ได้โปรดอย่าเอ่ยว่าท่านเกลียดข้า

บทที่55

ทวงคืนเมืองหลวง

        ฉันได้แต่มองจากบนฝั่งขณะหนิงหลงหนิงเหอ และโอรสสวรรค์ออกทะเลไปปิดล้อมกองเรือของโทโคโยะ

        การต่อสู้เป็นไปอย่างทุลักทุเล ฝ่ายนั้นแกร่งกว่าที่คาดจนต้องฝืนใช้เวทตอนที่ยังไม่เข้าที่แต่อย่างน้อยสามารถสร้างความเสียหายให้กองเรือฝั่งนั้นได้บางส่วนจมเรือเสบียงได้หลายลำ

        ก่อนหน้านี้ โอรสสวรรค์เฟิงหยวนจินเฟิ่งกล่าวว่าถนัดเวทบทใหญ่ฉันนึกภาพเขาหัวเราะร่าขณะสาดสายฟ้าฟาดใส่เรือรบโทโคโยะก็เผลอยิ้มออกมา

        ระหว่างนั้น ซูเหลียงและนายทหารอีกสองนายรับหน้าที่เดินทางไปยังวังของนักรบสัตว์เทพโดยถือตราหยกของโอรสสวรรค์ไปด้วยหากผู้ใดยังภักดีก็เท่ากับว่าเฟิงหยวนจินเฟิ่งยังมีกำลังทหารบ้าง

        เด็กหนุ่มไม่กล้าใช้เวทเคลื่อนย้ายเพราะต้องเหลือพลังไว้ป้องกันตัวใช้ยันต์เคลื่อนที่เร็วเดินทางได้ทีละแค่สิบกว่าลี้ แต่บวกด้วยความเร็วม้าที่พวกเขาขี่อีกไม่นานคงถึงเทียนซู

        หลังเวทพายุซัดเข้าใส่กองเรือโทโคโยะ รวมทั้งเจอกำลังเสริมจากตระกูลสั่วข้าศึกต้องถอยกลับไปจัดทัพและหาเสบียงใหม่

        หนิงเหอพักความเคลือบแคลงในตัวตระกูลสั่วไว้ชั่วคราวถือโอกาสนั้นสอบถามแม่ทัพของกำลังเสริมว่าเกิดอะไรขึ้นที่เมืองหลวง แม่ทัพของตระกูลสั่วกล่าวว่าโอรสสวรรค์หายตัวไปหัวหน้าตระกูลจึงรักษาการแทน

        “ท่านไม่ทราบหรือว่าราชวงศ์ถูกนำไปกักตัวไว้ที่ตำหนัก?”

        ยิ่งพูดคุยยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายคิดว่าตัวเองกำลังป้องกันเมืองหลวงในยามศึกจริงๆพอทราบข่าวว่าแท้จริงตระกูลตนวางแผนให้โทโคโยะโจมตีแต่แรกจากปากแม่ทัพฝ่ายโทโคโยะที่เป็นเชลยทำให้แตกตื่นตกใจอย่างมาก ตกลงเข้าร่วมกับหนิงเหอ

        “แน่ใจรึ? หากท่านไม่ทำอะไรตระกูลสั่วจะได้กุมอำนาจ ท่านจะสุขสบายไปทั้งชีวิต” หนิงเหอถามอีกฝ่ายตรงไปตรงมา

        “ข้ายังรู้สึกมีหลายสิ่งไม่ถูกต้อง บรรพบุรุษข้ามาจากเหยากวงข้าจึงไม่ชอบที่มีคนก่อสงครามหวังลาภยศ”

        หนิงเหอฟังแล้วเหลือบมองถิงถิงที่นั่งอยู่ในห้องด้วยกัน

        “เด็กหญิงผู้นั้นเองก็มาจากเหยากวง”

        คู่สนทนาเหลือบมองถิงถิงแวบหนึ่งก็หันกลับไปพูดคุยกันต่อคุเรไนที่อยู่ในห้องด้วยอุ้มถิงถิงขึ้น

        “เสี่ยวถิง เราออกไปข้างนอกกัน”

        เด็กหญิงพยักหน้านิ้วมือม้วนเส้นผมสีแดงของคุเรไนเล่นชายหนุ่มมองก็คงคิดเรื่องที่ทั้งเธอและตนเองสืบสายเลือดของเหยากวงเหมือนกัน

        ฉันออกมาข้างนอกด้วยและนั่งเล่นกับทั้งสองคน

        “ออกมาได้หรือ?นึกว่าเป็นเครื่องตรวจเท็จ” คุเรไนพูดติดตลก

        “มาถึงจุดนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะแม่ทัพคนนั้นจริงใจ” ฉันเหยียดขาไปด้านหน้า “ทีนี้เราจะไปเทียนซูสินะคะ”

        “อืม...” คุเรไนเงยหน้าขึ้น“ซูเหลียงนี่!”

        เด็กหนุ่มกลับมาพร้อมจดหมายฉบับหนึ่งรีบเอาเข้าไปยื่นให้หนิงเหอ

        ชายหนุ่มยิ้มมุมปากฉันสงสัยว่ามีเรื่องอะไรก็ได้คำตอบในอีกหลายชั่วโมงถัดมา

        ยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน มีกองทัพหนึ่งเดินทางมาทหารทุกนายใส่เกราะสีขาว ดูแล้วราวกับกองทัพวิญญาณผู้ที่นำทัพเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่โตบึกบึน ดวงตาใสกระจ่างกะแล้วอายุน่าจะแค่ยี่สิบนิดๆ เท่านั้น

        “นักรบพยัคฆ์ขาว ซุนสิงชิวถวายความเคารพโอรสสวรรค์!”

        “สิงชิว!” เฟิงหยวนจินเฟิ่งที่มีสภาพเหมือนอดนอนมาสามวันเข้าไปทักทาย“เจ้าได้รับเลือกเป็นไป๋หู่แล้วหรือ?”

        “พ่ะย่ะค่ะ! เพิ่งได้รับเลือกหลังสหายซูเหลียงส่งสาสน์มา”

        ฉันมองกองทัพคนเกราะขาวที่เขาพามาด้วยมองแล้วน่าเกรงขามจนขนลุก

        “เช่นนั้นดีเยี่ยม เราออกเดินทางกันได้ยิ่งเร็วยิ่งดี”

        หนิงหลงเหนื่อยล้าจากการใช้เวทบทใหญ่แต่ในเมื่อน้องชายยังทำงานต่อ เขาก็ไม่ยอมหยุดพักฉันพยายามกล่อมให้เขาพักอยู่นานกว่าชายหนุ่มจะยอมแต่พอเขานอนเตียงตัวเองได้พักเดียวก็ลุกขึ้นและเข้ามานอนในห้องฉัน

        “ท่านหนิงหลง ท่านเหนื่อยแล้วเอาแต่ใจ”ฉันล้มตัวลงนอนข้างเขา ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆตอนอยู่บ้านเดียวกันก็ไม่เคยใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน

        ชายหนุ่มดึงร่างฉันเข้าไปใกล้และห่มผ้าจากนั้นผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ทันพูดอะไร

        ฉันมองใบหน้าของคนที่หลับพริ้ม มองแพขนตายาวและคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยฉันจึงเอานิ้วโป้งเกลี่ยให้เลิกขมวดคิ้ว

        ยามเขาหลับ ชายหนุ่มดูเด็กลงไปหลายปี

        ตอนนั้นก็เกิดคำถามขึ้นว่าคนคนนี้เป็นอะไรกับฉัน...

        ใกล้ชิดขนาดนี้... เป็นคนรักใช่ไหม?

        เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เขาทำตัวกับฉันเหมือนปกติตลอดเวลาบางทีเลยลืมไป... ว่าพวกเราใกล้ชิดกันมากถึงเพียงนี้

        ฉันหลับไปในอ้อมกอดเขาพอตื่นขึ้นมาก็ได้เวลาเดินทัพไปยังเมืองหลวงเพื่อจบเรื่องทั้งหมด

        รั่วหลาน...อีกไม่นานฉันจะสามารถสะสางเรื่องกับคนที่ทำร้ายเธอ

        ฉันนึกว่าการกรีธาทัพบุกเมืองหลวงคราวนี้จะเป็นศึกยิ่งใหญ่ยืดเยื้อเหมือนคราวสู้กับโทโคโยะแต่ไม่เลย ทัพของพยัคฆ์ขาวซุนสิงชิวทำให้ทุกด่านข้ามเขตปล่อยเราผ่านตลอด...ก็จนมาถึงเขตเทียนซู

        หากจะไปทางน้ำต้องผ่านกองเรือของวังมังกรฟ้า หากผ่านทางบกก็ต้องเข้าใกล้วังหงส์แดง ทั้งสองมีส่วนรู้เห็นกับการก่อกบฏครั้งนี้หรืออาจเพียงโดนปั่นหัวให้ช่วยเหลือตระกูลสั่ว

        “นักรบหงส์แดงคุมคลังแสง หากตัดกำลังของส่วนนี้ไปได้จะทำให้กำลังของฝ่ายนั้นอ่อนแอลงในขณะเดียวกันหากเราชิงมาได้ก็เป็นเปรียบใหญ่หลวง” ซุนสิงชิว นักรบพยัคฆ์ขาวอธิบาย“ก่อนอื่น กระหม่อมจะใช้ฐานะของตนเรียกเจรจากับนักรบหงส์แดง”

        “หากนางไม่ยอมเล่า?” เฟิงหยวนจินเฟิ่งถาม

        “ต้องยอมพ่ะย่ะค่ะ” เขามองตราหยกในมือโอรสสวรรค์“นักรบสัตว์เทพภักดีต่อโอรสสวรรค์ผู้เที่ยงธรรม”

        ซุนสิงชิวพาผู้ติดตามไปแค่สองคน หายตัวไปค่อนวันค่อยกลับมาในสภาพแผลเต็มตัว

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        “นางยอมฟังพวกเราแล้ว”เขาเช็ดเลือดที่หางตา “นางจะไปช่วยเหลือพระบรมวงศานุวงศ์ที่ทรงอยู่ในตำหนัก กระหม่อมวางแผนจะใช้วังพยัคฆ์ขาวเป็นศูนย์บัญชาการชิงวังหลวงคืน”

        หนิงหลงใส่เกราะแล้วดูแปลกตาแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขามีเสน่ห์ดูหล่อเหลาต่างจากเดิมฉันคงมีความสุขกว่านี้หากเขาไม่ได้ใส่เกราะเพื่อจะไปรบ

        ชายหนุ่มจะร่วมทางกับซูเหลียงและน้องชายบุกทะลวงเข้าไปตามหาตัวผู้นำตระกูลสั่วในวังโดยมีซุนสิงชิว นักรบพยัคฆ์ขาวนำทัพเปิดทางให้

        โอรสสวรรค์จะคอยแนะนำในฐานะกุนซือเฉพาะกิจฉันกับถิงถิงจะอยู่ในบริเวณเดียวกันโดยมีหลินเยี่ยนอารักขา แม้จะไม่รู้ตัวคนที่พยายามลักพาตัวเด็กหญิงเพราะเป็นเจ้าหญิงของเหยากวงแต่ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

        “ไม่ได้ใส่เกราะเสียนาน”ซูเหลียงขยับแขนไปมา “แต่ยังใส่แล้วสบายตัว แย่จริง”

        “ซูเหลียง... ฝากท่านหนิงหลงด้วยนะ”ฉันบอก อีกฝ่ายพยักหน้า แกะผมหางม้าและรวบอีกทีให้ตึงกว่าเดิม

        “ข้าน้อยจะไม่ปล่อยให้นายท่านตกอยู่ในอันตรายคราวนี้ขอกลับไปเป็นสุนัขสักคืน” เขายืดตัวขึ้น แอ่นหลังและหมุนไหล่ยืดเส้นยืดสายเตรียมพร้อมออกศึก “การสู้เพื่อสิ่งที่ตัวเองเชื่อมั่นอย่างไรก็ดีกว่าการไปตายโดยไม่เข้าใจอะไรเลย”

        “ซูเหลียงก็คือซูเหลียงนี่นะ”

        “ใช่เพราะฉะนั้นข้าน้อยจะปกป้องนายท่าน เราจะได้กลับบ้านไปใช้ชีวิตปลูกผักเลี้ยวไก่เช่นแต่ก่อน”เขายิ้มเห็นเขี้ยว “เหมยฟาง ท่านไปพูดกับนายท่านเถอะ”

        หนิงหลงนั่งสมาธิเตรียมพร้อมรบ ข้างๆคือคุเรไนผู้สวมเกราะแบบของซิงกวน รวบเก็บเส้นผมสีแดงเรียบร้อย

        “แม่นางมาหาเรียว?”

        สิ้นเสียงคุเรไน หนิงหลงลืมตาโพลง ลุกพรวดขึ้นมาหาฉันเขายืนนิ่งอยู่ตรงหน้า อ้าปากแล้วก็หุบปาก ฉันเลยพูดขึ้นก่อน

        “กลับมาอย่างปลอดภัยนะคะฝากทุกคนด้วย”

        “แม่นาง มอบจุมพิตอวยพรให้มันด้วย”คุเรไนยุ

        ฉันกับหนิงหลงหันขวับไปมองเขาเป็นตาเดียวก่อนจะหันกลับมามองหน้ากันฉันยืนอึ้งอยู่หลายอึดใจก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขาและเขย่งเท้าชายหนุ่มหลับตาย่อตัวลงมา

        ฉันจูบหน้าผากเขา

        “...โชคดีนะคะ”

        “...อืม”

        “ข้าด้วยๆ แม่นาง ข้าด้วย”คุเรไนยกมือและโบกมันไปมา

        “ไม่ได้!” หนิงหลงหันไปตะโกนใส่เพื่อน

        เราสามคนหัวเราะออกมาช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดได้มาก

        ไม่นานหนิงหลงและคุเรไนก็ออกไปพร้อมหนิงเหอ ซูเหลียงหันมาชูนิ้วโป้งให้ฉันและเดินปิดขบวนฉันยิ้มและชูนิ้วโป้งให้เขา หลินเยี่ยนเลิกคิ้วมองการโต้ตอบของเราจากนั้นตบไหล่ฉันสองทีก่อนหมุนตัวกลับเข้าไปข้างในตึก

        “เจเจ้” ถิงถิงเข้ามาเกาะเสื้อฉัน“ทุกคนไปข้างนอกกันอีกแล้วเหรอ?”

        “อือ เดี๋ยวก็กลับแล้ว อดใจรอก่อนนะ”