ตอนที่ 70
“ไปที่ไหนครับคุณลูกค้า" คนขับหันกลับมาถาม เขามองไปที่นาฬิกาโรเล็กซ์ของชิงเทียน ตาไม่กระพริบ
สาเหตุที่ชายคนนี้ไม่รู้ว่า ชิงเทียนเป็นผู้บ่มเพาะ ก็เพราะชายหนุ่มกำลังปกปิดลมปราณ เอาไว้อย่างมิดชิด ซึ่งเป็นทักษะระดับสูงในแดนเซียน
“ไปเกาะไห่หลิงครับ" ทุกครั้งชิงเทียนจะนั่งเรือข้ามฟากไป เนื่องจากมีระยะทางที่ใกล้กว่า ที่สำคัญคือรถไม่ติด แต่ครั้งนี้เขาอยากจะใช้ทางด่วนข้ามไปยังเกาะ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง
เมื่อรถขับผ่านเมืองเหอซาน ซึ่งเป็นทางผ่านมาราว 10 กิโลเมตร ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไม้เขียวชอุ่ม คนขับได้หักเลี้ยวออกไปนอกเส้นทาง พร้อมกับชักปืนขึ้นจ่อไปที่ชายหนุ่ม
“ส่งเงินของมีค่ามาซะ!!"
ชิงเทียนรู้สึกอนาจใจ แทนชายตรงหน้าเสียจริงๆ เป็นถึงผู้บ่มเพาะ แต่กลับมาปล้นจี้ผู้อื่นเช่นนี้
“หูหนวกรึไง ฉันบอกว่าให้ส่งของมีค่ามา หรือจะให้ฉันเป่ากระบาลแก่ก่อน" เมื่อคนขับเห็นว่าชืงเทียนไม่มีปฏิกริยาตอบสนอง จึงยื่นปลายกระบอกปืน เข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม
“ลองยิงดูสิ แต่ว่านายต้องรับผลกระทบที่ตามมา ด้วยตัวเองนะ" นัยตาของชายหนุ่ม เริ่มมีประกายเย็นเฉียบ
“อย่าท้าฉันนะไอ้หนู" คนขับแค่นเสียงเย็นชา เขาเคยฆ่าคนมาแล้วหลายคน การกระทำของชิงเทียน ยิ่งจะเป็นการกระตุนโทสะชายตรงหน้า
ชิงเทียนแสยะยิ้ม “เอาเลยสิ มัวรออะไรอยู่?"
ในขณะที่คนขับกำลังจะลั่นไก เพียงเสี้ยววินาที ชิงเทียนก็ใช้มือเปล่าบีบทำลายปืนพก จนแหลกละเอียด พร้อมกับใช้ฝ่ามืออัดกระแทกผ่านเบาะคนขับ จนร่างของชายคนนั้น ลอยทะลุกระจกหน้าออกไป นอนกองอยู่กับพื้น
ชิงเทียนลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปหาคนขับรถแท็กซี่ การโจมตีเมื่อสักครู่ ทำให้กระดูกสันหลังได้รับความเสียหาย จนไม่สามารถลุกยืนขึ้นได้
“บ..บ้าเอ้ย!! ทำไมฉันถึงสัมผัสพลังปราณของแกไม่ได้" คนขับรถแท็กซี่ พยายามดันตัวหนี เขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงพลังปราณ จากชิงเทียนได้เลย และที่สำคัญ ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนี้ จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าอาจารย์ของเขาเสียอีก
ชิงเทียนลองใช้วิชาสืบวิญญาณ ก็พบว่าชายคนนี้มีชื่อว่า ไป่หวังเหว่ย เป็นศิษย์ในสำนักกายาเหล็กในเมืองหยางชุน ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกว่างตง
หลังจากค้นความทรงจำเสร็จ ชิงเทียนก็โยนไป่หวังเหว่ย เข้าไปในท้ายรถและขับออกไป เมืองหยางชุนห่างจากเกาะไห่หลิงราว 70 กิโลเมตร คงไม่เปลืองเวลามาก หากจะลองแวะไปดู
****************************
สำนักกายาเหล็ก ภายในห้องส่วนตัวของเจ้าสำนัก มีชายชราสองคนนั่งสนทนากันอยู่ “มู่หย่งซิน... ข้าได้ยินมาว่าศิษย์ของท่าน ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างแก่นปราณขั้นสูง เมื่อไม่นานมานี้ สนใจพาเขามาประลองกับศิษเอกของข้าหรือไม่"
“อามิตตาพุทธ ศิษย์ของอาตมาสำมะเลเทเมา คงไม่สนใจเรื่องการประลองเท่าไหร่นัก ครั้งก่อนก็ถูกศัตรูใช้พิษเย็นเล่นงาน ยังโชคดีที่ได้แพทย์เทวะเป็นคนช่วยไว้" ชายที่กำลังสนธนากับเจ้าสำนักกายาเหล็ก ก็คือใต้ซือชรามู่หย่งซิน เจ้าอาวาสวัดเส้าหลินคนปัจจุบัน
“แพทย์เทวะ ข้าได้ยินเรื่องของเขามาบ้าง ไม่ทราบว่าเขาเป็นคนอย่างไร?"
ใต้ซือชราเผยรอยยิ้ม “เป็นเด็กหนุ่มที่นิสัยดีใช่ได้เลยทีเดียว"
เจ้าสำนักเองก็ ชื่นชมแพทย์เทวะชิงเทียนเช่นกัน ทั้งที่ยังอายุน้อย แต่กลับมีความสามารถมากขนาดนี้
เสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งมาอย่างรีบเร่ง เหล่าศิษย์ต่างกรูเข้ามาในห้อง “แย่แล้วครับท่านเจ้าสำนัก มีชายหนุ่มคนนึง เข้ามาอาละวาดในสำนักของเราครับ!!" หนึ่งในกลุ่มศิษย์ตะโกนออกมา
เจ้าสำนักขมวดคิ้วเข้าหากัน แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะอยู่ห่างจากตัวเมือง แต่ก็ไม่มีใครในเมืองที่ไม่รู้จัก ความแข็งแกร่งของสำนักกายาเหล็ก “ทำไมไม่ให้หลิงหยุนจัดการ"
“ศิษย์พี่หลิงหมดสติไปแล้วครับ"
“ว่าไงนะ!!" เจ้าสำนักลุกพรวดขึ้น หลิงหยุนเป็นศิษย์อันดับหนึ่งของสำนัก ที่สามารถก้าวเข้ามา อยู่ในขอบเขตสร้างแก่นปราณขั้นสูง ด้วยอายุเพียง 30 ปี จะเป็นไปได้อย่างไรที่ศิษย์ของเขา จะแพ้ให้กับคนวัยเดียวกัน
ใต้สือชราคว้าไหล่เขาเอาไว้ “ใจเย็นก่อนหานป๋อ"
ความจริงแล้วมู่หย่งซินและหานป๋อ เคยเป็นศิษย์สำนักเส้าหลิน ที่ตรากตรำฝึกฝนมาด้วยกัน เพียงแต่หานป๋อขอสึกออกมา เพื่อกลับไปดูแลมารดาที่ป่วยหนัก หลังจากมารดาสิ้นใจ ความโศกเศร้าที่กัดกินจิตใจทำให้เขา ไม่อยากกลับมาอยู่ในเส้นทางธรรม จึงตัดสินใจก่อตั้งสำนักและคิดค้นเคล็ดวิชาของตนเองขึ้นมา
คำพูดของมู่หย่งซิน ช่วยเรียกสติของหานป๋อกลับคืนมา พวกเขาเดินออกมาดูสถานการณ์ ก็พบว่าภายในลานกว้าง ศิษย์ในสำนักต่างพากันนอนเกลื่อนกราดอยู่บนพื้น เสียงร้องโอดโอยดังระงมไปทั่วบริเวณ
"เจ้าสำนักใช่รึเปล่า" ชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าศิษย์ เอ่ยถามออกมา
หานป๋อยังไม่ทันจะได้ตอบ มู่หย่งซินก็ชิงพูดเสียก่อน “คุณหมอชิงเทียน เด็กพวกนี้ทำอะไรให้ประสกขุ่นเคืองอย่างนั้นหรือ"
“ท่านใต้ซือ ไม่คิดเลยว่าจะพบท่านที่นี่"
“ว...ว่าไงนะ!! คนนี้หน่ะหรือ แพทย์เทวะชิงเทียน ไม่เห็นท่านบอกเลยว่า เขาเองก็เป็นผู้บ่มเพาะ" หานป๋อกำลังครุ่นคิดอยู่เลยว่า เขาเคยเห็นหน้าชายหนุ่มคนนี้ที่ไหน
ชิงเทียนเหลือบมองไปยังหานป๋อ เขาชี้ไปที่ชายคนหนึ่ง ที่นอนอยู่บนพื้น “เจ้าสำนักกายาเหล็ก คนของคุณเที่ยวปล้นคนอื่นไปทั่ว ไม่ทราบว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง"
หานป๋อจำศิษย์คนนี้ได้ เขาคือไป่หวังเหว่ย ซึ่งหายหน้าไปจากสำนักร่วมเดือน “เราไม่ได้ติดต่อเขามาเป็นเดือนแล้ว นี่ไม่ใช่ความผิดของเรา"
“เหอะ...ไม่ใช่ความผิด? คุณเป็นอาจารย์ การไม่คอยควบคุมดูแลศิษย์ จนไปสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่น นั่นแหละคือความผิด!!"
หานป๋อเข้าใจสิ่งที่ชิงเทียนต้องการจะสื่อ แต่การที่ต้องถูกเด็กหนุ่มต่อว่า ก็ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าไม่น้อย “แล้วคุณต้องการให้เราชดเชยด้วยสิ่งใด"
“ผมต้องการให้คุณ ทำลายการบ่มเพาะของเขาซะ ที่เหลือผมจะจัดการเอง"
หานป๋อยืนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เขาคิดว่าวิธีดูจะรุนแรงเกินไป แต่หากจะปล่อยเอาไว้เช่นนี้ ก็คงไม่ดีนัก “ผมมีข้อเสนอ หากคุณเอาชนะผมได้ ผมจะทำตามคำขอของคุณ
แม้ว่าชายชรา ไม่อาจสัมผัสได้ถึงพลังปราณจากชิงเทียน แต่เขาก็มั่นใจแล้วว่าชายหนุ่มคนนี้ ต้องมีระดับพลัง อยู่ในขอบเขตก่อตั้งร่างกายเป็นอย่างต่ำ ดูได้จากการที่เขาสามารถล้มหลิงหยุนได้โดยง่าย
“ตกลงตามนั้น" ชิงเทียน ไม่เกรงกลัวหานป๋อแม้แต่นิดเดียว ชายชราคนนี้ อยู่ในขอบเขตก่อตั้งร่างกายชั้นสูง เช่นเดียวกับมู่หย่งซิน สิ่งที่เขากลัว ก็คือการพลั้งมือฆ่าหานป๋อเสียมากกว่า
เหล่าศิษย์ที่บาดเจ็บ ถูกมู่หย่งซินนำตัวไปปฐมพยาบาลเบื้องต้น ที่มุมหนึ่งของลานกว้าง พวกเขาไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงอะไรนัก เพียงแค่บอบช้ำจากภายในใช้เวลาไม่นาน ก็คงหายเป็นปกติ
ในตอนนี้มีเพียงชิงเทียนและหานป๋อ ที่ยืนอยู่ใจกลางลานกว้าง
‘กายาเหล็กไหล'
หานป๋อเป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อน ผิวกายของเขาเปลี่ยนเป็นโลหะมันเงา กำปั้นเหล็กอันทรงพลัง พุ่งเข้ามาที่กลางอกของชิงเทียน แต่ทว่าการโจมตี กลับถูกหยุดด้วยมือเพียงข้างเดียว
หมัดของชิงเทียน ต่อยสวนเข้าที่หน้าอกของหานป๋อ ผิวเหล็กกล้ายุบลงเป็นหลุม ชายชรากระอักเลือดออกมา ร่างของเขาลอยปลิวไปด้วยความเร็วดุจลูกกระสุน เข้าปะทะกับกำแพงจนทะลุเป็นรู
“อ...เอ่อ กะแรงผิดไปหน่อยแฮะ"
มู่หยงซินและเหล้าศิษในสำนัก พากันอ้าปากค้าง จากที่พวกเขาเห็น ชิงเทียนยังไม่ได้ใช้ทักษะอะไรด้วยซ้ำ เมื่อกี้เป็นเพียงการชกธรรมดาเท่านั้นเอง
หานป๋อเดินกุมหน้าอก ลอดผ่านกำแพงเข้ามา เขาไม่เคยสัมผัสกับการโจมตี ที่รุนแรงเช่นนั้นมาก่อน มันทั้งป่าเถือนและทรงพลัง ชายชราอดไม่ได้ที่จะชื่นชมชิงเทียน
“ผมแพ้แล้ว..." หานป๋อ ประสานมือไปทางชิงเทียน
“หวังว่าผู้อาวุโสจะทำตามสัญญา"
หานป๋อถอนหายในพร้อมกับเดินเข้าไปหา ไป่หวังเหว่ย ที่กำลังร้องขอความเมตตา เขาไม่สามารถลุกยืนได้ เนื่องจากกระดูกสันหลังได้รับบาดเจ็บ ชายชราใช้พลังปราณ เข้าไปทำลายจุุดตันเถียนของไป่หวังเหว่ย เพียงเท่านี้เขาก็ไม่สามารถเดินในเส้นทาง ของผู้บ่มเพาะได้อีกต่อไป
“ผมจะส่งเขา ให้กับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจเอง" ชิงเทียนคิดไว้แล้วว่าจะให้ไป่หวังเหว่ย เข้าไปสำนึกผิดในคุก เพื่อกันไม่ให้เขาออกมาใช้ปืนจี้คนไปทั่ว
หานป๋อพยักหน้าเห็นด้วย ต่อให้ไม่ใช่ผู้บ่มเพาะ ตราบใดที่ยังมีแขนมีขา ไป่หวังเหว่ยก็คงไม่หยุดทำเลวอยู่ดี
ชิงเทียนกล่าวอำลาชายชราทั้งสอง จากนั้นจึงขับรถออกไป เพื่อนำตัวไป่หวังเหว่ยส่งให้กับตำรวจ
“เป็นเด็กหนุ่มที่เหลือเชื่อจริงๆ ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะพัฒนาไปได้ไกลแค่ไหน" หานป๋อหันมาพูดกับมู่หย่งซิน
“ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เมื่อเดือนก่อน เขาอยู่ในขอบเขตสร้างแก่นปราณขั้นต้น"
“ว...ว่าไงนะ!!" หานป๋อแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เด็กหนุ่มคนนั้น ต้องเป็นปีศาจกลับชาติมาเกิดแน่ๆ ถึงบ่มเพาะได้รวดเร็วเช่นนี้
*****************************
ชิงเทียนแบกไป่หวังเหว่ย เข้ามาในสถานีตำรวจเมืองหยางชุน พร้อมกับโชว์ตราสัญลักษณ์หน่วยพิเศษ ให้เจ้าหน้าที่ตำราจดู
“บอกกับสารวัตรว่า คนจากหน่วยพิเศษของรัฐบาลต้องการพบ"
ตำรวจคนนั้นเบิกตากว้าง แม้เขาจะไม่รู้ว่าตราชิ้นนี้ใช่ของจริงหรือไม่ แต่เขาก็รู้จักหน่วยพิเศษเป็นอย่างดี มันคือแหล่งรวมตัว ของเจ้าหน้าที่ระดับหัวกระทิ ที่รับคำสั่งจากรัฐบาลโดยตรง
เจ้าหน้าที่ตำรวจวิ่งหน้าตั้งเข้าไปด้านใน ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมสารวัตร ที่ดูแลสถานีตำรวจแห่งนี้
“สวัสดีครับ ผมเฉาเทียนเต๋อ เป็นคนดูแลที่นี่" เฉาเทียนเต๋อรู้สึกคุ้นหน้าชิงเทียนมาก แต่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเคยเห็นเขาที่ไหน
ชิงเทียนวางไป่หวังเหว่ยลง “ช่วยพาชายคนนี้ไปรักษาตัว แล้วก็แจ้งขอหาชิงทรัพย์ และพยายามฆ่า คุณพอจะทำได้ไหม"
“ไม่มีปัญหาครับ ผมจะรีบจัดการโดยเร็ว"
ชิงเทียน เดินออกมาจากสถานีตำรวจ เขาไม่คิดเลยว่า การเดินทางกลับหอนพเก้า จะมีเรื่องราววุ่นวายมากขนาดนี้ ทั้งการต่อสู้กับอันดับสอง ขององค์กรอิลลูมินาติ รวมถึงการจัดการกับสายลับที่พยายามแฝงตัวเข้ามาในบริษัท ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปวดหัวไม่น้อย
----------------------------------
Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์
https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771