข้อความไปรั้งเขาเอาไว้ก่อน

      ผู้เฒ่าจัทรา : ท่านเง็กเซียนยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ?

      ณ อาศรมของผู้เฒ่าจันทราบนสวรรค์ผู้เฒ่าจันทราให้เหล่าเซียนตัวน้อยย้ายสินค้าเข้าไปข้างในส่วนตัวเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูข้อความบนหน้าจอ

      เย่จื่อเฉิน : ทางด้านของไท่ซางเหล่าจวินเป็นยังไงบ้างท่านช่วยถามให้ข้าแล้วหรือยัง

      ผู้เฒ่าจันทรา : เฮ้อ ท่านเง็กเซียนตาเฒ่านั่นดื้อมาก...

     พอเห็นข้อความนี้ เย่จื่อเฉินก็เดาได้อยู่ในใจดูท่าว่าไท่ซางเหล่าจวินจะมีความแค้นฝังลึกกับเขามากเลยทีเดียว

      เย่จื่อเฉิน : เอาล่ะ ท่านไปขายของเถอะ

     เมื่อบอกให้ผู้เฒ่าจันทราไปขายของแล้ว เย่จื่อเฉินจึงเปลี่ยนไปตอบกลับข้อความของนาจา

     ทางด้านของนาจานั้นไม่ได้ทักมาสั่งสินค้ากับเขาแต่เป็นเพราะปากเขานั้นตะกละอยากจะซื้อของไปกินเอง

     อีกหนึ่งหมื่นวิทยายุทธจากนาจาเข้าบัญชีแล้วจากนั้นเย่จื่อเฉินจึงออกมาจากชั้นใต้ดิน

      "พี่จื่อเฉิน จะสั่งของใช่ไหมครับ"

     เพิ่งจะขึ้นมาจากชั้นใต้ดินขงเบ้งก็ถือโทรศัพท์วิ่งส่ายก้นดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาแล้ว

      "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะสั่งของ"

     เย่จื่อเฉินกวาดตามองเขาเล็กน้อยด้วยความระแวงเรื่องที่ค้าขายกับทางสวรรค์เป็นความลับของเขา เจ้าเด็กนี่ไม่น่าจะรู้ได้

      "ไม่สั่งของไม่ได้หรอกนะครับ พี่ดูสิ"

     ขงเบ้งชี้นิ้วไปด้านหน้า เย่จื่อเฉินมองตามไป...

     ...

      "ฉัน..."

     ขนมทั้งหกชั้นวางของในร้านหายไปเกินครึ่งแล้วมองดูถุงขนมกับขวดเครื่องดื่มบนพื้น และยังมีซุนหงอคงที่นั่งกินไม่รู้จักอิ่มอยู่ข้างๆ

      "ฉันว่าแล้วเชียว"

     เดินเข้าไปหาโดยที่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดีซุนหงอคงเงยหน้าขึ้นมองเย่จื่อเฉิน

      "สหาย ที่นี่เป็นดินแดนมหัศจรรย์จริงๆ"

     ดินแดนมหัศจรรย์บ้าอะไรเล่า!

      นี่ซุนหงอคงกินไปจะหมื่นกว่าหยวนแล้ว

     "ซุนหงอคง..."

      "หืม?"

      ซุนหงอคงยังคงคาบปลาเส้นเอาไว้ในปากเงยหน้าขึ้นโดยที่ดวงตาแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นดีใจ เห็นได้ชัดว่าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตของเย่จื่อเฉินทำให้เขารู้สึกดีอยู่ไม่น้อย

     ส่ายหน้าอย่างไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเย่จื่อเฉินกวักมือเรียกจินซานพ่างกับขงเบ้งให้มาเก็บขยะ แล้วพูดติดตลก

      "ซุนหงอคง ท้องท่านเป็นยางยืดหรือไง กินเข้าไปเยอะขนาดนี้ไม่จุกเลยเหรอ?"

     "แค่นี้จะไปจุกอะไร ตอนข้าอยู่บนสวรรค์น่ะ..."

      บลาๆ

     แล้วซุนหงอคงก็เล่าถึงวีรกรรมที่เขาไปก่อความวุ่นวายในสวนท้อขึ้นมาอีกหนึ่งรอบสรุปโดยรวมก็คือเขาจะกินให้ท้องแตกจริงๆ ขนมในร้านนี้ไม่พอขี้ฟันเขาเลยด้วยซ้ำ

      "เยี่ยมมาก เอาแต่ใจมาก"

     ถึงในใจจะบอกว่าเจ็บปวด แต่ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ

     เขาเองก็ไม่สามารถไปใส่อารมณ์กับซุนหงอคงได้ถึงยังไงเขาก็ได้ช่วยชีวิตตัวเองเอาไว้ กินนิดกินหน่อยก็กินไปเถอะ

     อีกอย่างนะเขาเองก็ไม่กล้าพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์พวกนั้นกับซุนหงอคงด้วย

     เกิดโดนต่อยขึ้นมาจะทำยังไง

     เย่จื่อเฉินคลึงขมับที่เริ่มปวดขึ้นมา แล้วจึงหันไปบุ้ยปากใส่ขงเบ้ง

      "สั่งของเลย"

     เติมสินค้าบนชั้นวางและชั้นใต้ดินจนเต็มพอซุนหงอคงเห็นว่าของที่ตัวเองกินไปกลับมาเต็มอีกครั้งเจ้าลิงนั่นก็ตาเป็นประกายและประหลาดใจขึ้นมาทันที

     เมื่อรถส่งของกลับไปแล้ว ซุนหงอคงก็เลียริมฝีปากพร้อมขยับเข้าไปใกล้ของกินอีกครั้ง

      "ท่านหยุดเลยนะ"

     หางตาเหลือบไปเห็นว่าซุนหงอคงกำลังจะแอบกินอีกเย่จื่อเฉินจึงเอื้อมมือไปคว้าตัวซุนหงอคงเอาไว้ แล้วพูดขึ้น

      "หยุดกินเถอะ ถ้าท่านยังกินต่ออีก ข้าเลี้ยงท่านไม่ไหวแล้วนะ"

      "ขี้งก"

     ซุนหงอคงเบ้ปาก ก่อนจะเดินยึกยักเข้าไปสองก้าว อาศัยจังหวะที่เย่จื่อเฉินไม่ทันระวังยื่นมือไปทางขนมบนชั้นแล้วกระดิกนิ้ว

     ขนมแพ็กใหญ่ก็ลอยไปหาซุนหงอคงทันที

      "นี่..."

      "หึหึ คนที่จะขวางไม่ให้ข้าขโมยกินได้ ยังไม่เกิดเลย!"

      ว่าแล้วก็หอบเอาขนมวิ่งออกจากร้านไปเย่จื่อเฉินเดินมานั่งลงที่เคาน์เตอร์คิดเงินด้วยสีหน้าระอาใจ

     ให้ตายสิ ไม่น่าพาเขามาด้วยเลย

      "พี่ใหญ่ คนนั้นคือซุนหงอคงจริงๆ เหรอ?"

      จินซานพ่างบุ้ยปากออกไปนอกร้าน เย่จื่อเฉินกลอกตาพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย

      "นายคิดว่าไง"

      "ซุนหงอคงมาที่นี่ได้ยังไง?"

     "นายถามฉัน แล้วฉันจะถามใคร?"

      เย่จื่อเฉินตอบกลับไปอย่างหมดคำจะพูด ตอนนี้ในใจเขาคิดอยู่แต่ว่าต้องทำยังไงถึงจะส่งซุนหงอคงกลับไปบนสวรรค์ได้

     จะให้เดินกร่างอยู่ที่โลกของพวกเขา มันก็ไม่ใช่เรื่องเท่าไร

      เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงของเย่จื่อเฉินจินซานพ่างจึงหดหัวเดินไปอยู่อีกทาง ได้แต่พึมพำอยู่กับตัวเองในใจ

      "จะอวดดีอะไรนักหนา ถ้าไม่ใช่เพราะพลังฉันโดนผนึกไว้ละก็..."

     ตรู๊ดดด

     โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นมา เย่จื่อเฉินล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาดูเบอร์ที่โทรเข้ามา

      ‘อู๋ฮ่าวอวี่’

     เจ้าหมอนี่ตั้งแต่งานเลี้ยงรุ่นครั้งที่แล้วก็ไม่เคยติดต่อมาหาเขาเลยนึกถึงสัญญาของพวกเขาสองคนในตอนนั้นขึ้นมาได้ ถ้าไม่มีอะไรแปลกไปก็น่าจะเป็นเรื่องที่ว่าปู่ของเขากลับมาแล้ว

      "ถ้าไม่มีเรื่องนายก็คงไม่โทรหาฉันหรอกใช่ไหม ว่ามา ปู่นายกลับมาแล้วเหรอ?"

     "นายนี่เดาถูกอย่างกับเทพเลยนะจื่อเฉิน" เสียงหัวเราะร่าของอู๋ฮ่าวอวี่ดังขึ้นในสาย ก่อนจะพูดขึ้น "ปู่ฉันกลับมาแล้วจริงๆ นั่นแหละ นายพอจะมีเวลาว่างหรือเปล่าช่วยมาดูให้หน่อยสิ"

      "ไม่มีปัญหา ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันเลย เดี๋ยวฉันไป"

     พอวางสายไปแล้ว โทรศัพท์ของเย่จื่อเฉินก็ได้รับข้อความที่อู๋ฮ่าวอวี่ส่งมา

     พอเห็นสถานที่ เย่จื่อเฉินก็อดที่จะตะลึงไม่ได้

     คนที่สามารถอาศัยอยู่ในสถานที่ที่ส่งมาได้นั้นล้วนเป็นคนใหญ่คนโตดูท่าว่าอู๋ฮ่าวอวี่จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

     บิดคอไปมาสองที เย่จื่อเฉินก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วจึงพาจินซานพ่างเดินไปหยุดอยู่ข้างซุนหงอคงที่อยู่ข้างประตูร้าน

      "อะไร จะแย่งของล้ำค่าไปจากมือข้าเหรอ หึหึ...อย่าแม้แต่จะคิด!"

      ซุนหงอคงปกป้องขนมเสียยิ่งกว่าปกป้องลูกตัวเองเย่จื่อเฉินถอนหายใจอย่างเอือมระอา แล้วพูดขึ้น

      "ไม่ได้จะแย่ง เราต้องไปกันแล้ว"

      "ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น สถานที่แห่งนี้ไม่เลวเลย ข้าจะอยู่ที่นี่"

     เย่จื่อเฉินหน้าบึ้งทันที

     ถ้าให้นายอยู่ที่นี่ ไม่ถึงครึ่งเดือนฉันเจ๊งแน่นอน

     "อยู่ในที่ของข้าก็ต้องเชื่อฟังข้า ท่านไปกับข้าเถอะ"

      พูดจบ เย่จื่อเฉินกับจินซานพ่างก็ช่วยกันจับตัวซุนหงอคง โดยคนหนึ่งจับแขนอีกคนจับขา แล้วพากันกระชากซุนหงอคงไปขึ้นรถ

     ตอนแรกซุนหงอคงไม่ได้ขัดขืน แต่ไม่นานมุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มลิงเจ้าเล่ห์ออกมา

      "ข้าจะไปกับพวกเจ้าก็ได้"

     จากนั้นก็ขึ้นรถไปกับเย่จื่อเฉินโดยไม่ต่อต้าน แต่พอขึ้นมาบนรถแล้วขนลิงเส้นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฝ่ามือของเขา

     "หึหึ คิดจะพาข้าไปด้วย ไม่มีทางเสียหรอก!"