ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 123 : ราคาแห่งศักดิ์ศรี : กระบี่โลหิตปะทะหัวใจศิลา

ยามเฉิน... แสงตะวันยามสายเริ่มสาดส่องลงมายังก้นหุบเหว ขับไล่หมอกควันแห่งความมืดให้จางหาย เหลือเพียงไอร้อนระอุจากเปลวเพลิงแห่งโทสะที่กำลังปะทุขึ้น

"อั่ก..."

เสียงสำลักเลือดดังขึ้นเบาๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบ

ฉินมู่หลาง ยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความอับอาย

เขา... อัจฉริยะอันดับสามแห่งสำนักกระบี่นิรันดร์ ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครในรุ่นเดียวกัน กลับมาเสียท่าโดนหุ่นเชิดกระป๋องต่อยหน้าจนบวมปูด ในหุบเหวกันดารเช่นนี้!

"ดี... ดีมาก..." ฉินมู่หลางแค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคนเสียสติ "พวกเจ้าทำให้ข้าโกรธได้จริงๆ... ข้าขอชื่นชม"

อาเจีย ที่ซ่อนอยู่หลังโขดหินรู้สึกขนลุกซู่ไปถึงไขสันหลัง

"คุณชายเฟิง... ข้ารู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ นะ เหมือนราคาค่าซ่อมจะพุ่งสูงขึ้นยังไงไม่รู้"

"ระวัง!" เฟิงอี้หราน ตะโกน "กลิ่นอายของเขาเปลี่ยนไป! นี่มันวิชาต้องห้าม... 'กระบี่โลหิตสังเวยวิญญาณ' !"

ฉินมู่หลางกัดลิ้นตัวเองพ่นเลือดสดๆ ลงบนใบกระบี่สีเงิน

ทันใดนั้น กระบี่นิรันดร์ก็สั่นสะท้านและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด กลิ่นอายความตายระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ผลักดันแรงกดดันของหุบเหวอักขระเสื่อมให้ถอยร่นออกไป!

"ในเมื่อพลังธรรมชาติถูกกดทับ... ข้าก็จะใช้ 'พลังชีวิต' ของข้าเองเป็นเชื้อเพลิง!" ฉินมู่หลางคำราม "ตายซะ! กระบวนท่าสังหาร : พิรุณโลหิตโปรยปราย!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เขาสะบัดกระบี่เพียงครั้งเดียว ปราณกระบี่สีเลือดนับร้อยสายพุ่งออกมาเหมือนพายุฝน เจาะทะลุหมอกทมิฬของเจ้าสัวจนพรุนราวกับกระดาษ!

"เจ้าสัว! กางม่านปฐพี! ป้องกัน!" อาเจียกรีดร้อง

เจ้าสัว ยกแขนขวา (ข้างปกติ) ขึ้นกระแทกพื้น สร้างกำแพงหินขึ้นมาป้องกัน แต่ปราณกระบี่โลหิตนั้นคมกริบเกินไป มันตัดผ่ากำแพงหินและเฉือนเข้าที่ร่างของเจ้าสัวจนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ

เคร้ง! ฉึก! เคร้ง!

"แย่แล้ว!" อาเจียหน้าซีด "เกราะปฐพีกันไม่อยู่! พลังทำลายของมันทะลุทะลวงเกราะกายภาพ!"

"ข้าจะช่วยเอง!" เฟิงหลิงเอ๋อร์ กัดฟัน ฝืนสะบัดแส้อัคคีเข้าขัดขวางวิถีกระบี่ แต่เพียงแค่ปะทะ แส้ของนางก็ถูกดีดกลับจนมือชา

ฉินมู่หลางไม่สนใจคนอื่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ อาเจีย เพียงคนเดียว

"คนบงการต้องตายก่อน!"

ร่างของฉินมู่หลางหายวับไปจากสายตา!

ด้วยการเผาผลาญเลือด ความเร็วของเขาทะลุขีดจำกัด พุ่งผ่านเจ้าสัวไปโผล่ตรงหน้าอาเจียในระยะประชิด!

"จบกันแค่นี้แหละ เจ้าสวะ!"

ปลายกระบี่สีเลือดแทงตรงเข้าที่หัวใจของอาเจีย!

วินาทีแห่งความตายมาถึงเร็วกว่าที่คิด

สมองของอาเจียทำงานช้าลง... ภาพความทรงจำไหลย้อน... เงินที่ฝังไว้ใต้ถุนบ้าน... หนี้ที่เฟิงอี้หรานยังไม่จ่าย... และ... คัมภีร์ที่อ่านในหอสมุด

'อักขระสูญตา (หลิง)... คือการทำให้ทุกอย่างกลับสู่ความว่างเปล่า'

'ไม่ใช่การต้านทาน... แต่เป็นการสลายเหตุปัจจัย'

มือขวาของอาเจียขยับไปเองตามสัญชาตญาณ

เขาไม่ได้หยิบยันต์ป้องกัน แต่หยิบ "พู่กันนิรันดร์" ขึ้นมาจิ้มไปที่ปลายกระบี่ที่กำลังพุ่งเข้ามา!

"สลาย!"

อาเจียวาดอักขระ "วงกลมที่ว่างเปล่า (O)" กลางอากาศ ขวางหน้าปลายกระบี่

มันเป็นเพียงอักขระพื้นฐานที่บิดเบี้ยวและอ่อนด้อย แต่มันแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่ง "ความว่างเปล่า" ที่เขาเพิ่งสัมผัสได้จากแผนที่หนัง

วิ้ง!

เมื่อปลายกระบี่โลหิตปะทะกับวงกลมนั้น... แทนที่จะเกิดระเบิด พลังปราณสีแดงกลับ "วูบดับ" ไปชั่วขณะราวกับเทียนถูกลมเป่า!

แรงแทงของฉินมู่หลางเสียจังหวะ กระบี่แฉลบผ่านไหล่อาเจียไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด บาดเสื้อผ้าจนขาดและเรียกเลือดซิบๆ แต่ไม่ถึงตาย!

"อะไรกัน!?" ฉินมู่หลางเบิกตากว้าง "ปราณกระบี่ข้า... หายไปไหน?"

"เจ้าสัว! ตอนนี้แหละ!" อาเจียตะโกนทั้งที่ขายังสั่นพั่บๆ

เจ้าสัวที่หันกลับมาทัน พุ่งเข้าล็อคตัวฉินมู่หลางจากด้านหลัง! แขนซ้ายสีดำทมิฬ (แขนใหม่) รัดคอฉินมู่หลางไว้แน่น ส่วนแขนขวาล็อคแขนที่ถือกระบี่

"ปล่อยข้า! ไอ้วัตถุสวะ!" ฉินมู่หลางดิ้นพล่าน พยายามระเบิดพลังอีกครั้ง

"ไม่ปล่อยโว้ย!" อาเจียถอยกรูดไปยืนข้างเฟิงอี้หราน ล้วงมือเข้าไปในถุงมิติ คว้าเอา "ลูกระเบิดดินดำ (เกรดทำลายล้าง)"ออกมาสามลูก

"อยู่นิ่งๆ นะพ่อรูปหล่อ!" อาเจียขู่ฟ่อ "เจ้าสัวไม่มีความเจ็บปวด แต่ท่านมี! ถ้าระเบิดตูมตามขึ้นมา เจ้าสัวแค่พัง แต่ท่านจะกลายเป็นหมูบะช่อ! จะลองไหมล่ะ!"

ฉินมู่หลางชะงัก

เขามั่นใจว่าเขาสามารถระเบิดพลังทำลายหุ่นตัวนี้ได้ แต่ในระยะประชิดขนาดนี้ หากโดนระเบิดดินดำซ้ำเข้าไปในขณะที่เกราะปราณเขาอ่อนแอจากการใช้เลือด... เขาเองก็อาจจะบาดเจ็บสาหัสหรือพิการ

สถานการณ์กลายเป็น "ทางตัน"

ฉินมู่หลางจ้องหน้าอาเจียด้วยสายตาอาฆาตแค้น

"เจ้า... กล้าขู่ข้า?"

"ข้าไม่ได้ขู่ ข้าเจรจา!" อาเจียเหงื่อท่วมตัว "ท่านฆ่าข้า ท่านก็ได้แค่ศพกับหินเปล่าๆ... แต่ถ้าท่านถอยไปตอนนี้ ท่านยังเหลือชีวิตไปรักษาศักดิ์ศรีวันหลัง... คิดดูดีๆ นะขอรับ การสอบยังไม่จบ อย่ามาตายน้ำตื้นที่นี่เลย"

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะขาดผึง

ฉินมู่หลางคำนวณผลได้ผลเสีย... เลือดที่เสียไปเริ่มทำให้เขาหน้ามืด และหุ่นเชิดตัวนี้แข็งแกร่งกว่าข้อมูลที่เขามีมาก โดยเฉพาะ "วิชาสลายพลัง" ประหลาดเมื่อครู่ที่เด็กหนุ่มใช้

"ดี..." ฉินมู่หลางคลายแรงเกร็งลง ยอมสงบกระบี่เลือด "ข้าจะจำชื่อเจ้าไว้... อาเจีย"

"ปล่อยเขา เจ้าสัว" อาเจียสั่งเสียงสั่น (ใจจริงอยากสั่งหักคอ แต่กลัวฆ่าไม่ตายแล้วซวยหนักกว่าเดิม)

เจ้าสัวคลายวงแขนออกช้าๆ พร้อมถอยหลังไปตั้งการ์ด

ฉินมู่หลางสะบัดชายเสื้อ จัดทรงผมให้เรียบร้อย (แม้หน้าจะยังบวม) เขาปรายตามองอาเจียเป็นครั้งสุดท้าย

"ครั้งหน้า... จะไม่มีก้นเหวช่วยเจ้า และจะไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ อีก... รักษาหัวของเจ้าไว้ให้ดี"

ร่างของฉินมู่หลางทะยานขึ้นสู่ปากเหว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดจางๆ และความโล่งใจของทั้งสามคน

"เฮ้อ..." อาเจียเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงกับพื้น "เกือบไปแล้ว... เกือบได้ไปคุยกับยมบาลแล้วไหมล่ะ"

"เจ้า..." เฟิงอี้หรานมองอาเจียด้วยสายตาเหลือเชื่อ "วิชาเมื่อกี้... ที่เจ้าใช้หยุดกระบี่... มันคืออะไร?"

อาเจียก้มมองพู่กันในมือมองเส้นใยของพู่กัน ขบคิดเล็กน้อยแล้วตอบไปแบบกวนๆ

"ข้าก็ไม่รู้..." เขาพึมพำ "ข้าแค่คิดว่า... ถ้า 1 ลบ 1 มันเท่ากับ 0... ข้าก็แค่ทำให้พลังของมันกลายเป็น 0 ซะ"

ทันใดนั้น แผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่น!

เสียงระฆังดังเหง่งหง่างก้องกังวานไปทั่วป่าหมอกลวงตา

เหง่ง! เหง่ง! เหง่ง!

"หมดเวลาการสอบ!" เสียงประกาศอันทรงพลังของผู้อาวุโสคุมกฎดังมาจากฟากฟ้า

"ผู้รอดชีวิตทุกคน... จงมารวมตัวกันที่ลานหน้าผาพยัคฆ์ขาวเดี๋ยวนี้!"

อาเจียเงยหน้ามองฟ้า ถอนหายใจยาวเหยียด

"รอดแล้วโว้ย! ...เอ่อ ว่าแต่..." เขาหันขวับไปหาเฟิงอี้หราน

"ค่าซ่อมเจ้าสัวรอบนี้... ท่านต้องจ่ายเบิ้ลสองเท่านะขอรับ! ค่าความเสี่ยงภัย!"

เฟิงอี้หรานหัวเราะทั้งน้ำตา "เออ! ข้าจ่าย! ข้าจ่ายให้หมดตัวเลยสหายข้า!"