สลับร่าง พลั้งชน

หลังจาก ครูยักษ์ ลากร่างของ ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ออกไปพ้นสายตา เมื่อเสียงรบกวนต่างๆ เริ่มหายไป อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ก็จัดการลงกลอนประตูห้องพยาบาล เขาหมุนป้ายหน้าประตูเป็นคำว่า "งดใช้ชั่วคราว" พร้อมกับค่อยๆ เดินปิดผ้าม่านที่อยู่ตรงหน้าต่างทุกบานอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบอาณาจักรสีขาวที่บัดนี้กลายเป็นห้องเล่น แสนสนุกแบบส่วนตัวของเขาไปแล้ว

"มาดูซิ... ห้องนี้มีอะไรให้ 'แก้เบื่อ' ได้บ้าง"

อาร์ตในชุดพยาบาลเดินกรีดกราย โยนสะโพกพริ้วไหวไปที่เตียงพยาบาลด้านในสุดที่ถูกกั้นด้วยม่านสีเขียวมิดชิด เขาไม่ได้แค่นอนเฉยๆ แต่กลับเดินไปหยิบ "หูฟังคุณหมอ" (Stethoscope) ที่แขวนอยู่ข้างโต๊ะทำงานมาด้วย

อาร์ตค่อยๆ เอนกายลงนอนอย่างช้าบนเตียงพยาบาลที่ปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ยื่นขาเรียวยาวทั้งสองข้างขึ้นไปพาดสลับไปมากลางอากาศเพื่อให้แสงไฟตกกระทบถุงน่องสีเนื้อจนเห็นความเงางามชัดเจน เขาใช้มือทั้งสองข้างรวบชายกระโปรงพยาบาลที่สั้นกุดอยู่แล้วให้รั้งขึ้นไปอีก จนเห็นส่วนโค้งเว้าของสะโพกผายที่รัดรึงด้วย จีสตริงสีเนื้อ ที่เขาตั้งใจเลือกมาใส่

เขาลองสวมหูฟังเข้าที่หูของนางฟ้าแสนเซ็กซี่ ก่อนจะสอดหัวตรวจลักษณะเป็นโลหะกลมๆ อันแสนเย็บเฉียบ อีกด้าน ค่อยๆ ใส่เข้าไปภายใต้เสื้อพยาบาลที่ปลดกระดุมคอไว้ สัมผัสความเย็นของเหล็กตรงหน้าอกทำเอาอาร์ตสะดุ้งตัวโยน

"ตึก... ตึก... ตึก..." เสียงหัวใจของครูแพรวเต้นเป็นจังหวะระรัวดังก้องอยู่ในหู 

"หูย... ใจเต้นแรงขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย สงสัยจะตื่นเต้นไปหน่อยนะจ๊ะครูแพรวขา"

อาร์ตค่อยๆ ขยับมือเรียวอันบอบบาง ลากหัวตรวจลงมาต่ำเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบที่เนื้อผ้าถุงน่องรัดตึงอยู่ เขาแกล้งกดหัวตรวจลงบนหน้าขาที่สวมถุงน่องเงาวับ เพื่อฟังเสียงการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อที่แสนอ่อนนุ่ม จังหวะที่เขาลูบไล้ผ่านความบางของถุงน่องเนื้อละเอียด ทำให้ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเขาต้องเผลอหดขาเข้าหากัน

ไม่เพียงเท่านั้น อาร์ตยังหยิบ "สายรัดแขนวัดความดัน" มาพันไว้ที่ต้นขาขาวโพลนเหนือขอบถุงน่องที่รั้งขึ้นมา เขาแกล้งบีบลูกยางให้สายรัดบีบแน่นลงบนต้นขาที่สวม จีสตริงสีเนื้อ ไว้ข้างใน ความรู้สึกที่ถูกบีบรัดบนเรียวขาที่ใส่ถุงน่องมันช่างแปลกใหม่และทำให้เขาสูบปากออกมาด้วยความรัญจวนใจ

"อืม... เครื่องมือนี่มันก็ใช้ 'นวด' ได้ดีเหมือนกันนะ" อาร์ตพึมพำพลางหลับตาพริ้ม นอนบิดกายไปมาบนเตียงพยาบาลในสภาพที่สุดหวิว

ในขณะที่อาร์ตกำลังเพลิดเพลินกับการใช้เครื่องมือแพทย์ "ปรนนิบัติ" ร่างนางฟ้าอยู่นั้น ในเวลาเดียวกัน ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) กำลังนั่งหน้าอมทุกข์อยู่ในห้องเรียนหลังสุด ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กนักเรียนชายที่คุยกันเรื่องเกมและฟุตบอล เธอจ้องมองกระดานดำที่มีโจทย์คณิตศาสตร์เต็มไปหมดด้วยสายตาว่างเปล่า

"ไอ้เด็กนั่น... ป่านนี้มันต้องกำลังทำเรื่องทุเรศๆ กับร่างกายฉันอยู่แน่ๆ" เธอกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด มือหนาๆ จากร่างของอาร์ตกำลังบีบปากกาจนแน่น

เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือของอาร์ตที่เข็มเดินช้าซะเหลือเกินในความรู้สึกของเธอ ทุกนาทีที่ผ่านไปคือความทุกข์ระทมที่เธอต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งนั่งเรียนแทนเจ้าของร่าง ในขณะที่ร่างพยาบาลสาวแสนน่ารักของเธอกำลังถูกเด็กน้อยกำลังเล่นเหมือนเป็นของเล่นอยู่ในห้องพยาบาลที่แสนคุ้นเคย!

"แกนะแก... ถ้าฉันหลุดจากตรงนี้ไปได้ ฉันจะจัดการแกให้จำไปจนวันตายเลยไอ้อาร์ต!" เธอกำมือแน่น ดวงตาของเด็กหนุ่มที่เธออาศัยอยู่บัดนี้แดงก่ำด้วยความแค้นและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตของเธออย่างเลือดเย็น

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: อาร์ตเปลี่ยนบรรยากาศมาที่ห้องพยาบาลบ้าง ส่วนครูแพรวก็เริ่มแค้น มาลุ้นกันต่อว่า เหตุการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไรตอนหน้า ฝากคอมเมนต์และให้กำลังใจกันด้วยนะคะ