ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

พวกหมาป่าอีกแล้วรึ? ถังฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย และเริ่มขยับไม้ขยับมือ ฟังจากเสียงนั่น น่าจะอยู่ห่างออกไปราวร้อยเมตรสถานที่ที่เขาและเสี่ยวเป่าหลบอยู่ มีก้อนหินขนาดค่อนข้างใหญ่กันไว้ หากว่ารีบวิ่งออกไปตอนนี้ย่อมเป็นที่สังเกตของพวกหมาป่าแน่นอน ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กจะเข้าใจสถานการณ์ดี หางมันเหยียดตรงหมุนวนไปมา แสดงว่ามันอยู่ในภาวะวิตกกังวลอย่างหนัก “ข้าอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกังวลไป!”ถังฮวนลูบหัวมัน ปลอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทุ้มต่ำหนักแน่น มันจ้องหน้าถังฮวนเล็กน้อย ที่สุดก็สงบลง ถังฮวนยิ้มให้มันนิดหนึ่ง แล้วมองลอดผ่านรอยแตกของหิน ทันใดนั้นเอง บางสิ่งบางอย่างที่สูงใหญ่ผิดปกติก็ปรากฏแก่สายตาของถังฮวน เจ้านั่นทะยานอยู่บนก้อนหินด้วยความเร็วน่าพิศวง สักครู่เมื่อถังฮวนมองเห็นลักษณะของมันเต็มตาก็ถึงกับตกตะลึง มันคือมนุษย์หมาป่า!? ลักษณะเจ้าตัวที่เห็น มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ร่างกายกำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ท่าทางบึกบึนแต่มีหัวเป็นหมาป่าพร้อมขนที่ดกหนาตั้งอยู่บนคอ ด้านหลังคอมีขนดกหนาเป็นแผงยาวจากหัวจรดกระดูกสันหลัง เจ้าปีศาจตนนี้ แขนมันยาวอย่างยิ่ง ยาวกระทั่งเลยมาถึงเข่า กรงเล็บมีรูปร่างคล้ายมือของมนุษย์จะว่าไปเมื่อเทียบกับมนุษย์แล้ว มือพวกมันดูแข็งแรงและแหลมคมกว่ามาก ลำตัวของมันมีสีแดงสดมีหนังสัตว์ห่อหุ้มไว้รอบเอว สามารถมองเห็นสีแดงเข้มบนหนังสัตว์นั้นได้แต่ไกล ดูเหมือนว่าจะเป็นเลือด “นี่มันเป็น ….ปีศาจ?” เมื่อมองไปที่หมาป่ายักษ์หน้ารูปร่างคล้ายมนุษย์ ถังฮวนถึงกับตกตะลึง...”และมันคือปีศาจมนุษย์หมาป่า!!” นี่ย่อมมิใช่ครั้งแรกที่ถังฮวนพบเห็นปีศาจ ภายในเมืองจะมีร้านต่างๆ ที่จับปีศาจมาขายเป็นทาสเมื่อครั้งยังเป็นเด็กเขายังเคยเยื้องกรายไปร้านเหล่านั้นเพื่อเปิดหูเปิดตาบ่อยครั้งแต่เจ้าปีศาจแบบนี้ ถังฮวนเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ด้านหลังเจ้ามนุษย์หมาป่านั่น ยังมีหมาป่าสีเงินที่ดูแข็งแกร่งอยู่สองสามตัว ส่วนด้านหลังหมาป่าสีเงินอีกทีนั้นเป็นหมาป่าสีดำจำนวนหลายสิบตัว ถังฮวนสังเกตเห็นว่ามีรอยไหม้บนหลังหมาหมาป่าดำหลายตัว ดูเหมือนจะเป็นพวกหมาป่าที่เหลือรอดที่หวาดกลัวจนหนีไปในการต่อสู้ครั้งที่แล้ว การปรากฏตัวของมัน ไม่ได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาในเรือโดยสารที่มุ่งหน้ามายังเมืองจันทร์เสี้ยว ถังฮวนได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้มาตลอดทาง ทำให้ได้ความรู้ใหม่มากมาย แม้ว่ากองทัพปีศาจที่มีรากฐานบนผืนแผ่นดินใหญ่จะถูกบีบบังคับให้ล่าถอยไปได้แต่กระนั้นก็ยังคงมีทหารปีศาจจำนวนมากที่กระจัดกระจายไปทั่วทวีป รวมถึงป่าที่สาบสูญนี้ก็มีจำนวนไม่น้อย มนุษย์ดูดซับพลังจากฟ้า ฝึกฝนพลังลมปราณ และฝึกฝนทักษะการใช้อาวุธจนมีความเก่งกาจ โดยทั่วไป ปีศาจเพียงแค่มีร่างกายที่ใหญ่โตผิดปกติและแข็งแกร่งทรงพลัง พวกมันเติบใหญ่ในทวีปอันแสนอ้างว้างและสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายรูปร่างพวกมันดูแปลกประหลาด ปีศาจไม่ได้มีเพียงแค่ปีศาจกลายพันธุ์เช่นเดียวกับมนุษย์หมาป่าเท่านั้น หากแต่มีปีศาจอีกหลายเผ่าพันธุ์ ‘ไม่รู้ว่าเจ้าปีศาจมนุษย์หมาป่าพลังอยู่ในระดับไหน’ถังฮวนคิดในใจ สองตายังคงจับจ้องมนุษย์หมาป่าไม่ให้คลาดสายตา
การจัดลำดับของปีศาจนั้นเข้มงวด โดยปกติมักมีสัญลักษณ์เป็นเครื่องชี้บอกระดับ เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้าใกล้กันมากขึ้น ทำให้ถังฮวนมองเห็น ‘เขาสองแฉก’ สีฟ้าอ่อนมันวาว ห้อยอยู่ที่เอวมนุษย์หมาป่า
“สีฟ้าอ่อน ... นักเวทย์ระดับสี่!"
ความคิดแว่บเข้ามาในหัวถังฮวน ถึงกับทำให้หายใจติดขัด

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 นักเวทย์ระดับสี่? (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 นักเวทย์ระดับสี่? (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้