เส้นทางอสนีบาต - The Road Lightning - ตอนที่ 70 ความวุ่นวาย 2

เจ้าลิงน้อยยืนอยู่ท่ามกลางสมบัติมากมายในห้องปิดตายแห่งนี้ มันยื่นมือไปข้างหลังพร้อมกับเปิดใช้แหวนมิติ กรงที่มันเคยนั่งกินกล้วยอยู่ในตอนแรกก็ถูกดูดเข้าไปในแหวน สาเหตุที่มันมาอยู่ที่แห่งนี้ได้ก็เพราะแผนการที่แกรนด์วางเอาไว้ ครีทได้รับมอบหมายให้เป็นหนึ่งในผู้ที่ส่งสินค้าเข้าร่วมประมูลในครั้งนี้ และสินค้าที่เขาส่งคืออูกินั่นเอง เจ้าลิงน้อยถูกยัดใส่กรงที่เตรียมมาอย่างดีพร้อมกับกล้วยอีกหนึ่งเครือ ด้วยลักษณะพิเศษของมันจึงพอที่จะได้รับการพิจารณา หลังจากลงทะเบียนเสร็จอูกิถูกพาตัวมาเก็บไว้ในห้องสมบัติรวมๆ กับสินค้าอย่างอื่น เพื่อรอให้หัวหน้ากลุ่มการค้าเป็นผู้พิจารณาคัดเลือกในคืนก่อนวันประมูล เมื่องานของครีทเสร็จเรียบร้อย ไม้ต่อก็ถูกส่งให้เจ้าลิงน้อย หน้าที่ของมันไม่มีอะไรมาก แฝงตัวเข้าห้องสมบัติและกวาดทุกสิ่งทุกอย่างในนั้นให้หมด! เมื่อร้านค้าถึงเวลาปิดทำการ หัวหน้าพ่อบ้านจะล็อคประตูที่เป็นทางเข้าออกเดียวปิดตายเอาไว้ และที่หน้าห้องยังมียามฝีมือฉกาจเปลี่ยนเวรเฝ้ากันทั้งวันทั้งคืน

อูกิถูกพาตัวเข้ามาโดยใส่ไว้ในกรง ภายนอกมันดูเหมือนลูกสัตว์อสูรที่หายากและดูสวยงาม ไม่น่าจะมีพิษสงอะไรเพราะขนาดตัวของมันเท่ากำปั้นเท่านั้น แถมยังนั่งตาแป๋วกินกล้วยด้วยท่าทางไร้เดียงสา ผู้ตรวจสอบจึงไม่ได้ติดใจและตรวจสอบอย่างละเอียดก่อนที่จะนำมันไปเก็บไว้ กล้วยบางลูกในเครือที่เจ้าลิงน้อยนั่งกินมีแหวนมิติของมันฝังอยู่ และไม่ใช่แค่วงสองวง มันมีมากถึงยี่สิบวง! เมื่อทุกอย่างเข้าที่เจ้าลิงน้อยก็จัดการดูดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในห้องสมบัติแห่งนี้เข้าไปไว้ในแหวนของมัน สมบัติทุกชิ้นหายเข้าไปจนพื้นที่ที่เต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆ กลับกลายเป็นห้องเปล่าในพริบตา

...รุ่งเช้าของวันถัดมา...

“อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านโยฮัน ทำไมวันนี้ท่านถึงมาแต่เช้านักล่ะ?”

กลุ่มคนที่เฝ้าทางเข้าห้องสมบัติทำความเคารพชายผู้หนึ่งที่กำลังเดินตรงมาทางพวกเขา คนผู้นี้คือหัวหน้าพ่อบ้านของกลุ่มการค้านกฮูกราตรี และดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะเข้ามาเร็วกว่าทุกวัน

“ตอนสายข้ามีธุระนิดหน่อย ก็เลยเข้ามาตรวจสอบก่อน เป็นยังไงบ้างเมื่อคืน”

“ทุกอย่างปกติดีขอรับ”

“ดีมาก”

โยฮันเดินมาตบไหล่หัวหน้าผู้คุ้มกันก่อนที่จะเดินมายังหน้าประตู เขาใช้กุญแจเวทย์ไขที่ใจกลางม่านพลังเพื่อคลายมัน ม่านพลังนี้เขากางมันเองและมีแค่เขากับหัวหน้ากลุ่มการค้าเท่านั้นที่มีกุญแจคลายมันได้ เมื่อม่านพลังคลายออกประตูกลก็หมุนเปิดสลักหลายชั้นไปเองดั่งมีชีวิต มันแสดงให้เห็นว่าที่นี่มีความปลอดภัยมากเพียงใด แต่ทันทีที่ประตูแง้มเปิดเพียงเล็กน้อยนั้น สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งก็พุ่งทะยานตัวออกมาจากข้างในด้วยความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อและหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย เสี้ยววินาทีนั้นไม่เพียงแต่จะหนีไปได้ แต่ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูที่แง้มออกมาเพียงนิดก็เพียงพอที่จะให้เจ้าลิงน้อยที่รอเวลานี้อยู่แล้วหลุดรอดออกมาได้แล้ว เรื่องรับรู้การคงอยู่ของมันด้วยแล้วลืมไปได้เลย ขนาดเขตสัมผัสของแกรนด์ยังไม่สามารถรับรู้ถึงตัวตนของมันได้ และมันเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่มีความเร็วจนสามารถฉกแหวนของแกรนด์ต่อหน้าต่อตาได้

“เฮ้ย!!! มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!!!”

“ท่านโยฮัน มีอะ...”

กลุ่มผู้คุ้มกันวิ่งตรงมายังหน้าทางเข้าออกห้องสมบัติเมื่อได้ยินเสียงโยฮันดังลั่นขึ้น ชายที่เป็นหัวหน้ากำลังเอ่ยปากถาม แต่เมื่อมาถึงแต่เขากลับต้องกลืนคำถามนั้นลงคอเมื่อสายตาของเขาสาดเข้าไปในห้องนั้น ห้องที่ว่างเปล่า ห้องที่เคยเต็มไปด้วยของมีค่ามากมาย ตอนนี้ภายในห้องไม่มีแม้แต่เศษเหรียญเสียด้วยซ้ำ โยฮันรู้สึกตัวชาจนร่างกายแข็งค้าง แววตาตื่นตะลึงที่แม้แต่ฝันยังไม่กล้าคิด ตั้งแต่เขาเป็นผู้ดูแลห้องแห่งนี้มาหลายสิบปี ไม่มีวันใดเลยที่มันจะโล่งเตียนหรือไม่มีของอยู่ในนั้น แต่วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ที่สำคัญและเป็นความจริงที่หนีไม่พ้นก็คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้มันเป็นความรับผิดชอบของเขาโดยตรง

“ตั้งแต่เมื่อไหร่? มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!”

“เอ่อ..คือ..”

“พวกเจ้าเฝ้ากันยังไง! ของหายไปจนหมดแต่คนยืนเฝ้าหน้าทางเข้าไม่รู้เนี่ยนะ!”

“แต่ทั้งคืนที่พวกข้าเฝ้าก็ไม่เห็น...”

“หุบปาก!!! ไอ้พวกไร้ประโยชน์!”

โยฮันตวาดก่อนที่จะตรงไปยังบ้านหลักเพื่อแจ้งหัวหน้ากลุ่มการค้าให้ทราบถึงเรื่องนี้ หัวหน้ากลุ่มการค้าตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินเรื่องนี้จากปากของโยฮัน เขาที่งัวเงียอยู่ในตอนแรกรีบตรงดิ่งมาที่เกิดเหตุทันที เมื่อเห็นสภาพห้องที่ว่างเปล่ากับตาหัวหน้ากลุ่มการค้าถึงกับเข่าทรุด

“ทำไม? ทำไมมันถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้? พวกเจ้าเฝ้ากันยังไง!”

โยฮันและคนอื่นๆ ได้แต่ก้มหน้าไม่ยอมพูดอะไรออกมา ความรู้สึกของพวกเขาทั้งสับสนและหวาดกลัว เพราะยังไงซะพวกเขาก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้เต็มๆ อยู่แล้ว

“ท่านหัวหน้า ข้าเจอสิ่งนี้อยู่ในห้องขอรับ”

ผู้คุ้มกันส่วนตัวของหัวหน้ากลุ่มการค้าเข้าไปสำรวจภายในห้องสมบัติที่ว่างเปล่า สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับเอาไว้ มันคือสิ่งของสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในห้องแห่งนี้ หัวหน้ากลุ่มการค้ารับกระดาษมา เขาเปิดอ่านมันอย่าร้อนรน ครู่เดียวที่อ่านมันสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มือที่ถือกระดาษแผ่นนั้นสั่นจนแผ่นกระดาษหลุดออกจากมือ

“กล้ามาต่อรองกับข้าด้วยวิธีการเช่นนี้หรอ ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย!!!”

“ต่อรอง? พวกมันว่าไงบ้างขอรับ?”

“พวกมันต้องการต่อรองเรื่องสัญญาทาสกับข้า ให้ข้าออกไปหาที่จุดนัดพบคืนนี้”

“ต่อรองเรื่องทาส? รึว่าจะเป็นพวกกองกำลังอสูรทมิฬขอรับ?”

“พวกมันจะเป็นใครก็ชั่ง แต่กล้ามากที่ใช้วิธีการนี้”

“นี่อาจเป็นหลุมพรางของพวกมันนะขอรับ”

“หึ! เดินตามเกมของพวกมันไปก่อนแล้วนำคนของเราตลบหลังพวกมันซะ เตรียมกองกำลังให้พร้อม ข้าจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่าถ้ากล้ามาหยามข้าถึงถิ่นแบบนี้ผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง!”

กองกำลังของกลุ่มการค้านกฮูกราตรีถูกรวบรวมอย่างลับๆ เพื่อทำงานนี้โดยเฉพาะ ในกระดาษแผ่นนั้นระบุว่าจุดนัดพบคือที่ราบบนเนินเขาเล็กๆ ที่ห่างประตูทิศตะวันตกไปสิบกิโลเมตร เวลาสามทุ่มให้นำสัญญาทาสทั้งหมดที่มีมาแลกเปลี่ยนกับสมบัติทั้งหมดคืน และให้มีผู้ติดตามมาได้ไม่เกินสองคนเท่านั้น แม้ว่าจะอยากจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดแค่ไหนแต่หัวหน้ากลุ่มการค้าก็ไม่มีทางเลือก ที่ต้องจัดการเพราะอีกแค่2วันก็จะถึงกำหนดการเปิดประมูลรอบพิเศษแล้ว หากไม่สามารถนำเอาของทั้งหมดกลับมาได้ เรื่องที่เกิดขึ้นอยู่นี้จะส่งผลเสียหายอย่างร้ายแรงที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งกลุ่มการค้ามา เมื่อกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของกลุ่มการค้านกฮูกราตรีถูกเรียกตัวมา บางส่วนก็ได้รับคำสั่งให้ไปดูลาดเลาที่จุดนัดพบ เมื่อไปสำรวจที่นั่นแล้วก็พบว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้เลย พวกมันจึงเริ่มทำตามแผนขั้นต่อไป หัวหน้ากลุ่มการค้าจะให้ผู้คุ้มกันส่วนตัวของเขาซึ่งมีพลังสูงที่สุดตามไปแค่คนเดียว ส่วนที่เหลือคัดเฉพาะผู้ฝึกพลังคลาส 6 และ 5 แฝงตัวซุ่มอยู่ที่ชายป่าโดยรอบ หัวหน้ากลุ่มการค้าอ่านเกมไว้ว่าคนพวกนี้มันจะต้องเล่นตุกติกอย่างแน่นอน เพราะพวกมันได้สมบัติไปขนาดนั้นแล้วทำไมต้องมาต่อรองให้เสียเวลา รึอาจเป็นเพราะทาสที่เขามีเป็นคนสำคัญของพวกมัน? จะว่ายังไงมันก็ไม่มีเหตุผลที่ฟังขึ้นอยู่ดี แค่ทาส มีเงินมาซื้อก็พาตัวไปได้แล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ พวกมันต้องชดใช้ที่กล้ามาหักหน้ากลุ่มการค้านกฮูกราตรี และเรื่องทั้งหมดมันต้องจบภายในคืนนี้!

...ที่ราบบนเนินเขาเล็กๆ ฝั่งตะวันตก เมืองเอโดราส...

“เหมาะเจาะจริงๆ คืนเดือนดับกับดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าเนี่ย เรามานอนรอพวกมันดีมั้ย?”

“จริงจังหน่อย นายท่านกำชับก่อนออกมาตั้งหลายครั้งนะ”

“อูกิ อูกิ๊”

“จ้าๆ เข้มงวดชะมัด โถ่”

ครีทบ่นอุบอิบหลังจากถูกไคลน์กับอูกิเตือน ทั้งสามคือกลุ่มที่มาดักซุ่มรออยู่ชายป่าข้างๆ ที่ราบเพื่อเจรจาต่อรองกับหัวหน้ากลุ่มการค้า ทั้งสามเป็นผู้ที่มีความเร็วสูงที่สุด แม้จะมีพลังในการต่อสู้ต่ำแต่ความสามารถในการก่อกวนและหลบหนีเป็นเลิศ ยิ่งในตอนคืนเดือนมืดแบบนี้ด้วยแล้ว การจะจับตัวทั้งสามยิ่งยากเข้าไปใหญ่

“พวกมันซุ่มอยู่กี่คน?”

“ประมาณ 30 คน เชี่ยวชาญการแฝงตัวและซุ่มโจมตีพอสมควร พวกมันลบจนกลิ่นอายเหลือเบาบางมาก”

“มาต้อนรับกันเยอะจริงๆ”

ไคลน์ใช้จมูกสูดดมกลิ่นผิดปกติบริเวณนี้ ทำให้รู้ว่ามีพวกมันดักซุ่มอยู่ ซึ่งนี่ก็อยู่ในแผนตามที่แกรนด์คาดการณ์เอาไว้ แม้จะแฝงตัวอย่างไร้ร่องรอยแต่คนกลุ่มนี้ก็คงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีโคโบลด์อยู่ด้วย ผ่านไปสักพักไคลน์ก็ได้กลิ่นคนสองคนกำลังตรงไปยังจุดนัดพบ

“พวกมันคงมากันแล้ว แยกย้ายตามแผน”

ทั้งสามพยักหน้าก่อนที่จะเข้าประจำจุดที่ตนรับผิดชอบ ไคลน์กับอูกิถอยห่างเข้าไปซุ่มแฝงตัวในป่าด้านข้าง ส่วนครีทสวมผ้าคลุมสีดำพร้อมกับเดินออกมาจากที่ซุ่ม เขาเดินมาหยุดรออยู่กลางที่ราบเพียงลำพังเพื่อรอทั้งสองคนที่กำลังตรงเข้ามาหา พวกที่ซุ่มอยู่ห่างออกไปเมื่อเห็นชายในผ้าคลุมดำปรากฏตัวออกมา ทุกคนก็จับจ้องไปที่คนผู้นั้นเป็นสายตาเดียวกัน เพราะมันผู้นี้คือเป้าหมายที่ต้องถูกกำจัด

“ผู้ใช้เวทย์คลาส 4???”

ชายคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความสงสัย เขาเป็นผู้ที่เรียนรู้สกิลตรวจสอบ คนในกลุ่มพอได้ยินเข้าก็ต่างขมวดคิ้วเช่นกัน

“ผู้ใช้เวทย์คลาส 4? พวกมันไม่มีคนแข็งแกร่งกว่านี้แล้วรึไง?”

“อย่าประมาทไป ไอ้หมอนี่มันอาจจะเป็นแค่นกต่อ คนที่แข็งแกร่งจริงๆ อาจซุ่มอยู่แถวนี้ก็ได้ ใครมันจะเอาคนแข็งแกร่งมากๆ มาเป็นเหยื่อล่อล่ะ”

“จริงของเจ้า แต่เราซุ่มอยู่ที่นี่ตั้งแต่เที่ยง นอกจากมันก็ไม่เห็นใครเลยนะ”

“พวกเจ้าเงียบก่อน รอท่านหัวหน้าให้สัญญาณ”

ชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของกลุ่มบอกคนอื่นๆ ให้เงียบ งานของพวกเขาคือทำตามคำสั่งของหัวหน้า ไม่ใช่การออกความเห็นใดๆ

“รักษาสัญญาดีนี่ท่านอาเดน ตอนแรกข้านึกว่าท่านจะพาลูกน้องเดินตามก้นมาเป็นโขยงซะอีก”

ครีทมองไปที่ผู้คุ้มกันของหัวหน้ากลุ่มการค้าก่อนจะเอ่ยทักทายก่อน

“เจ้ากล้ามากนะที่ทำกับข้าแบบนี้แล้วยังกล้าเสนอหน้ามาคนเดียว!”

“แน่นอน ที่ข้าทำไปทุกอย่างย่อมมีเหตุผลอยู่แล้ว เราจะยืนคุยกันแบบนี้มันดูไม่เหมาะนะ เชิญท่านนั่งก่อน”

พูดจบโต๊ะยาวก็ถูกนำออกมาจากแหวนมิติพร้อมกับเก้าอี้อีกสองตัวให้นั่งคนละฝั่ง

“ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าหรอกนะ คืนทุกอย่างของข้ามาซะเจ้าโจรชั่ว!”

“ใจเย็นๆ ก่อนสิท่านหัวหน้า คำว่าโจรชั่วที่ออกมาจากปากท่านมันไม่ทำให้คันลิ้นรึไง ข้าเพียงต้องการสิ่งหนึ่งจากท่านตามที่เขียนไว้ในจดหมายเท่านั้น ส่วนเรื่องสมบัติรับรองทุกชิ้นปลอดภัยดี ถ้าท่านทำตามสัญญาล่ะนะ”

“แน่นอน! ข้าทำตามสัญญาแน่! แต่ก่อนอื่นข้าต้องยืนยันก่อนว่าเจ้าหลอกข้าหรือไม่”

“ท่านจำสิ่งนี้ได้รึเปล่าล่ะ?”

ครีทนำวัตถุทรงกลมสีแดงเป็นประกายขนาดเท่าไข่มุกออกมาจากแหวนมิติของเขา ทันทีที่เห็นของสิ่งนี้อาเดนถึงกับเบิกตาโพลง มันคือลูกแก้วกระจกแดง ลูกแก้วที่นำมาจากกลางหน้าผากของกวางแสงจันทร์ สัตว์อสูรชั้นสูง มีคุณสมบัติสร้างบาเรียพลังเบาบางเป็นเกราะที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าให้กับผู้ที่ถือครอง มันเป็นหนึ่งในสินค้าที่คิดว่าจะนำเข้าประมูลในรอบพิเศษ

“ไอ้โจรบัดซบ! เอามือสกปรกของเจ้าออกไปจากสินค้าของเข้าซะ!”

อาเดนโกรธจนลมออกหูเมื่อเห็นสมบัติของตนไปอยู่ในมือของคนอื่น แต่เขาก็ต้องสงบอารมณ์ไว้ เพราะไม่รู้ว่าของชิ้นอื่นๆ จะอยู่ที่ไหนบ้าง

“ดูเหมือนจะใช่สินะ ไหนล่ะของที่ข้าต้องการ?”

“ทั้งหมดตามที่เจ้าต้องการอยู่กับข้า”

“ขอข้าดูสักแผ่นก่อน”

สัญญาทาสแผ่นหนึ่งถูกนำออกมา ครีทกวาดสายตาดูอยู่ครู่เดียวก่อนที่จะร่อนมันกลับคืนไปให้อีกฝ่าย

“ดูแล้วก็รีบๆ นำของออกมาแลกซะ”

“ใจเย็นๆ สิท่านหัวหน้า เดินทางมาไกลนั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน”

“อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า ข้าต้องการเอาของของข้าคืนเดี๋ยวนี้!”

“โอ๊ะ! จริงสิ ท่านไม่อยากรู้รึไงว่าข้ามาจากที่ไหน ทำไมต้องการทาสที่ท่านมีทั้งหมด”

ครีทไม่ยอมแลกเปลี่ยนแต่ชวนคุยเบี่ยงไปประเด็นอื่น แม้จะอยากแลกแค่ไหนแต่ความอยากรู้ของคนมันก็มีเหมือนกัน ถ้าไม่นับรวมนิสัยบ้าๆ บอๆ ครีทเป็นอีกคนที่มีความสามารถในการล่อลวงคนด้วยคำพูด และหน้าที่ของเขาในครั้งนี้ไม่ใช่มาแลกเปลี่ยน แต่เป็นการถ่วงเวลา!

“เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระซะที! ถ้าไม่นำสมบัติออกมาอย่าหวังว่าเจ้าจะรอดออกไปจากที่นี่ได้! ข้ามีสารพัดวิธีที่จะทรมานให้เจ้าคายที่ซ่อนสมบัติออกมา!!!”

ผ่านไปสักพักหัวหน้ากลุ่มการค้าก็ทนไม่ไหว เขาลุกขึ้นอย่างอารมณ์เสีย ครีทเห็นท่าว่าคงจะรั้งไว้ไม่ได้นานกว่านี้อีกแล้ว

“ใจเย็นๆ ก่อนท่านอาเดน โอ๊ะ! นั่น! ดาวตก!”

ครีททำตาโตพร้อมกับชี้ไปที่ท้องฟ้าด้านหลังอย่างตื่นเต้น

“เลิกไร้สาระซะที! ข้าหมดความอดทนแล้ว!”

ในขณะที่หัวหน้ากลุ่มการค้าจะออกคำสั่งให้ทุกคนออกมาล้อมครีทเอาไว้อยู่นั้นเอง ผู้คุ้มกันส่วนตัวของเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างมาจากบนท้องฟ้า มันเป็นวัตถุสีดำคล้ายก้อนหินกำลังพุ่งตกลงมา ชายคนนั้นเกร็งพลังไว้พร้อมกับสะบัดมือออกไป คลื่นพลังกระเพื่อมตรงไปยังวัตถุที่ตกลงมานั้น แม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรและตกลงมาได้ยังไงแต่ก็ไม่ได้สนใจ เขาแค่เพียงต้องการที่จะปัดมันออกไปเท่านั้น แต่กลับปรากฏว่า

โผล๊ะ!

วัตถุสีดำแตกออกเป็นวัตถุทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นหลายสิบลูกลอยขว้างอยู่กลางท้องฟ้า และตอนนี้มันกำลังตกลงมาใส่พวกเขา แผนนี้เคยใช้ในตอนที่พวกเขาก่อกวนโอเกอร์ ตอนนี้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งและยังคงได้ผลเหมือนเดิม

“ขอบคุณท่านที่รับฟังเรื่องไร้สาระที่ข้าแต่งตั้งนานนะ”

พูดจบครีทก็ดีดนิ้วจุดระเบิดที่กำลังตกลงมาสู่พื้นเบื้องล่างทันที

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เกิดระเบิดเสียงดังสะท้านป่าขึ้นหลายครั้งแทบจะพร้อมๆ กัน โดยที่ครึ่งหนึ่งเป็นระเบิดที่เสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก อีกครึ่งเป็นม่านควันดำทะมึนจนมองไม่เห็นอะไรเลย พวกที่ซุ่มอยู่พุ่งตัวออกมาเพื่ออารักขาเจ้านายของตน แต่เพราะม่านควันสีดำจึงทำให้การพาตัวหัวหน้าออกมาทุลักทุเลพอสมควร ผู้ใช้เวทย์ธาตุลมคนหนึ่งได้ใช้เวทย์ของเขาเป่าควันออกไป แต่ก็ต้องทำอย่างระมัดระวังเพราะเจ้านายของตนไม่ใช่ผู้ฝึกพลัง

“หัวหน้า ไม่เป็นอะไรนะขอรับ”

“ไปจับมันมาซิวะไอ้พวกโง่!!!”

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นอีกระลอกแต่คราวนี้มันระเบิดที่พื้นดิน

“พวกเจ้า คุ้มกันท่านหัวหน้ากลับ ส่วนพวกที่เหลือ ตามล่าตัวมัน!!”

“ขอรับ!”

ชายที่เป็นผู้คุ้มกันสั่งการแทนหัวหน้าที่หลบระเบิดอยู่ด้านหลังเขา ทั้งหมดแยกย้ายกันไปตามหาในป่า คนที่ข้ามขีดจำกัดแล้วก็ลอยตัวขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อมองหาเป้าหมาย

“มันอยู่นั่น!”

ชายที่ลอยตัวอยู่บนอากาศสังเกตเห็นเงาดำทะมึนเคลื่อนที่อยู่ในป่า

“ทางนี้ก็มี!”

ชายอีกคนก็สังเกตเห็นเงาอีกจุดภายในป่าอีกด้าน

“แยกกันตามพวกมัน!”

กลุ่มไล่ล่าแบ่งออกเป็นสองส่วนเพื่อไล่ตามเงาทั้งสองจุด เงาที่กลุ่มแรกตามอยู่คือไคลน์ ส่วนเงาที่อีกกลุ่มตามอยู่คือครีทกับอูกิ

“เจ้าตัวเล็ก ได้ของมารึเปล่า?”

“อูกิ อิอิ๊”

เจ้าลิงน้อยชูแหวนใหม่หลายวงในมือของมันให้ครีทดู ในนั้นมีทั้งแหวนมิติทองแดงและแหวนมิติเงิน

“เยี่ยม ถ้ามันรู้ตัวว่าอะไรหายได้มีนอนร้องไห้แน่ ฮ่าๆ ๆ”

แผนหลักของพวกเขาครั้งนี้นอกจากการถ่วงเวลา อีกอย่างที่ต้องทำคือการรูดแหวนจากนิ้วของหัวหน้ากลุ่มการค้าให้ได้ ครีทเป็นแต่ตัวหลอกล่อถ่วงเวลาโดยใช้การแลกเปลี่ยนสมบัติคืนเป็นข้ออ้างเพื่อไม่ให้พวกมันเข้าจู่โจมเขาผลีผลาม และเมื่อพวกมันหมดความอดทนแผนสองก็ได้เริ่มขึ้น ตลอดการสนทนา ครีทได้แอบซ่อนอักขระสื่อสารเอาไว้ อีกกลุ่มที่อยู่ห่างออกไปจะเปิดอักขระสื่อสารฟังความเคลื่อนไหวกลุ่มของครีทอยู่ตลอด รหัสลับของสัญญาณในการเริ่มแผนสองคือคำว่า ‘ดาวตก’ เมื่อครีทให้สัญญาณนั่นหมายความว่าพวกมันหมดความอดทนแล้ว บ็อบจะขว้างมัดระเบิดให้ลอยไปตกใกล้จุดที่ครีทยืนอยู่ โดยมีเวนไฮร์เป็นคนคำนวณจุดตกให้ จากนั้นทั้งสองจะเผ่นไปทันทีเพราะพวกมันอาจแกะรอยจากรัศมีตกได้ หลังจากการระเบิดอย่างกะทันหันที่มาพร้อมกับม่านควัน อูกิที่ซุ่มอยู่ก่อนแล้วได้อาศัยจังหวะชุลมุนนี้เข้าไปรูดเอาแหวนจากนิ้วของหัวหน้ากลุ่มการค้า เส้นทางที่ทั้งครีทและไคลน์แยกกันไปเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยกับดัก ก่อนหน้านี้พวกเขาเตรียมพื้นที่สำหรับหนีเอาไว้ก่อนอยู่แล้ว แม้กลุ่มไล่ล่าจะมากันเยอะ แต่การที่จะวิ่งตามเข้าไปในดงกับดักของศัตรูแบบไม่คิดหน้าคิดหลังก็คงเหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง และด้วยความเร็วที่เหนือกว่าทั้งยังเป็นคืนเดือนมืด การจะสลัดให้หลุดจากการไล่ล่าของคนกลุ่มนี้เป็นเรื่องที่ไม่ยากนัก

...โรงประมูลนกฮูกราตรี เมืองเอโดราส...

เวลาเดียวกันกับที่อีกกลุ่มถ่วงเวลาไว้อยู่นั้น แกรนด์ได้แฝงตัวเข้ามาในโรงประมูลเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายของเขาคือห้องส่วนตัวของหัวหน้ากลุ่มการค้า การแฝงตัวของเขาสะดวกขึ้นเยอะ เพราะผู้ฝึกพลังที่แข็งแกร่งถูกล่อให้ออกไปซุ่มข้างนอกกันหมดแล้ว ที่เหลือแม้จะเยอะเพราะถูกระดมพลมาก็จริง แต่ก็เป็นแค่พวกปลายแถว ด้วยเขตสัมผัสทำให้แกรนด์สามารถหลบหลีกให้พ้นสายตาพวกที่เฝ้ายามอยู่ได้ไม่ยาก เส้นทางที่แกรนด์ตรงไปก่อนที่แรกไม่ใช่ห้องส่วนตัวของหัวหน้ากลุ่มการค้า แต่กลับเป็นห้องส่วนตัวของโยฮัน นอกจากเจ้าของห้องแล้ว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ถือกุญแจของทุกส่วนในโรงประมูลแห่งนี้เอาไว้ ห้องของหัวหน้าเป็นห้องพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นอย่างดี การจะเจาะเข้าไปไม่มีทางเป็นไปได้แน่ ภายในห้องส่วนตัวโยฮันเดินไปมาอย่างกลัดกลุ้ม ภายในหัวของเขามีแต่เรื่องห้องสมบัติถูกปล้นวนเวียนอยู่ในหัว ขณะที่เขาเดินอย่างไม่ทันระวังตัวอยู่นั้น มือปริศนาก็พุ่งเข้ามาคว้าที่ลำคอของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว มันยกให้สายตาของเขามาสบตากับสายตาที่เปล่งแสงสีฟ้าสว่าง

“ส่ง..กุญ..แจ..มา”

แกรนด์สะกดโยฮันให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความหวาดกลัว พลังจิตข่มขวัญได้ลุกคืบจิตใจจนควบคุมตนเองไม่ได้ แกรนด์คว้ากุญแจมาแล้วใช้พลังจิตข่มขวัญซ้ำอีกรอบจนโยฮันสลบ แกรนด์ไม่กลัวที่ชายผู้นี้จะเอาเรื่องพลังของเขาไปบอกใคร เพราะเมื่อมันฟื้นขึ้นมา สติของมันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ห้องหรูหราอลังการดีหนิ อย่างนี้ค่อยคุ้มค่าเสี่ยงหน่อย หึหึ”

เมื่อได้กุญแจ แกรนด์ก็แอบเข้ามาในส่วนหลักของตัวโรงประมูล พร้อมกับนำกุญแจมาไขเปิดห้องของหัวหน้ากลุ่มการค้า เมื่อเปิดเข้าไปก็ถึงกับตื่นตะลึงในความหรูหรา ภายในห้องมีพื้นที่กว้างโอ่อ่า ตกประดับตกแต่งด้วยของมีค่ามากมาย ซึ่งดูๆ แล้วก็เข้าใจว่าเป็นของสะสมส่วนตัวของอาเดน ไม่รอช้า แกรนด์กวาดทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องเข้าแหวนมิติทองคำของเขาจนหมด แม้แต่กาน้ำชา ผ้าม่าน หมอน มุ้งก็เก็บเรียบไม่มีเหลือ ห้องที่เคยสวยงามหรูหราบัดนี้ได้กลายเป็นห้องเปล่าว่างๆ ไปแล้ว ก่อนจะกลับแกรนด์เขียนข้อความบางอย่างแล้วปักมันไว้ที่ข้างฝาด้วยมีด เขาเปิดหน้าต่างออกแล้วหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอย