"ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยเตือน จึงช่วยชีวิตผมไว้ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อย ๆ ของผมคงต้องทิ้งไว้ที่นี่แล้ว บุญคุณครั้งนี้ไม่ต้องขอบคุณด้วยคำพูดหรอกครับ แต่ถ้าพวกคุณเต็มใจส่งของขวัญมาปลอบขวัญผมสักหน่อย ผมจะดีใจมากเลย"
หลังจากไลฟ์สตรีมมาหลายวัน เขาเริ่มค้นพบสไตล์การไลฟ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองทีละนิด นั่นคือการแทรกอารมณ์ขันลงไปในสถานการณ์ที่เคร่งเครียดเป็นบางครั้ง
และก็เป็นไปตามคาด การเปลี่ยนโทนของหวังอวี่ทำให้บรรยากาศในห้องไลฟ์พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ผู้ชมต่างพากันส่งข้อความล้อเลียน
[โดนแผนล่อซื้อเข้าให้แล้ว!]
[โอ้โห ลูกพี่อวี่หน้าด้านชะมัด!]
[เป็นครั้งแรกที่ส่งของขวัญให้คนอื่นแล้วรู้สึกมีความสุขขนาดนี้]
[ตกลงว่าไม่มีใครจำจระเข้ตัวเมื่อกี้ได้แล้วใช่ไหม...]
หวังอวี่เดินไปนั่งลงหน้าต้นไม้ต้นหนึ่ง พลางมองไปยังผืนน้ำในบึงแล้วพูดว่า "จระเข้ที่อยู่ในบึงน้ำแห่งนี้ สำหรับผมแล้วมันคือภัยเงียบตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ว่ามันจะโจมตีผมอีกเมื่อไหร่ และที่สำคัญ จระเข้เป็นอาหารที่เลิศรสมาก!"
"จระเข้เป็นสัตว์กินเนื้อที่ดุร้าย มีขอบเขตการล่าค่อนข้างกว้าง และแทบจะกินได้ทุกอย่าง"
พูดจบ หวังอวี่ก็ลุกขึ้นยืนสังเกตการณ์ริมบึงน้ำ โชคดีที่เขาไม่พบเงาของจระเข้ตัวอื่นเลย
นอกจากนี้ ตรงริมบึงน้ำเขายังพบปลาน้ำจืดตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งที่มุดเข้ามาในขากางเกงของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ปลาน้ำจืดตัวนี้เล็กมาก ขนาดพอ ๆ กับนิ้วโป้งของเขา เขาจึงใช้สองนิ้วคีบมันขึ้นมา
หวังอวี่จับปลาตัวน้อยที่กำลังดิ้นรนไม่หยุดมาจ่อหน้ากล้องโดรน แล้วพูดกับผู้ชมว่า "รางวัลที่ได้มาโดยไม่คาดคิด แน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กนี่ตัวเล็กเกินไป จะเอาไปทำซุปปลาก็ไม่พอ แต่ผมสามารถใช้มันเป็นเหยื่อล่อได้"
[หรือว่าสตรีมเมอร์ตั้งใจจะรัดคอจระเข้ให้ตาย?]
[ล้อเล่นน่า จระเข้ตัวใหญ่สามารถกัดกระดูกวัวจนแหลกได้เลยนะ นั่นก็เห็นแล้วว่ากระดูกของมันแข็งแค่ไหน จะไปรัดคอจนหักได้ยังไง]
[เป็นไปได้ไหมว่า จะรัดคอจระเข้เพื่อให้มันขาดอากาศหายใจตาย ขอแค่ตัดออกซิเจนของจระเข้ได้ ต่อให้หนังมันจะหนาแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์หรอกมั้ง]
[จระเข้กลั้นหายใจใต้น้ำได้เป็นชั่วโมง ๆ นายว่ามันจะขาดอากาศตายไหมล่ะ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง วันนี้ลูกพี่อวี่คงไม่ต้องทำอะไรแล้ว มัวแต่นั่งรัดคอจระเข้อยู่นั่นแหละ]
หวังอวี่ขุดหลุมเล็ก ๆ บนพื้น แล้วเติมน้ำจนเต็ม จากนั้นจึงค่อย ๆ วางปลาตัวน้อยลงไปในหลุมน้ำ
หวังอวี่ยิ้มแล้วพูดว่า "ปลาตัวนี้คือตัวแปรสำคัญว่า อีกสักพักจะฆ่าจระเข้ตัวนี้ได้หรือไม่ ดังนั้นตอนนี้มันยังตายไม่ได้"
จากนั้นหวังอวี่ก็ใช้มีดสั้นตัดหนังอูฐขนาดเท่านิ้วมือออกมาสิบกว่าเส้น นำพวกมันไปแช่น้ำ รอจนกระทั่งนิ่มลง จึงนำมาถักเป็นเชือกยาวที่แข็งแรงเส้นหนึ่ง
"แรงของจระเข้มหาศาลมาก ผมต้องมั่นใจว่าเชือกเส้นนี้แข็งแรงพอ เพื่อไม่ให้มันหนีไปได้"
หลังจากพูดจบ หวังอวี่ก็ถอดห่วงโลหะวงกลมออกจากเสื้อตัวบนของเขา
"ตัดห่วงวงกลมนี้ออก ก็สามารถทำเป็นเบ็ดตกปลาได้ คนเราต้องรู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์ ถ้าคุณอยู่ในป่าแล้วบนเสื้อไม่มีเครื่องประดับทรงกลมแบบนี้ ก็สามารถใช้หัวเข็มขัด หรือซิปเสื้อแทนได้"
มีดสั้นที่ระบบมอบให้มีความคมอย่างเหลือเชื่อ เพียงแค่ลงแรงเล็กน้อยก็ตัดห่วงโลหะจนเป็นรอยแยกเล็ก ๆ ได้
หลังจากทำห่วงโลหะให้เป็นเบ็ดตกปลาแบบง่าย ๆ แล้ว หวังอวี่ก็นำปลายแหลมของมันไปฝนกับหินอีกครั้งเพื่อให้คมยิ่งขึ้น
สุดท้ายเขาก็ผูกเบ็ดเข้ากับหนังอูฐ เพียงเท่านี้อุปกรณ์ตกปลาแบบง่าย ๆ ก็เสร็จสมบูรณ์
หวังอวี่หยิบปลาตัวเล็กขึ้นมาจากหลุมน้ำ แล้วเกี่ยวเบ็ดตกปลาแทงลึกลงไปในตัวของมัน ชั่วพริบตา ปลาตัวน้อยก็เริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงเนื่องจากความเจ็บปวด ต่อมาหวังอวี่ก็หยิบปลายเชือกด้านหนึ่งไปผูกไว้กับต้นไม้ริมฝั่งน้ำ
"ตอนนี้ระยะห่างพอดีแล้ว ถึงเวลาเหวี่ยงเหยื่อแล้วครับ"
หวังอวี่แอบอยู่หลังต้นไม้ และพูดเสียงเบา ๆ กับอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมราวกับเป็นหัวขโมย จากนั้นเขาก็เหวี่ยงมือเป็นเส้นโค้งที่สวยงาม โยนปลาตัวน้อยไปตกห่างจากหน้าจระเข้ไม่ถึงครึ่งเมตร
[พี่จระเข้อย่ากินนะ! นั่นมันเหยื่อล่อ ถ้ากินเข้าไปล่ะก็ เดี๋ยวแกจะได้กลายเป็นอาหารของลูกพี่อวี่แทนนะ!]
[ลูกพี่อวี่บอกว่าจะฆ่าจระเข้ตัวนี้ด้วยมือเปล่าเหรอ? ฉันพนันแปดเหมาเลยว่า เขาจะพุ่งเข้าไปเตะก้านคอจระเข้ก่อนหนึ่งที]
[จระเข้ : อาหาร! อาหาร! อาหาร!]
[กินเข้าไปจริง ๆ ด้วย จระเข้ตัวนี้โง่จัง]
หวังอวี่ปรบมือแล้วอธิบายว่า "ในโอเอซิสที่อาหารขาดแคลนแห่งนี้ ผมเชื่อว่าจระเข้ตัวนี้จะไม่ปล่อยให้อาหารตรงหน้าหลุดมือไปแน่นอน"
และก็เป็นไปตามคาด หลังจากปลาตัวน้อยถูกโยนลงในบึงน้ำ มันก็ดิ้นรนไม่หยุด พร้อมลากเชือกว่ายเข้าไปยังใจกลางบึง
ความผิดปกติบนผิวน้ำดึงดูดความสนใจของจระเข้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นอาหารที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า จระเข้ที่มีความยาวกว่าหนึ่งเมตรตัวนี้ก็ไม่ลังเล มันว่ายเข้าไปในไม่กี่อึดใจ
มันอ้าปากงับปลาตัวน้อยขึ้นมา แล้วเงยหน้ากลืนลงท้องไปทันที
หลังจากจระเข้กลืนปลาลงไป มันพยายามจะว่ายกลับไปยังใจกลางบึงน้ำ และในจังหวะนั้นเอง เบ็ดที่แหลมคมก็ปักเข้าไปในหลอดอาหารของมันตามแรงดึง
ซ่าาา!
หลังจากรู้สึกถึงความเจ็บปวด จระเข้ตัวนี้ก็สะบัดตัวอย่างรุนแรง จนน้ำรอบ ๆ กระเซ็นเป็นวงกว้างในทันที
แต่ยิ่งจระเข้ดิ้นรนรุนแรงเท่าไหร่ เบ็ดก็ยิ่งปักลึกขึ้นเท่านั้น
หวังอวี่ใช้โอกาสนี้เข้าสู่โหมดบ้าพลัง พุ่งตัวเข้าไปตะครุบบนหลังจระเข้และกดมันลงกับพื้น จระเข้บิดตัวพยายามดิ้นให้หลุดจากการพันธนาการของหวังอวี่ มันอ้าปากเตรียมจะหันกลับมางับหวังอวี่คำหนึ่ง
หวังอวี่ใช้มือขวากดปากจระเข้ไว้ และใช้มือซ้ายจับส่วนหน้าของปาก เพื่อไม่ให้มันอ้าปากได้อีก เขาใช้สองขาหนีบตัวจระเข้ไว้ ทำให้มันไม่สามารถดิ้นหลุดจากใต้ร่างของเขาได้
เมื่อการดิ้นรนของจระเข้ลดลงเล็กน้อย หวังอวี่ก็พูดพลางหอบหายใจว่า "อย่าเห็นว่าจระเข้ตัวนี้ไม่ใหญ่มาก หรืออาจจะยังไม่โตเต็มวัย แต่แรงของมันไม่ใช่เล่น ๆ เลย กว่าจะสยบมันได้ผมต้องใช้แรงไปไม่น้อยเลยครับ แต่สิ่งที่จระเข้มีชื่อเสียงจริง ๆ คือแรงกัด ซึ่งแน่นอนว่าต้องมากกว่าแรงทางร่างกายของมัน ดังนั้นการควบคุมปากของมันให้ได้ก่อนคือจุดที่สำคัญที่สุด ผมไม่อยากถูกมันงับหรอกนะ"
เมื่อจระเข้พบว่าตัวเองไม่สามารถดิ้นหลุดจากมนุษย์ที่อยู่บนหลังได้ มันก็เริ่มหยุดดิ้นอย่างช้า ๆ
หวังอวี่จึงใช้จังหวะนี้แนะนำความรู้เกี่ยวกับจระเข้ให้ผู้ชมฟัง
161K
