บทที่ 13 การคืน 'ผิวขาวดั่งหิมะ' และการเปิดร้านค้าระบบ
ในยามค่ำคืน สวีเถาเถานอนหลับตาอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ของเธอ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเต็มหัวใจ
[ระบบ เริ่มได้]
[ติ๋งต่อง ด้วยความพยายามของโฮสต์ที่ได้เป็พนักงานชั่วคราวที่ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียง ทำให้ได้รับ 'แต้มอาชีพ 1 แต้ม' คืนให้ 'ผิวขาวดั่งหิมะ' แก่โฮสต์ต่อไปนี้เ้าของร่างที่ผิวคล้ำจะกลายเป็สาวน้อยผิวขาวแล้วนะ!]
[ตามข้อตกลง เริ่มการปรับปรุงทันที!]
[การปรับปรุงเสร็จสิ้น!]
หลังจากระบบพูดจบ สวีเถาเถาลืมตาขึ้น แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย
[แค่นี้เองเหรอ?]
ระบบพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ [หลังจากการปรับปรุง 'ผิวขาวดั่งหิมะ' คุณจะไม่ต้องกังวลเื่สิว ฝ้า อีกต่อไป แม้ว่าในอนาคตคุณจะอายุ 80 ปี สภาพผิวก็จะยังคงเหมือนตอนอายุ 18 ปี ใส กระชับ เต็มไปด้วยคอลลาเจน นุ่มยิ่งกว่าไข่ที่ปอกเปลือกแล้วซะอีก มันจะชุ่มชื้นตลอดเวลา ขาวจนสะท้อนแสงเลยละ!]
สวีเถาเถาลูบใบหน้าของตัวเอง แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงความแตกต่าง แต่เธอคิดว่าระบบคงไม่กล้าหลอกเธอ แต่ถึงยังไงเธอก็รู้สึกว่านั่นยังไม่เพียงพอ
[ทำไมงานที่ฉันต้องลำบากขนาดนั้นถึงได้มาแค่หนึ่งแต้มอาชีพเนี่ย? ระบบ เธอลืมอะไรไปรึเปล่า ฉันไม่ได้แค่เปลี่ยนงานใหม่นะ แต่ฉันยังเริ่มอาชีพเสริมด้วย ทำไมถึงไม่ได้แต้มอาชีพเพิ่มล่ะ?]
[เธอต้องคำนวณใหม่ให้ฉัน!!]
เธอไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบอยู่แล้วจำเป็ต้องเถียงกับระบบให้ความจริงกระจ่างให้ได้
หลังจากนั้น สวีเถาเถาก็ทะเลาะกับระบบไปอีกครึ่งค่อนคืน ในที่สุดระบบก็เหนื่อยล้า และยอมถอยให้หนึ่งก้าวเชิงกลยุทธ์
[เอาเป็ว่าเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้รับแต้มอาชีพ ร้านค้าระบบที่ปกติต้องมีแต้มอาชีพห้าแต้มถึงจะเปิดได้ ฉันจะยอมเปิดให้เธอตอนนี้ แต่แต้มอาชีพ ไม่มีทางเพิ่มให้อีกแล้วนะ!]
สวีเถาเถาก็ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ไม่มีแรงจะมาทะเลาะกับระบบอีก เธอหาวหนึ่งทีแล้วตกลง
[ก็ได้ ๆ เอาเป็ว่าเพราะเห็นแก่ที่ต้องร่วมงานกันต่อไป คราวนี้ฉันจะไม่ถือสาหรอก เื่ร้านค้าระบบอะไรนั่น พรุ่งนี้ค่อยให้ฉันดูก็ได้]
พูดจบก็เอียงหัวไปเข้าเฝ้าพระอินทร์เสียแล้ว
ระบบเหงื่อตกอย่างเงียบ ๆ ผู้หญิงคนนี้เก่งเกินไปแล้ว
ในที่สุดสวีเถาเถาก็ได้นอนตื่นตามธรรมชาติอีกครั้ง พอลืมตาขึ้นมาเห็นแสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง เธอก็ยืดเส้นยืดสายอย่างพึงพอใจ
วันที่ต้องไปทำงานั้แ่เช้าตรู่ อย่าหวังว่าจะให้เธอกลับไปอีก!
เมื่อคืนตกลงกันแล้วว่า วันนี้พ่อของสวีเถาเถาจะลาให้เธอ สัปดาห์หน้าเธอจะต้องไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐ สองวันนี้ครอบครัวตัดสินใจให้เธอพักผ่อนที่บ้านให้เต็มที่
นึกอะไรขึ้นมาได้ สวีเถาเถาก็รีบลุกพรวดขึ้นมาทันที รีบวิ่งตึง ๆ ไปหากระจกเงาบานเดียวในบ้าน มันเป็กระจกกลม ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือ พร้อมกรอบไม้เก่า ๆ ที่ขาตั้งด้านขวาแตกไปชิ้นหนึ่ง ว่ากันว่าเป็สินสอดเ้าสาวของแม่เธอ
เธอยืนอยู่ใต้แสงแดด สวีเถาเถาส่องดูซ้ายที ขวาที แล้วก็เบิกตาโพลง ะโเรียกระบบอย่างโมโห
[ระบบ! ระบบ! ออกมาเดี๋ยวนี้! ทำไมหน้าฉันยังดำอยู่เลย ไม่เห็นเปลี่ยนเลยสักนิด! นายหลอกฉันใช่ไหม!]
ไอ้ระบบบ้านี่ ปีกแข็งขึ้นมาแล้ว กล้ามาหลอกฉันอีก!
สวีเถาเถาคิดหาวิธีทรมานระบบแบบเถื่อน ๆ ถึง 108 วิธี
ระบบที่ขยันขันแข็งใจนฉี่ราด รีบโผล่ออกมา [โอ๊ย! โฮสต์! ฉันไม่กล้าโกหกคุณหรอก!]
[คุณลองคิดดู สาวผิวคล้ำที่จู่ ๆ จะกลายเป็ผิวขาวในชั่วข้ามคืน จากหน้าตาธรรมดากลายเป็นางงามเลย! ถ้าเป็คุณก็ต้องใตายสิ พวกเราเป็ระบบที่ให้บริการอย่างละเอียดรอบคอบ จะทำผิดพลาดแบบนี้ได้ยังไง 'ผิวขาวดั่งหิมะ' ของคุณทำงานแล้ว แต่การเปลี่ยนเป็ผิวขาวต้องค่อย ๆ เป็ ค่อย ๆ ไป หนึ่งสัปดาห์! อีกหนึ่งสัปดาห์แล้วคุณลองดูอีกที! รับรองว่าคุณต้องตกตะลึง!]
[จริงเหรอ?]
สวีเถาเถายังรู้สึกไม่ไว้วางใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ว่าที่ระบบพูดมาก็ถูก เป็เพราะเธอใจร้อนอยากสวยเร็วเกินไป
[ก็ได้ ฉันให้เวลานายอีกหนึ่งสัปดาห์ ถ้าอีกหนึ่งสัปดาห์แล้วฉันยังเป็ผี… ผิวดำอยู่ ฮึ ๆ ๆ …]
แม้จะไม่มีร่างกาย แต่ระบบก็รู้สึกเหมือนอยู่ในความหนาวเหน็บ จนต้องสั่นไปทั้งตัว
รีบรับปากกับเ้านายซ้ำ ๆ [ไม่มีทาง! ไม่มีทางแน่นอน!]
สวีเถาเถารู้สึกพึงพอใจ [เปิดร้านค้าระบบที่นายพูดถึงให้ฉันดูหน่อย]
ตอนนี้ระบบไม่กล้าทำให้เ้าของร่างโกรธ จึงเปิดร้านค้าระบบอย่างว่าง่าย พร้อมพูดประจบว่า [โฮสต์ดูสิครับ ที่นี่มีทุกอย่างที่คุณ้าเลย!]
หน้าจอร้านค้าระบบดูคล้ายกับหน้าจอแท็บเล็ตสมัยใหม่ แต่เป็แบบโปร่งใส และมีเพียงสวีเถาเถาเท่านั้นที่มองเห็นได้
สวีเถาเถาเลื่อนหน้าจอดู รู้สึกทึ่งว่าระบบไม่ได้โม้เลย ในร้านค้านี้มีทุกอย่างจริง ๆ
ทั้งข้าวสาร แป้ง น้ำมัน เครื่องปรุงรสในครัว รวมถึงเนื้อสัตว์นานาชนิด ทั้งเนื้อหมู วัว แกะ และยังมีเนื้อสัตว์แปลก ๆ ที่เธออ่านไม่ออก อย่างเนื้อสัตว์กูก้า เนื้อสัตว์หกเขา ซึ่งเธอเดาว่าคงเป็ 'ของพื้นเมือง' จากยุคอวกาศที่ระบบพูดถึง
แค่วัตถุดิบอาหารก็ทำให้ตาลายแล้ว แบบเสื้อผ้ายิ่งมีให้เลือกมากมายจนดูไม่ทัน เครื่องสำอางที่สวีเถาเถาสนใจที่สุดก็ไม่ทำให้ผิดหวัง แบรนด์เครื่องสำอางดัง ๆ จากชาติก่อนของเธอมีครบ ลิปสติกยังขายเป็เซ็ตด้วย!
สวีเถาเถาดูจนน้ำลายจะไหล!
เถาเป่าจะไปสู้อะไรได้ ร้านค้าระบบของเธอมีสินค้าจากทั่วจักรวาลเลยนะ!
แต่ว่า...
สวีเถาเถาชี้ไปที่สินค้าบางรายการที่เป็สีเทาจาง "นี่มันหมายความว่าอะไร?"
ระบบอธิบายให้เธอว่า [การเข้าถึงร้านค้าระบบจะขึ้นอยู่กับคะแนนอาชีพ คะแนนอาชีพของคุณยังไม่ถึงระดับที่กำหนด ได้แค่ดูอย่างเดียว ซื้อไม่ได้]
สวีเถาเถา "..." ระบบบ้าเอ๊ย
ความตื่นเต้นเริ่มจางลงเล็กน้อย เมื่อซื้อไม่ได้ก็ลองดูของที่ซื้อได้ดีกว่า
สวีเถาเถาเลื่อนหน้าร้านค้าระบบกลับไปหน้าแรก ซึ่งเป็หน้าสินค้าพื้นฐาน แล้วก็รู้สึกโล่งใจที่พบว่าแม้เธอจะมีคะแนนอาชีพแค่ 1 คะแนน แต่กำลังซื้อกลับสูงมาก สามารถซื้อของได้หลายอย่างเลยทีเดียว
นึกถึงของที่ขาดที่บ้าน สวีเถาเถาจึงซื้อข้าวสาร 50 ชั่ง แป้งสาลี 50 ชั่ง แป้งข้าวโพดละเอียด 20 ชั่ง ซี่โครงหมู 20 ชั่ง เนื้อวัว 50 ชั่ง เนื้อแกะ 25 ชั่ง และขนมขบเคี้ยวพวกขนมปังครีม คุกกี้วอลนัต ลูกกวาดเธอก็ซื้อมาอย่างละหนึ่งกล่อง
และแน่นอนว่ายังมีเครื่องปรุงรสนานาชนิดที่ขาดไม่ได้สำหรับการทำอาหารของเธอด้วย!
สุดท้าย เธอลูบใบหน้าของตัวเอง
ก่อนหน้านี้ใบหน้านี้ดูธรรมดา ๆ เธอก็เลยดูแลแบบธรรมดา ๆ ไปด้วย แค่ทาครีมบำรุงผิวที่จ้าวซิ่วหลานซื้อให้ร่างเดิมบ้าง แถมเธอยังรำคาญความมันและกลิ่นที่ฉุนนิด ๆ เลยทาแค่นาน ๆ ครั้ง
แต่ตอนนี้มันคนละเื่แล้ว
ใบหน้าของเธอในตอนนี้ต้องดูแลให้ดี แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่สามารถมีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหลาย ๆ ขวดเหมือนชาติที่แล้วได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องซื้อครีมทาหน้าสักอย่าง
"ครีมบำรุงผิวหน้าสมุนไพรพื้นฐาน"
สวีเถาเถามองดูครีมตัวหนึ่งที่มีรีวิวค่อนข้างดี แล้วดูส่วนผสม [มีน้ำตาภูตพฤกษา 0.001% หมายความว่ายังไง?]
เธอถามระบบ
ทำไมถึงมีเื่ภูตด้วย?
ระบบอธิบายให้เธอฟัง [ในยุคอวกาศมีเผ่าพันธุ์มากมาย ภูตหญ้าเป็ภูตขนาดเล็กประเภทกินพืชชนิดหนึ่ง น้ำตาของพวกมันมีสรรพคุณในการบำรุงผิวพรรณได้ดี ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่มีส่วนผสมของน้ำตาภูตหญ้าในท้องตลาดส่วนใหญ่มีราคาแพง ครีมพื้นฐานตัวนี้ราคาถูกที่สุด และมีส่วนผสมของน้ำตาภูตหญ้าน้อยมาก แม้จะมีผลในการบำรุงผิว แต่ประสิทธิภาพก็ไม่มากนัก]
สวีเถาเถาพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ [0.5 แต้มความสำเร็จนี่เรียกว่าถูกเหรอ? ก่อนหน้านี้ฉันใช้ 0.5 แต้มความสำเร็จซื้อของได้ตั้งมากมายนะ]
[แต่ว่าผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่มีส่วนผสมของน้ำตาภูตหญ้าในท้องตลาดล้วนแพงมากนะ]ระบบตอบอย่างไร้เดียงสา
สวีเถาเถา [...]
สุดท้ายแม้จะเ็ปใจ แต่สวีเถาเถาก็ยังซื้อมาหนึ่งขวด ใช้แต้มความสำเร็จ 0.5 แต้มที่เหลืออยู่จนหมด
แต่ไม่นานเธอก็พบข้อดีของระบบที่ทำให้เธอดีใจ
นั่นคือของที่ซื้อจากร้านค้าระบบ ถ้าไม่อยากนำออกมา สามารถเก็บไว้ในตู้เก็บของอัตโนมัติของร้านค้าได้
[นี่มันก็เหมือนกับมีพื้นที่เก็บของนี่นา!] สวีเถาเถารู้สึกปลื้มปริ่มอยู่ในใจ
15K
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
