ห้องประชุมชั้นบนสุดของตึก ‘พี.เค. กรุ๊ป’เย็นเฉียบราวกับไม่ได้อยู่ในประเทศไทยแอร์ที่เปิดในอุณหภูมิต่ำสะท้อนความเยือกเย็นจากเ้าของห้องได้อย่างสมบูรณ์แบบมิรายืนอยู่กลางห้อง กอดอกตัวเองแน่นราวกับจะให้ความอบอุ่น แต่ลึกๆแล้วเธอรู้ว่ามันคือการพยายามตั้งการ์ดป้องกันตัวเองจากผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะกระจกขนาดั์
ธีร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท เขาสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ขับเน้นรูปร่างสูงสง่าของเขาให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นเขาวางมือประสานกันบนโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองเธออย่างประเมินเหมือนราชสีห์ที่กำลังมองเหยื่อตัวน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำของมัน
“คุณยัง้าอะไรจากฉันอีก! ยังทรมานฉันไม่พอใจอีกเหรอ!”เธอเผลอขึ้นเสียง
“ใจเย็นสิมิรา” เขายกยิ้มมุมปากอย่างยียวน “ฉันแค่จะเสนอ‘ทางออก’ ที่ดีกว่าให้เธอ... และให้พ่อของเธอ”
เขาใช้นิ้วชี้ดันแฟ้มเอกสารบนโต๊ะให้เลื่อนมาตรงหน้าเธอมิราเหลือบมองมันด้วยหางตาอย่างไม่ไว้ใจ บนหน้าปกพิมพ์ตัวอักษรสีทองหรูหราว่า ‘สัญญาจ้างงาน’
“สัญญาบ้าอะไรอีก”
“ลองเปิดอ่านดูก่อนสิ บางทีเธออาจจะสนใจ”
มิราลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ยอมเปิดแฟ้มออกอย่างเสียไม่ได้นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะพลิกกระดาษแผ่นแรกดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหัวข้อสัญญา
ตำแหน่ง:ผู้ช่วยส่วนตัวประธานกรรมการบริหาร
ผู้ว่าจ้าง: นายธีร์ ปัญญากรภักดีศักดิ์
ผู้รับจ้าง: นางสาวมิรา...
“คุณบ้าไปแล้วรึไง!” เธอปิดแฟ้มเสียงดังปัง!“คุณคิดว่าฉันจะยอมกลับมาทำงานให้คุณเหรอ! หลังจากที่คุณ...” เธอพูดต่อไม่ออกภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง
“หลังจากที่ฉันทำให้เธอรู้ว่าเธอยัง้าฉันงั้นเหรอ”เขาพูดแทงใจดำอย่างเืเย็น
“ฉันเกลียดคุณ!”
“ก็ดี” เขาไม่สะทกสะท้าน “แต่ความเกลียดของเธอมันจ่ายค่าผ่าตัดรอบต่อไปของพ่อเธอไม่ได้นะ”
คำพูดนั้นเหมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้าที่ลิ้นปี่ของมิราจนจุกเธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหมดแรง ใช่...พ่อของเธอต้องผ่าตัดอีกครั้งในเดือนหน้าและยังมีค่ากายภาพบำบัดและค่าดูแลต่อเนื่องอีกมหาศาลเงินสองล้านที่ได้มามันแค่พอสำหรับครั้งนี้เท่านั้น
“อ่านข้อเสนอของฉันให้จบก่อน” ธีร์พูดต่อเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนลง
“ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เธอเดือนละหนึ่งล้านบาทเป็เวลาสามเดือน และรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของพ่อเธอจนกว่าท่านจะหายดีรวมถึงค่าใช้จ่ายส่วนตัวจิปาถะของเธอด้วย”
ข้อเสนอของเขามันดีเกินจริง ดีจนน่ากลัว “แล้ว...คุณ้าอะไรเป็การตอบแทน” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันมีเงื่อนไขแค่ไม่กี่ข้อ” เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว “หนึ่ง...ตลอดระยะเวลาในสัญญา เธอต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของฉัน”
“อะไรนะ!”
“สอง... ห้ามติดต่อกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เื่งาน”เขามองหน้าเธอนิ่ง
“และสาม... ซึ่งสำคัญที่สุด เธอต้องทำหน้าที่ ‘คนของฉัน’ให้สมบูรณ์แบบ”
“คนของคุณ...” เธอย้ำคำนั้นเสียงแ่ “มันหมายความว่ายังไง”
“ก็หมายความตามที่เธอเข้าใจนั่นแหละมิรา” เขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ“ผู้ช่วยส่วนตัวตอนกลางวัน และ... ผู้หญิงของฉันตอนกลางคืน”
เพียะ!
มิราลุกขึ้นตบหน้าเขาอีกครั้งอย่างสุดจะทนแต่ครั้งนี้ธีร์ไวกว่า เขารวบข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่ฝ่ามือบางจะััใบหน้าเขาเขาบีบข้อมือเธอแน่นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“คุณมันเลวที่สุด! คุณเห็นฉันเป็อะไร! เป็ตุ๊กตาเป็ที่ระบายความใคร่ของคุณงั้นเหรอ!”
“ถ้าการเป็ตุ๊กตาของฉัน มันช่วยต่อชีวิตพ่อเธอได้...เธอยังจะปฏิเสธอีกเหรอ” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ
“อย่าลืมสิว่าเธออยู่ในสถานะไหน มิรา เธอไม่มีอำนาจต่อรองอะไรกับฉันทั้งนั้น”
น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอสบตาเขานิ่งในแววตาของเธอเต็มไปด้วยความเ็ปและแตกสลาย
“ทำไมต้องเป็ฉัน...ทำไมต้องทำกับฉันถึงขนาดนี้”
แววตาของธีร์วูบไหวไปชั่วครู่ ความแข็งกร้าวลดลงกลายเป็ความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อน
“เพราะถ้าไม่ใช่เธอ... ก็เป็ใครไม่ได้”
เขาปล่อยข้อมือเธอเป็อิสระก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิมอย่างใจเย็น
“ฉันให้เวลาเธอตัดสินใจห้านาที ถ้าเธอไม่เซ็นก็ถือว่าข้อเสนอนี้เป็โมฆะ และฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก แต่แน่นอน...เื่ค่ารักษาพยาบาลของพ่อเธอ เธอก็ต้องไปหาทางของเธอเอง”
ทุกคำพูดของเขาคือการบีบบังคับที่ไร้ทางหนีสิ้นดีมิรามองปากกาที่วางอยู่บนสัญญา สลับกับใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้หัวใจของเขาเธอหลับตาลง ภาพใบหน้าของพ่อลอยขึ้นมา... เธอไม่มีทางเลือกจริงๆ
“คุณแน่ใจนะ... ว่าหลังจากสามเดือนนี้ ทุกอย่างจะจบสิ้น” เธอถามเป็ครั้งสุดท้าย
“ฉันสัญญา” เขามองเธอนิ่ง “ถ้าเมื่อถึงวันนั้นเธอยัง้าจะไปจากฉัน... ฉันจะปล่อยเธอไปโดยไม่มีเงื่อนไข”
มิราหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าตัวเองจะเปลี่ยนใจเส้นหมึกที่กรีดลงบนแผ่นกระดาษเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังจะผูกมัดชีวิตและหัวใจของเธอไปอีกสามเดือนข้างหน้า...หรืออาจจะตลอดไป
...เย็นวันนั้นณ คฤหาสน์ปัญญากรภักดีศักดิ์...
รถยนต์ของธีร์เลี้ยวเข้ามาในอาณาบริเวณของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาส่วนตัวมิรามองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึงมันใหญ่โตและหรูหรากว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัวสวนสวยสไตล์ยุโรปถูกจัดแต่งอย่างประณีต น้ำพุขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางสนามหญ้า ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ...และเ็า
“ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณธีร์” ป้านวล หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนออกมาต้อนรับด้วยท่าทีนอบน้อมก่อนจะเหลือบมองมิราที่ก้าวลงจากรถตามมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
“ป้านวล นี่คุณมิราต่อไปนี้เธอจะมาพักที่นี่ในฐานะผู้ช่วยของผม ช่วยจัดห้องพักให้เธอด้วย”ธีร์สั่งเสียงเรียบ
“เอ่อ... ได้ค่ะคุณธีร์” ป้านวลรับคำแม้จะยังสงสัยในสถานะของหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้
“แล้วจะให้คุณมิราพักที่ห้องไหนดีคะห้องรับรองแขกฝั่งปีกซ้ายยังว่างอยู่ค่ะ”
“ไม่ต้อง” ธีร์ปฏิเสธทันที “ให้เธอพักห้องนอนข้างๆ ห้องของผม”
คำสั่งนั้นทำให้ทั้งมิราและป้านวลชะงักไปพร้อมกัน
“แต่ว่า... ห้องนั้นมันมีประตูเชื่อมกับห้องนอนของคุณธีร์นะคะ”ป้านวลท้วงอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ผมทราบ” ธีร์ตอบสั้นๆ “ทำตามที่ผมสั่ง”
สิ้นคำสั่งนั้น เขาก็เดินเข้าบ้านไปทันทีทิ้งให้มิรายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับความรู้สึกที่เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ เขาจงใจ...เขาจงใจทำทุกอย่างเพื่อตอกย้ำว่าเธอไม่มีทางหนีเขาพ้น
ป้านวลพาเธอขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เธอกว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรามีระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นวิวเมืองได้ทั้งเมือง แต่สิ่งที่มิราสนใจมีเพียงอย่างเดียว...ประตูไม้บานเล็กๆ ที่อยู่ติดกับหัวเตียง
“นี่คือประตูที่เชื่อมกับห้องคุณธีร์ค่ะ” ป้านวลอธิบาย“ปกติจะล็อคไว้ แต่... คุณธีร์สั่งให้คนมาปลดล็อคออกแล้วเมื่อตอนบ่าย”
มิราแทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ นี่มันกรงทองชัดๆกรงที่สวยงามแต่พร้อมจะจองจำเธอไปตลอดกาล
...ค่ำคืนแรกในฐานะ‘คนของเขา’...
หลังจากที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จมิราก็ถูกเรียกให้เข้าไปพบธีร์ที่ห้องทำงานของเขาซึ่งอยู่ชั้นล่างเธอนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา พยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุด
“นี่คือตารางงานของผมในสัปดาห์นี้” เขายื่นเอกสารให้เธอ
“หน้าที่ของเธอคือจัดการนัดหมายทั้งหมด ติดตามผมไปประชุมและจดบันทึกทุกอย่างที่ผมสั่ง ทำได้ไหม”
“แค่นี้เองเหรอ” เธอถามอย่างแปลกใจ งานมันดูง่ายกว่าที่คิด
“นี่แค่งานตอนกลางวัน” เขายกยิ้มเ้าเล่ห์ “ส่วนงานตอนกลางคืน...เราค่อยมาว่ากันอีกที”
ใบหน้าของมิราร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “คุณมันทุเรศ!”
“ขอบคุณสำหรับคำชม” เขาไม่ใส่ใจ“ตอนนี้เริ่มงานแรกของเธอได้เลย ช่วยชงกาแฟให้ผมแก้วหนึ่ง ขอแบบเข้มๆไม่ใส่น้ำตาล”
มิรากำหมัดแน่น แต่ก็ต้องลุกไปทำตามที่เขาสั่งอย่างขัดไม่ได้ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับเครื่องชงกาแฟราคาแพงที่มุมห้องธีร์ก็เดินเข้ามายืนซ้อนหลังเธออย่างเงียบเชียบ ลมหายใจอุ่นๆของเขาที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว
“คุณจะทำอะไร!” เธอหันขวับ เตรียมจะผลักเขาออกไป
แต่เขากลับเพียงแค่หยิบแก้วกาแฟที่เธอชงเสร็จแล้วไปเท่านั้น
“กาแฟฝีมือเธอ... ยังหอมเหมือนเดิม” เขากระซิบ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานทิ้งให้มิรายืนใจเต้นไม่เป็ส่ำ
คืนนั้นมิรานอนไม่หลับเธอเอาหมอนข้างใบใหญ่มากั้นที่ประตูเชื่อมห้องราวกับว่ามันจะช่วยอะไรได้เธอนอนพลิกไปพลิกมาอยู่หลายชั่วโมง จนกระทั่งเสียงเปิดประตูห้องของเธอดังขึ้น
แกร๊ก...
มิราลืมตาโพลงในความมืด ร่างสูงของธีร์ยืนอยู่ที่ปลายเตียงเขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็ลอนสวยงาม
“คุณเข้ามาได้ยังไง!” เธอถามเสียงสั่นลุกขึ้นนั่งดึงผ้าห่มมาปิดอก
“ประตูไม่ได้ล็อค” เขาตอบเรียบๆก่อนจะเดินอ้อมมานั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอ
“นอนไม่หลับเหรอ”
“ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!”
“นี่ก็ห้องของฉันเหมือนกัน”เขาลูบไล้ไปตามแนวสันกรามของเธออย่างแ่เบา
“และตัวเธอก็เป็ของฉัน... อย่าลืมสิ”
“ฉันไม่ใช่ของใคร!” เธอปัดมือเขาออก
“ปากแข็ง” เขาหัวเราะในลำคอ “แต่ร่างกายเธอมันฟ้องนะ...หัวใจเธอเต้นแรงขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรอีกเหรอ”
เขาไม่รอให้เธอได้เถียงต่อโน้มตัวลงมาบดเบียดริมฝีปากกับเธออย่างรวดเร็วจูบครั้งนี้ไม่ได้อ่อนหวานเหมือนครั้งก่อน แต่มันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงและ้าเขากดท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หันหนี สอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างจาบจ้วงตักตวงความหอมหวานอย่างหิวกระหาย
มิราทุบไปที่อกแกร่งของเขาอย่างแรงเพื่อประท้วงแต่เขากลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะมืออีกข้างที่ว่างอยู่เริ่มซุกซนลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอผ่านชุดนอนผ้าลื่น
เขาถอนจูบออกเพื่อมองใบหน้าแดงก่ำของเธอ “คืนนี้...มาทำหน้าที่ของเธอให้สมบูรณ์เถอะนะ”
พูดจบ เขาก็กระชากชุดนอนของเธอจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดีเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เขาปรารถนา ธีร์มองภาพนั้นด้วยสายตาที่ลุกโชนก่อนจะก้มลงไปทรวงอกอิ่มอีกครั้งอย่างตะกละตะกลาม
“อ๊ะ... ธีร์... อย่า” เธอครางประท้วงเสียงสั่นแต่กลับกลายเป็เชื้อไฟชั้นดีที่โหมกระพือความ้าของเขาให้รุนแรงขึ้น
เขาดูดดึงและขบเม้มยอดถันของเธอจนมันบวมเป่งและเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำมือหนาก็เลื่อนลงไปสำรวจที่จุดอ่อนไหวที่สุดของเธอ นิ้วเรียวยาวค่อยๆแทรกผ่านกลีบกุหลาบที่เริ่มชุ่มฉ่ำเข้าไปทักทายอย่างช่ำชอง
“อ๊า!” มิราแอ่นกายขึ้นรับััเสียวซ่านนั้นอย่างลืมตัวความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ร่างกายเรียกร้อง
เมื่อเห็นว่าเธอพร้อมเต็มที่แล้ว ธีร์ก็ไม่รอช้าเขาจัดการกับกางเกงของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับขาเรียวของเธอพาดไว้บนบ่าของเขาแล้วกดแก่นกายที่ร้อนผ่าวและแข็งขืนของเขาเข้ามาในตัวเธอจนสุดลำในคราวเดียว
“กรี๊ด!” มิราร้องออกมาด้วยความเ็ประคนเสียวซ่าน
เขาเริ่มขยับสะโพกเป็จังหวะที่หนักหน่วงและรุนแรงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำทุกการกระแทกกระทั้นของเขาเต็มไปด้วยความ้าและตอกย้ำความเป็เ้าของเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง ผสมกับเสียงครางที่ไม่เป็ศัพท์ของเธอ
“มิรา... มองฉัน” เขาสั่งเสียงพร่า“บอกฉันสิว่าตอนนี้เธอเป็ของใคร”
“ฉัน... อ๊ะ... เป็ของ... คุณ”เธอสารภาพออกมาอย่างจำนนต่อแรงปรารถนา
“ดีมาก...” เขายิ้มอย่างพอใจก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นอีกจนกระทั่งร่างกายของคนทั้งสองกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงพร้อมกัน ธีร์ปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งความปรารถนาเข้าไปในตัวเธอจนหมดสิ้น
เขายังคงแช่กายอยู่ในตัวเธอ ไม่ยอมถอนออกไปไหนเขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงของผู้ชนะ “จำไว้มิรา...ต่อให้เธอจะเกลียดฉันแค่ไหน แต่ร่างกายของเธอ... มันเป็ของฉันเสมอ”
...เช้าวันรุ่งขึ้น...
ธีร์ยืนมองเอกสารบนโต๊ะ แต่ในหัวกลับนึกถึงเื่เมื่อคืนเขากำลังหลงระเริงอยู่ในเกมที่ตัวเองสร้างขึ้น...เกมที่อาจจะทำร้ายทั้งเธอและเขาไปพร้อมๆ กัน
“คุณธีร์ครับ” วิทย์ ผู้ช่วยของเขาเดินเข้ามาในห้อง“คุณพิมพ์โทรมาอีกแล้วครับ เธอบอกว่าถ้าคุณธีร์ยังไม่ยอมคุยกับเธอดีๆ เธอจะมาหาคุณธีร์ที่นี่ด้วยตัวเองครับ”
“พิมพ์...” ธีร์ขมวดคิ้วอย่างรำคาญผู้หญิงคนนี้มักจะสร้างปัญหาให้เขาเสมอ “แล้วเธอบอกไหมว่ามีเื่อะไร”
“เธอบอกว่า...เป็เื่เกี่ยวกับผู้หญิงคนใหม่ของคุณธีร์ครับ”
คำพูดนั้นทำให้ธีร์ชะงักแววตาของเขาเปลี่ยนเป็เ็าและน่ากลัวในทันที“บอกเธอไปว่าอย่ามายุ่งเื่ของฉัน!ถ้าเธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แม้แต่ก้าวเดียว... เธอจะได้รู้ว่านรกมีจริง!”
เขาหันไปมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ระเบียงห้องนอนของมิราเขาสามารถมองเห็นร่างบางที่ยืนเหม่อมองท้องฟ้าอยู่ไกลๆ
‘ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีกแล้วมิรา...ไม่ว่าคนนั้นจะเป็ใครก็ตาม’ เขาให้คำสัตย์กับตัวเองในใจ
เธอเซ็นสัญญาด้วยมือแต่ร่างกายและหัวใจกลับตกอยู่ในพันธะที่ไม่มีลายเซ็นใดจะปลดได้... และเมื่อ‘ศัตรู’ คนใหม่ปรากฏตัวขึ้น ธีร์จะปกป้องเธอได้จริงหรือหรือทั้งหมดนี้เป็เพียงเกมที่เขาใช้เธอเป็หมากตัวหนึ่งในสนามรบที่มองไม่เห็น
ติดตามอ่านตอนต่อไป
3K
