มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

⚔️ บทที่ 37 : เช้าหลังควันดำ

แสงอรุณแรกส่องลอดยอดไม้สูง เผยให้เห็นหมู่บ้านเอลวานที่ยังคงมีร่องรอยการสู้รบเมื่อคืน—สะพานเถาวัลย์ไหม้บางส่วน, พื้นดินเต็มไปด้วยรอยเผาไหม้, และคราบควันดำที่ลอยคลุ้งติดอยู่ตามเปลือกไม้

ไครอสลืมตาตื่น เขานอนพิงขอนไม้ใหญ่ ดาบเก่ายังอยู่ในมือเล็กเหมือนเขาไม่กล้าวางมันแม้ยามหลับ เสียงในอกยังเต้นแรงจากฝันที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของคราเวล

“เจ้าหนู…” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยข้างหู

เขาหันไปเห็นอัครอสยืนก้มตัวลง แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าแต่ก็อบอุ่น “เจ้ายังหายใจอยู่…แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว”

ไครอสกัดฟัน พยายามยันตัวลุกขึ้น แม้แผลที่แขนยังเจ็บแปลบ แต่เขาพูดออกมาอย่างมุ่งมั่น “ข้าไม่ได้หนี ข้าสู้…เคียงข้างพวกเขา”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นด้านข้าง ลิซาเอลยืนพิงเสาต้นไม้ มือยังจับคันธนู แต่สีหน้าผ่อนคลายกว่าทุกครั้ง ดวงตามรกตจับจ้องเด็กชาย “ใช่…เจ้าสู้เคียงข้างเรา ไม่ใช่หลบหลังเรา”

เอลฟ์หนุ่มสาวที่ยืนเฝ้าใกล้ ๆ เงียบไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ ความระแวงในสายตาลดลงทีละนิด

เอลด์ริออนเดินเข้ามา หอกในมือยังส่องแสงสีเงินอ่อน ๆ เขามองไครอสเนิ่นนาน แล้วกล่าวเสียงหนัก

“เจ้ามนุษย์ไร้เงา…เมื่อคืนนี้ ดาบของเจ้าและหัวใจของเจ้าได้ปกป้องบ้านของเรา พวกเอลวานมิอาจปฏิเสธความจริงนั้น”

เสียงฮือดังขึ้นรอบลาน เอลฟ์หลายคนพึมพำด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไป

—“เขา…ช่วยเราได้จริง ๆ”

—“ดวงตาสีเงินนั้น…อาจเป็นสัญญาณแห่งแสง มิใช่เงา”

ไครอสก้มศีรษะต่ำ น้ำตาเอ่อในดวงตา ดาบในมือสั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะหัวใจที่หนักมานานเริ่มเบาขึ้นครั้งแรก