ผึ้งน้อย....
"แม่จ๋าาาาาา หนูไปยื่นเื่ฝึกงานก่อนนะจ๊ะ ขอกอดที"
ฉันสวมกอดแม่ฉันแน่นเพื่อขอกำลังใจ เอาจริงๆคือตอนนี้ฉันกำลังจะไปยื่นเื่ฝึกงาน แล้วตอนนี้คือทางบริษัท KS Jewelry Group เขาจะทำการคัดเลือกนักศึกษาฝึกงานในแผนกต่างๆ ฉันเนี้ยเรียนเกี่ยวกับการออกแบบเครื่องประดับมาโดยตรง และสถานที่ใฝ่ฝันว่าตัวเองอยากจะไปทำงานที่สุด ก็คือ KS Jewelry Group ยังไงหละ >.<
"มากอดๆ ตั้งใจนะลูก บ้านเราไม่ได้ร่ำรวยอะไรที่แม่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อให้ลูกของแม่มีความรู้ จะได้ทำงานเงินเดือนเยอะๆ เรานะจะได้ไม่ลำบากในภายภาคหน้า"
ฉันสวมกอดคนตรงหน้าแน่น ถึงกับน้ำตาซึมยอมรับเลยว่าแม่ฉันเป็แม่ที่สุดยอดที่สุดแล้ว เลี้ยงฉันมาคนเดียวั้แ่ยังเล็กๆ และตอนนี้ฉันก็จะได้ฝึกงานแล้วก็ใกล้จะเรียนจบ และฉันสัญญาเลยว่าฉันจะไม่ให้แม่ฉันต้องลำบากอีกต่อไป
"อดทนนะแม่จ๋า ถ้าหนูได้ทำงานแม่ไม่ต้องขายข้างแกงแล้วนะ หนูจะเลี้ยงแม่ให้สุขสบายรอก่อนนะจ๊ะ"
ท่านมองหน้าฉันแล้วลูบผมยิ้มๆ ชีวิตฉันมีแค่แม่คนเดียว ส่วนพ่อนั้นั้แ่ฉันลืมตาดูโลกยังไม่เคยเห็นเขาเลยสักครั้ง แม่ก็ไม่ยอมบอกว่าพ่ออยู่ที่ไหน เป็ยังไงบ้าง แต่ก็ช่างเถอะฉันสนแค่คนตรงหน้าคนนี้เท่านั้น
"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะยัยผึ้งน้อย แล้วค่อยว่ากันดีมั้ย?? หืมมมม"
ฉันทำหน้ามู่ใส่แม่ก่อนจะผละออกแล้วพาตัวเองเดินออกไปจากบ้าน คงต้องเดินไปหน้าปากซอยแล้วก็ขึ้นรถเมย์ไป ก็อย่างที่บอกแหละบ้านฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไรมีรถคันไม่ได้แพงมากแค่คันเดียว แต่ฉันไม่สิ้นเปลืองด้วยการขับมาหรอกนะ ขึ้นรถเมล์ถูกกว่าเยอะเลย
ฉันเดินมาเรื่อยๆก็เจอพี่ชายข้างบ้านกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าฉันไป เขาจอดรถแล้วหันมามองหน้าฉันยิ้มๆ
"ว่าไงคนสวย จะไปไหนแต่งตัวซะสวยเชียว ????"
ฉันกอดอกแล้วเบะปากใส่เขามีหนึ่ง ทำมาชมมาแซวฉันคนนี้ เหอะ!!
"ไม่ต้องมาทำปากหวาน จะเดินไปหน้าปากซอยค่ะ แล้วจะไปขึ้นรถเมล์ไปที่บริษัท KS Jewelry Group จะต้องไปแข่งขันออกแบบเครื่องประดับนะ ใครได้รับการคัดเลือกคนนั้นก็จะได้ฝึกงาน ????"
พี่นนท์ทำหน้าร้องอ่อออกมาเสียงยาวก่อนจะตบเบาะรถข้างหลังของเขา
"มาๆ พี่จะไปส่งถึงที่เลย"
ฉันรีบส่ายหน้าปฎิเสธทันที เขาต้องไปทำงานเหมือนกัน ฉันไม่อยากจะรบกวนพี่เขา
"ไม่เป็ไรค่ะ ไปเถอะเดี๋ยวเข้างานสายหรอก นี่ก็เพิ่งจะ7โมงกว่าๆเอง เขานัดตั้ง9โมง ยังมีเวลาเหลืออีกเยอะ พี่นนท์ไปเถอะค่ะ "
"พี่ทำงานที่นั้นแหละอย่ามาเวอร์ครับ ขึ้นมาๆ"
ฉันทำตาโตใสุดๆ ก็ไหนบอกว่าเขาทำงานแผนกบุคคลทคาห้างสรรพสินค้า B ไม่ใช่หรือไง??
"พี่เปลี่ยนที่ทำงานใหม่เหรอ??? O.o"
"อือ นานแล้วนะ เคยบอกไปแล้วนี่ไม่สนใจจะฟังเอง เนี้ยแหละๆ มันเป็แบบเนี้ย โคตรน้อยใจเลยรู้ป่ะ"
ฉันรีบยิ้มหวานก่อนจะยื่นมือไปจิ้มแก้มพี่เขาหลายที
"โธ่ๆ พ่อคนขี้น้อยใจ เอาเป็ว่าหนูขอโทษค้าบบบ แล้วก็ฝากรบกวนช่วยพาน้องผึ้งน้อยคนนี้ติดรถไปด้วยนะจ๊ะ ????"
ฉันรีบะโขึ้นรถพี่เขาทันที เอาวะประหยัดน้ำมันไปตั้งหนึ่งวัน ดีจะตาย ^^
.
.
@KS Jewelry Group
"ขอบคุณค่ะพี่นนท์ ????"
"ครับคนสวย เดินตรงขึ้นไปทางนั้นนะ ไปถูกใช่มั้ย? หรือจะรอพี่"
ฉันส่ายหน้ายิ้มๆ
"ไม่เป็ไรค่ะไปถูกอยู่แล้ว น้องเก่ง คิกคิก ไปก่อนนะคะ"
ฉันโบกมือให้พี่เขา คือเขามาส่งฉันที่หน้าประตูเลยแล้วเขาจะขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปจอด รถพี่นนท์เท่ดีนะบิ๊กไบค์ซะด้วย นั่งละแบบราศีจับ อิอิ แต่ไม่มีปัญญาซื้อหรอกนะ แหะๆ
"ตามใจ เที่ยงแล้วยังไม่กลับทักมานะ จะเลี้ยงข้าว ????"
"ได้ครับพี่ชาย ????"
ฉันเอ่ยยิ้มๆก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในบริษัท ใหญ่โตหรูหราสมเป็ KS Jewelry Group เข้ามาคือตื่นตาตื่นใจมากมองไปทางไหนคือ สวยระยิบระยับเหมือนเป็เพชรทั้งตึกอ่ะ ????
"สวัสดีค่ะ คือมายื่นเื่ฝึกงานนะคะ พอดีพี่เขานัดสอบแข่งขันวันนี้หนูต้องไปตรงไหนคะ?"
ฉันเดินมาตรงหน้าล็อบบี้เพื่อถามทางไป
"ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ"
ฉันเปิดกระเป๋าแล้วส่งบัตรประชาชนของตัวเองให้พี่เขา จากนั้นเขาก็ส่งคีย์การ์ดใบหนึ่งมาให้ฉันแล้วส่งยิ้มมาให้
"ขึ้นลิฟท์ตรงนั้นเลยค่ะ ใช้คีย์การ์ดที่ให้แตะเปิดใช้งาน ขึ้นไปชั้น25 ฝ่ายบุคคลอยู่ด้านขวา น้องเลี้ยวซ้ายเข้าห้องประชุมเลยนะ"
ฉันรับคีย์การ์ดมาแล้วยกมือขอบคุณพี่เขา
"ขอบคุณค่ะ ????"
ฉันหันหลังแล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ ตื่นเต้นอ่ะถ้าฉันได้มาฝึกงานที่นี่นะมันจะดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย >.<
ติ้งงงงงงงง
"อ๊ะ!! ขอไปด้วยนะคะ ????"
ฉันแตะคีย์การ์ดแต่ว่ามีคนอยู่ในนั้น ฉันมองหน้าเขาเป็เชิงขออนุญาต ดูน่าเกรงขามชะมัดใครกันเนี้ย แต่หล่อนะ ดูดีมากด้วย ผึ้งน้อยเขิน >.<
"อืม "
เขาตอบแค่นั้นฉันยิ้มดีใจแล้วเดินเข้าไปข้างใน ฉันยืนห่างเขาพอสมควร เขาเงียบจนดูน่ากลัวอ่ะ อึ่ยยขนลุกจัง
แปะ!!!!
แฟ้มที่ถือมาด้วยเกิดหล่นลงไปเรี่ยราด ฉันหันไปมองหน้าเขาแล้วรีบขอโทษขอโพยใหญ่
"ขอโทษที่ทำให้ใค่ะ หนูจะรีบเก็บ"
ฉันรีบก้มลงแล้วพยายามเก็บกระดาษเข้าแฟ้ม นี่เป็แบบแหวนสุดหรูที่ฉันตั้งใจออกแบบเลยนะ ผลงานชิ้นแรกที่ฉันภูมิใจกับมันมากๆ อร๊ายยย ทำไมเยอะจังเนี้ยเก็บไม่หมดสักที
หมับ!!!!!
อยู่ๆกระดาษภาพสเก็ตช์แหวนตรงหน้าก็ถูกใครคนหนึ่งถือไป เขามองกระดาษของฉันแล้วเงยหน้ามาสบตากับฉันเหมือนมีคำถาม
"วาดเอง?"
ฉันพยักหน้าเบาๆ แล้วก็อยากจะโปรโมทแบบที่ฉันตั้งใจวาดออกมามากๆ >.<
"ใช่แล้วค่ะ เป็ผลงานชิ้นแรกที่ตั้งใจวาดมากเลยค่ะแล้วก็สำเร็จด้วย หนูอยากจะเอามาให้ท่านประธาน KS Jewelry Group ดูมากเลยค่ะ ท่านต้องชอบแน่ๆเลย คุณว่ามันพอได้มั้ยคะ?"
ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วกระพริบตาปริบๆอย่างขอความเห็น ไม่รู้แหละฉันว่ามันสวยทุกคนก็ต้องว่ามันสวย >.<
"ก็สวยดีนะ ตรงนี้รายละเอียดยังไม่พอ เพิ่มอีกสักนิดสิแล้วลองเอามาเสนอดู ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่?"
"มาคัดตัวนักศึกษาฝึกงานค่ะ ต้องไปออกแบบผลงานให้เขาดู ถ้าถูกใจก็จะได้ฝึกงานที่นี่ค่ะ ????"
"อยากฝึกงานที่นี่เหรอ? ทำไมอ่ะ?"
เขาส่งกระดาษในมือมาให้ฉัน ฉันเก็บเข้าแฟ้มเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืน
"บริษัทใหญ่โตแล้วก็จะพัฒนาความสามารถของหนูไปได้เยอะ ประสบการณ์จากบริษัทใหญ่ๆจะทำให้หนูสามารถก้าวไปได้ไวค่ะ ????"
เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าฉันแล้วยิ้มกว้าง
"ชื่ออะไรอ่ะเรา?"
"ผึ้งน้อยค่ะ ????"
"ชื่อจริง? นามสกุล?"
"ชรันดา ธาราภิรมย์ ค่ะ ????"
เขายิ้มมุมปากพร้อมกับประตูลิฟท์ที่เปิดออก
"คงมีโอกาสได้เจอกัน ไม่ใช่สิ คงได้เจอกันอีกแน่ ขอให้ได้ฝึกงานที่นี่นะ ผึ้งน้อย ????"
พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที ฉันโบกมือบ๊ายบายเขายิ้มๆ
"ขอบคุณค่ะคุณ ... ชื่ออะไรนะ ไม่ใช่เขาสิเขาไม่ได้บอกฉันนี่นา ????"
ฉันเกาหัวอย่างงงๆ ใครก็ไม่รู้แต่เขาดูใจดีนะ ????
'รู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย >///<"
215
