ผู้พิชิตซอมบี้

ครึ่งเดือน ผ่านไป......

เมืองไผ่เขียว

กุบกับๆ

“ข้ากลับมาแล้วววววววววววววววว”

เอริคมองไปที่เมืองไผ่เขียวตรงหน้าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างออกมา

เมืองไผ่เขียว!

ข้ากลับมาแล้วววววววววว!

เอริครีบควบม้าเพื่อกลับไปที่ตระกูลมังกรทมิฬ

คนอื่นๆจะเป็นเยี่ยงไรบ้างนะ?

การฝึกตนของเอวากับเอเลน่าควรจะทะลวงระดับ3แล้วกระมั้ง?

ฝาแฝดทั้งสองก็อาจจะทะลวงระดับแล้ว?

หึหึช่างมีแต่เรื่องน่ายินดียิ่งนัก!!

ตระกูลมังกรทมิฬยังคงดำรงอยู่ไม่ได้ล่มสลายไป

ครอบครัวก็ยังอยู่ดี

ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว!!

เอริครีบควบม้าให้เร็วกว่าเดิมเพื่อกลับตระกูล

“หือ?”

ทหารยามหน้าประตูเห็นเอริคควบม้าเข้ามาก็เข้ามาขวาง

“เจ้าน่ะหยุ....ท่านเอริค!!”

ทหารยามก่อนหน้าคิดที่จะหยุดเอริคเพื่อตรวจสอบแต่เมื่อเห็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ติดอยู่ที่อกกับรูปร่างหน้าตาที่พวกทหารเคยได้ยินมาทำให้พวกเขารู้ว่าเป็นเอริค เลยไม่เข้าไปขวางแต่ปล่อยให้เข้าเมืองเลย

ต่อให้พวกเขาจะจำหน้าเอริคไม่ได้พวกเขาก็ปล่อยผ่านไปอยู่ดี

เพียงแค่มีสัญลักษณ์ตระกูลมังกรทมิฬที่แสดงถึงการเป็นสมาชิกหลักของตระกูลมังกรทมิฬก็ไม่ต้องเข้ารับการตรวจสอบ แต่ผ่านเข้าเมืองได้เลย

 “อืม”

เอริคพยักหน้าพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยให้พวกเขาก่อนจะควบม้าผ่านไป

กุบกับๆๆๆ

“หยุด!”

เอริคหยุดม้าก่อนจะเงยหน้ามองคฤหาสน์ด้านหน้าก่อนจะเดินเข้าไป

ไปอาบน้ำที่ตำหนักก่อนแล้วกัน

พอเอริคเดินเข้าไปได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียก

“ท่านพี่เอริคท่านกลับมาแล้ว”

เซนเห็นเอริคก็ตะโกนเรียกด้วยความดีใจ

“น้องข้าเจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง?”

เอริคหันไปหาเซนพร้อมกับเดินเข้าไปหา

“ไม่เป็น....กับผีสิ!!”

เซนที่วิ่งเข้ามาหาเอริคด้วยความยิ้มแย้มก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าดำทะมึนพร้อมกับกระโดดถีบเอริค

ผัวะ!

“โอ้ย!เจ้าทำไรของเจ้ากัน?”

เอริคที่ถูกเตะจนกลิ้งหมุนๆไปก็ลุกขึ้นมาก่อนจะเงยหน้าเซนด้วยความโมโห

มีน้องชายบ้านไหนเขาทักทายพี่ชายตัวเองด้วยการกระโดดถีบกัน?

“ทำไร?เป็นข้าต่างหากที่ต้องถาม!!”

เซนมองกลับไปที่เอริคโดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย

“ถาม?ถามข้า?”

เอริคได้ยินแบบนั้นก็แสดงสีหน้าสับสน

ข้าก็ออกไปรวบรวมสมุนไพรมาไม่ใช่รึอย่างไร?

ทำไมน้องชายถึงได้มองข้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อข้ากัน?

“ท่านพี่....ท่านคงไม่ได้ลืมว่าตัวเองเป็นหัวหน้าตระกูลใช่รึไม่?”

เซนพูดอย่างช้าๆด้วยท่าทีเย็นชา

หัวหน้าตระกูล?

เอ่อใช่!ข้าก็ว่าอยู่ว่าทำไมรู้สึกหนาวๆ

เอริคมองไปที่เซนก่อนจะฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

ข้าลืมไปได้เยี่ยงไรว่าข้าเป็นคนโยนงานทั้งหมดให้เซนทำ

รู้งี้ข้าน่าจะแอบเข้ามาตอนกลางคืนก็ดี

“แค่กๆเซนที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะอยากจะฝึกฝนเจ้าเผื่อเวลาที่ข้าไม่อยู่เจ้าจะได้ดูแลเมืองได้”

เอริคแกล้งทำเป็นไอก่อนจะพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“เชื่อก็บ้าแล้วท่านพี่!!”

ข้าอยากถามท่านจริงๆเหอะว่านอกจากผักปราณแล้วท่านได้ทำไรบ้างกัน?

ไม่สิผักปราณนั่นข้าก็เป็นคนจัดการนี่หว่า?ท่านแค่ทำตอนแรกอย่างเดียวเอง!

“อะแฮ่มๆเรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันทีหลังเหอะ”

เอริคเห็นว่าตัวเองเถียงไม่ออกก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

“แล้วคนอื่นๆเป็นเยี่ยงไรบ้างล่ะ?”

“คนอื่นๆกลับมาหมดแล้วขอรับท่านพี่เหลือแค่ดีแลนกับลุงแลนดอนเท่านั้นขอรับ”

เซนเปลี่ยนท่าทีจากโมโหเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“ดีแลนกับแลนดอน?”

เอริคได้ยินก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย

นี่ก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้วยังไม่กลับมาอีกงั้นรึ?

หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

ไม่หรอกมั้ง?

เอริคขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนคลายออก

ขนาดข้าที่ตอนแรกวางแผนจะใช่เวลา7 วันไปมายังเป็นครึ่งเดือนได้เลย

คงพบเจอปัญหาระหว่าทางเลยกลับมาช้ากระมั้ง

เมื่อคิดได้ดังนั้นเอริคก็คลายกังวล

ถึงยังไงพวกเขาก็เป็นผู้ฝึกตนขั้นที่2 คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก

แต่การสร้างยาต้านซอมบี้ขึ้นมาคงต้องเลื่อนออกไปก่อน....

“หลังจากนี้อีก 2 ชม.เรียกพี่น้องเราไปรวมตัวที่ตำหนักข้าด้วย”

“ตกลงท่านพี่”

พูดจบพวกเขาก็แยกย้ายกันไป

หึหึ พี่น้องข้า ไม่เจอกันตั้งครึ่งเดือนนึงขอดูความคืบหน้าของพวกเจ้าหน่อยแล้วกัน

เอริคคิดถึงพี่น้องตัวเองก็ยิ้มออกมาแต่ก็เปลี่ยนเป็นเฉยชาอย่างรวดเร็ว

หวังว่าพวกเขาจะเป็นนักรบปราณในเร็ววัน....

มิเช่นนั้นก็คงอยากที่จะปกป้องตัวเองได้ในอนาคต...

ช่างเหอะ!!ตราบใดที่ข้ายังอยู่ก็ไม่มีใครทำร้ายครอบครัวข้าได้อยู่แล้ว!!

แต่....ตอนนี้ไปแช่น้ำร้อนผ่อนคลายเสียหน่อยดีกว่า!!

เอริครีบวิ่งกลับไปที่ตำหนักด้วยความรวดเร็ว

2 ชั่วโมงต่อมา.....

โห...

ไม่คิดเลยว่าข้าไม่เจอพวกเขาครึ่งเดือนจะทำให้พวกเขา4 คน เลื่อนเป็นระดับ 3 แล้ว

เอริคจ้องไปที่ลูคัสและอลัน

ลูคัสกับอลันพลันกลืนน้ำลาย

เอื้อก!

เขารู้?

เมื่อดูจากร่องรอยความเสียหายภายในของพวกเขาแล้วพวกเขาทั้งคู่คงใช้วิธีบีบอัดปราณเพื่อเลื่อนระดับเป็นแน่แท้แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขารู้ดีว่าถ้าไม่ใช่สถานการณ์ฉุกเฉินจริงพวกเขาทั้งสองคงไม่ใช้วิธีนี้และอาจจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว

การรักษาชีวิตของครอบครัวเขานั้นสำคัญกว่าอาการบาดเจ็บภายในมากนัก

เอริคมองไปที่พวกเขาทั้งคู่สักพักก่อนหันไปมองคนอื่นต่อ

เฮ้อ

ลูคัสและอลันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกพร้อมกัน

นึกว่าจะโดนบ่นซะแล้ว

อืม

“พวกเจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

เอริคมองไปที่พวกเธอทั้งสองด้วยความประหลาดใจ

ระดับผู้ฝึกหัดปราณขั้นที่2สูงสุด!!

เวลาเท่านี้แต่มาถึงระดับนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

“ขอบคุณนายน้อยสำหรับคำชม”

เอลีสกับอลิซยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

รอยยิ้มของทั้งคู่ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัผ่านอย่างไรอย่างนั้น

เอริคเห็นรอยยิ้มของทั้งคู่ก็กลายเป็นแข็งค้างไป

บ้าเอ้ย!!ผู้หญิงอะไรจะสวยขนาดนี้ว่ะ?!

เอริคปรับลมหายใจเพื่อที่จะทำให้หัวใจเต้นแรงของเขาสงบลง

ใจเย็น!ใจเย็นไว้ตัวข้าาาาาาาาา!!

ขณะที่เอริคและสองสาวกำลังจ้องมองกันไปมาอย่างเคลิบเคลิ้ม..

“ฮึ่มเจ้าจะจ้องอะไรพวกนางนักหนากัน?”

เอวามองไปที่เอริคพร้อมพูดอย่างเย็นชา

“แค่กๆเปล่าท่านพี่ข้าแค่เห็นว่ามีฝุ่นเกาะติดอยู่ที่หน้าพวกนางเท่านั้น”

“โอ้ข้าเองก็เห็นว่ามีฝุ่นเกาะอยู่ที่หน้าเจ้าเช่นกันให้ข้าช่วยเอาออกหรือไม่”

เอวาฉีกยิ้มก่อนจะกำหมัดแน่นเตรียมยื่นไปปัด(ต่อย)หน้าเอริค

“ไม่เป็นหรอกท่านพี่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะรบกวนท่านได้เช่นไรกัน”

เอริครีบโบกไม้โบกมือไปมาด้วยท่าทีผวา

“ไม่ต้องเกรงใจ”

“ใช่ๆท่านพี่การฝึกตนของท่านก้าวหน้ายิ่งนักคงเป็นเพราะท่านฝึกฝนอย่างหนักเป็นแน่แท้”

เอริครีบยกยอปอปั้นนางเพื่อหลีกหนีจากชะตากรรมอันน่าเศร้าของตัวเอง

“เจ้ารู้ดีนิ!”

เอวายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

เอาล่ะงั้นครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป!

“ฮ่าๆ”

เอริคที่รอดจากชะตากรรมโดนเอวากระทืบก็ลอบปาดเหงื่อ

เกือบไปแล้วๆ

“เอเลน่าเจ้าเองก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน”

“ขอบคุณนายน้อย”

เอเลน่ายิ้มหวานไปให้เอริค

ให้ตายเถอะรอบตัวข้านั้นมีแต่สาวงามยิ่งนัก

ข้าสมควรถูกจัดให้เป็นผู้ชายที่มีความสุขที่ในทวีปยิ่งนัก!!

“เซนเจ้า...เลื่อนเป็นขั้นที่3”

“ใช่..ถ้ามีเวลามากกว่านี้ข้าคงมีพลังสูงกว่านี้อีก”

เซนมองอย่างประชดประชันไปที่เอริค

“แค่กๆ บางครั้งคนเราก็ผิดพลาดได้”

เอริคแกล้งไอกลบเกลื่อนเพื่อรักษาหน้าที่เหลือน้อยนิดของเขาก่อนจะพูดอย่างจริงจัง

“เอาล่ะหลังจากนี้ให้พวกเจ้า....โจมตีข้า!!”