ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

เช้าวันต่อมา

            ฉันมองไปรอบๆห้องพอจะเดาได้ว่าห้องนี้น่าจะเป็๞ห้องของ มิดไนท์  สไตล์ผู้ชายขนาดนี้ สงสัยเมื่อคืนฉันคงเผลอหลับไป เพราะความเพลีย แล้วเขาไปไหนล่ะ ฉันพยายามจะลุกจากที่นอนเพื่อไปอาบน้ำ แล้วรีบกลับบ้าน แต่ด้วยความที่มึนหัว

ฉันพยายามมองหาโทรศัพท์มือถือจากนั้นก็กดโทรหามิดไนท์ (เขาไม่รับสาย)

ไลน์

บลู :   มิดไนท์ นายอยู่ไหน

บลู :  เมื่อคืนทำไมนายไม่ไปส่งฉันที่บ้าน 

Midnight_00: ผมอยู่ข้างนอกกำลังกลับบ้าน เธอรอฉันก่อนนะ

บลู :    ห๊ะ!! นายไปทำงานเหรอ

Midnight_00:    ผมรู้ครับ ว่าคิดถึง เข้าหมู่บ้านแล้วครับ

บลู :     ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคิดถึง

Midnight_00:     เจอกันนะครับ

     มิดไนท์เดินเข้าห้องมาพร้อมกับโจ๊กและยา นำมาเสิร์ฟให้ฉันถึงบนเตียงเขา

“ขอบคุณค่ะ” เขามองหน้าฉัน

“นายไปอาบน้ำสิ ”

“เมื่อคืนคุณไม่สบาย คุณจะไม่ตอบแทนอะไรผมหน่อยเหรอ”

“ขอบคุณค่ะ ”

“ฉันขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกนาย”

“คราวหลังเป็๞อะไรต้องบอกผมนะครับ”

“เดี๋ยวนะ นายเขยิบเข้ามาใกล้ฉันทำไม ” ออกไปก่อน

“ผมก็นั่งธรรมดานะ”

“ฉันกินโจ๊กต่อดีกว่า”

“บลู ไปหาหมอไหมครับ”

“ฉันไปเองได้ นายไปทำงานเถอะ ”

“พรุ่งนี้ไปส่งที่บ้านนะครับ ผมไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะครับ”

          เฮ้!! มิดไนท์กลับมาก่อน อะไรเนี่ย นายจะบ้าเหรอ ให้ฉันอยู่ห้องนายเนี่ยนะ แต่ฉันบอกแม่ไปแล้วนะวันนี้จะกลับบ้าน จากนั้นมิดไนท์๻ะโ๠๲กลับมา แม่คุณคือแม่ผม เท่ากับ อนุญาตเหมือนกัน  เขาตอบมาแบบนั้น ฉันเลยเงียบและกินยาเข้าไป จะได้หายสักที