หลังจากวันที่พาเหรียญไปโรงพยาบาล นับก็หายเงียบไปเป็เดือน เขาไม่ได้มาหาเธอที่ห้อง ไม่ชวนดูหนัง ไม่ตอบแม้กระทั่งไลน์กลุ่ม เหมือนบุคคลสาบสูญ นั่นทำให้เหรียญพอเดาออกได้ว่าเขาคงกำลังทำงานหนัก อาจจะได้โพรเจกต์ออกแบบอะไรสักอย่าง
ส่วนเหรียญ ตอนนี้เธอได้รับการติดต่อจากแบรนด์เสื้อผ้าแบรนด์หนึ่งผ่านทางอินสตาแกรมที่เธอเอาไว้ลงภาพผลงานของตัวเอง
‘สวัสดีครับคุณเหรียญ ทางเราติดตามผลงานของคุณเหรียญมานานแล้ว จะสะดวกไหมครับถ้าจะให้คุณเหรียญออกแบบลายเสื้อลายใหม่ให้’
หลังจากเปิดอ่านไดเรกเมสเสจ เหรียญรู้สึกใมากที่ทางแบรนด์ทักมาหา เธออ่านข้อความซ้ำๆ เพื่อให้มั่นใจว่าเป็เื่จริงไม่ได้ฝัน เธอก็ติดตามเขาอยู่เหมือนกัน งานของเขาค่อนข้างมีเอกลักษณ์ พูดตามตรงก็คือเสื้อของเขาเท่มาก แล้วเธอก็เคยซื้องาน Customed Sweater ของเขามาใส่ด้วย
การพูดคุยเื่งานผ่านไปได้ด้วยดี เธอโชคดีที่เจอเ้าของแบรนด์ที่ทำงานศิลปะเหมือนกัน เขาสนใจแครักเตอร์ผู้หญิงที่เหรียญออกแบบและวาดเป็ประจำ ซึ่งมีสไตล์งานแบบอนิเมะญี่ปุ่นยุค 90s สีสัน กลิ่นอายของงานตรงกับคอลเลกชันใหม่ของเขา ‘Ci Gal Rette’ ผันมาจาก Girl + Cigarette เขาจึงให้เธอผสมแครักเตอร์ของเธอลงกับเสื้อของเขา ยิ่งเจอลูกค้าที่เข้าใจและไว้ใจเธอแบบนี้ เหรียญยิ่งอยากจะร่วมงานกับเขาแล้วทำงานออกมาให้ดีที่สุด
เธอหมกมุ่นอยู่กับการวาดภาพ เธอวาดออกมาหลายแบบ สมุดสเก็ตช์ตอนนี้เต็มไปด้วยงาน Ci Gal Rette
ขณะที่เหรียญจดจ่อกับงานอยู่บนโต๊ะเขียนแบบ เปิดเพลง Sweet - Cigarettes after sex คลอเบาๆ เสียงเคาะประตูที่ไม่ได้ยินมานานเป็เดือนก็ดังขึ้น
ก๊อกๆ ก๊อกๆๆๆ
“อุ้ยแม่!” ทันทีที่เธอเปิดประตูออกไปเจอนับ เหรียญกลับสะดุ้งด้วยไม่ทันตั้งตัวว่าจะเจอเขาในสภาพนี้ “ไว้หนวดด้วยหรอวะ” เธอถาม ใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลามีเพียงไรหนวดบางๆ ของนับในตอนนี้เต็มไปด้วยหนวดหนายาวกว่าปกติ
“ไม่มีเวลาโกน” เขาตอบ ใต้ตาเขาคล้ำบวมอย่างเห็นได้ชัด ตาลอยหนังตาหย่อน บ่งบอกว่าที่ผ่านมาเขานอนน้อย ก่อนเหรียญจะพูดอะไรต่อ นับก็บอกวัตถุประสงค์ที่เขามาเคาะห้องเธอ “ไปหัดขับรถกัน”
“ตอนนี้เลยอะนะ” เหรียญเลิกคิ้วสงสัย มาเคาะห้องปุบปับบอกจะให้สอนขับรถโดยที่ไม่ได้นัดกันก่อน แล้วจากคิ้วที่เลิกขึ้นอย่างสงสัยกลับกลายเป็ขมวดเพราะสงสัยกว่าเดิมเมื่อเห็นของในมือที่เขาถือมาด้วย “แล้วถือสเกลมาทำไมอะ” นับยกมือขึ้นมาดู นั่นสิ เขาถือไม้สเกลสามเหลี่ยมมาทำไม
“เออ ไม่รู้ว่ะ”
“ก่อนแกจะไปหัดขับรถฉันว่าแกไปนอนก่อนไหม โคตรเบลอ”
“เออว่ะ ให้เข้าไปได้ยังล่ะ ฉันจะได้นอน” เหรียญขยับร่างตัวเองที่ยืนขวางประตูอยู่ให้นับเข้าห้องอย่างงงๆ บอกให้ไปนอนก็คือมานอนที่ห้องเธอหรอ วันนี้เขาดูเบลอมากจริงๆ
นับลากโซฟาเบดปรับให้เป็ที่นอน ก่อนหยิบหมอน หมอนข้าง ผ้าห่มลงมาวาง เขาคล่องแคล่วในการเคลื่อนย้ายของเหมือนเป็ห้องตัวเอง หูพลันได้ยินเสียงเพลงที่เหรียญเปิด ไฟเขียนแบบก็เปิดอยู่ บอกให้รู้ว่าเธอกำลังใช้งานมุมวาดภาพ
“อารมณ์ดีหรอ เปิดเพลงทำงาน”
“อือ ประมาณนั้น ออกแบบลายเสื้ออยู่ ฉันโชคดีอะ ได้ลูกค้าที่คุยกันรู้เื่”
“ส่วนฉันโชคร้าย”
“ทำไมอะ”
“ได้งานตกแต่งร้านอาหาร เป็ Bar and Bistro คุยรายละเอียดกับเ้าของร้านหมดแล้ว ดูหน้างานจริงเรียบร้อย ออกแบบปรับแก้เกือบจะเรียบร้อยอยู่แล้ว”
“ที่แกหายไปเลยเป็เดือน ไม่มีเวลาโกนหนวดด้วยอะนะ”
“เออ ทำอยู่เป็เดือนนั่นแหละ”
“แล้วไงต่อ”
“แล้วทีนี้แม่เขาอะ” นับกระแทกเสียงย้ำตรงคำว่าแม่อย่างหัวเสีย “เอาซินแสมาดูแบบ...แม่งให้รื้อของฉันหมดเลยเว้ย ที่อดนอนทำมาเป็เดือน สั่งรื้อนาทีเดียว”
“หืมมมม” เหรียญดูใที่นับเล่า เขาดูหงุดหงิดมากจริงๆ เป็เธอก็คงก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน “มีรูปงานไหม ขอดูหน่อยสิ” นับหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกางเกงแล้วเปิดภาพแปลนที่เขาบันทึกไว้ในโทรศัพท์ส่งให้เหรียญดู เธอรับมาแล้วซูมดูรายละเอียดงาน
“ก็สวยออก”
“ไม่เกี่ยวกับความสวยเลยเว้ย ซินแสแม่งบอกว่าจัดโซนผิดฮวงจุ้ย สีไม่เป็มงคล ตัดนู่น เพิ่มนี่ บางอย่างแม่งไม่ได้เข้ากับดีไซน์ร้านเลยสักนิดก็ยัดมันเข้าไป ห่าไรของแม่งไม่รู้...ทีแรกที่คุยกันเ้าของเขาไม่ได้สนใจฮวงจุ้ยอะไรเลยเว้ย แต่อยู่ๆ แม่เขาก็เอาซินแสมา แล้วแม่เชื่อซินแส แม่เป็คนลงทุน ซินแสไม่เอา แม่ไม่เอา ลูกก็ต้องไม่เอาด้วย ซวยกูเลยไอ้ซินแสเนี่ย”
“ดูแกเกลียดซินแสนี่นะ”
“ก็แค่อยากผลักลงบ่อจระเข้ ยืนดูเฉยๆ แล้วแสยะยิ้มอะ” นับเปรียบเทียบแบบนั้น เหรียญได้แต่ฟังแล้วขำในลำคอที่เพื่อนดูจะอำมหิตเหลือเกิน
“เฮอะๆๆ แล้วทีนี้แกทำไงต่อ”
“ก็แก้แบบให้ใหม่เกือบหมด แม่เขาตกลงจ่ายเพิ่ม เสียเงินได้แต่เสียฮวงจุ้ยไม่ได้ ส่วนฉันเสียเวลาไหม ไม่มีใครสนใจ” นับยังคงมีอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่ แต่ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะที่ได้ระบายให้เหรียญฟัง เมื่อเขามีเื่ให้รู้สึกไม่ดี หลายครั้งคนที่ทำหน้าที่เป็ผู้ฟังอย่างเหรียญก็ทำให้เขารู้สึกสงบลงได้
ด้วยความที่เขาทุ่มเทให้งานอย่างหนักหลายวันติดกันทำให้เขาเบลอและสมองเริ่มตีบตัน คิดอะไรไม่ค่อยออก เหมือนคอมพิวเตอร์ที่ทำงานหนักแล้วเครื่องค้าง
“ตอนนี้แม่งตันอยู่ หัวตื้อคิดไรต่อไม่ออก เลยจะชวนไปทำอย่างอื่น อยากหัดขับรถ”
“อ๋อออ ก็ดีนะ ฉันก็ว่าฉันเริ่มหมกมุ่นกับงานมากไปแล้วเหมือนกัน” พอทำงานสนุกเหรียญมักจะลืมเวลา ลืมสิ่งอื่นทุกที นั่นอาจทำให้เธอตึงเครียดเกินไป “แกนอนไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวแดดร่มหน่อยสักบ่ายสามค่อยออกไปกัน วันนี้วันหยุดซอยโรงเรียนน่าจะรถไม่เยอะ” เหรียญกำลังพูดถึงซอยที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโด เป็ซอยทางเข้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ถนนเลนสวนค่อนข้างกว้างแต่ลูกระนาดเยอะเป็ปกติของเขตชุมชน วันหยุดรถไม่เยอะ เหมาะกับการหัดขับรถ
ประมาณบ่ายสามโมง
เหรียญพานับขับรถเข้ามาในซอยโรงเรียน เขาดูมีสติมากกว่าตอนมาเคาะห้องเธอทีแรกมาก อาจเพราะได้งีบไปพักหนึ่ง หรือเพราะขนมที่เขาขโมยกินจากในตู้เย็น
รถที่เหรียญขับเป็รถเก๋งรุ่นเก่า เกียร์แมนนวล กระจกเปิดปิดด้วยวิธีหมุน แอร์เร่งระดับความเย็นด้วยการเลื่อนซ้ายขวา ปรับจกข้างโดยการยื่นมือออกไปปรับนอกตัวรถ และแน่นอนเครื่องเสียงฟังได้แต่วิทยุและเทป
“เราเริ่มจากในซอยย่อยก่อนดีกว่า แกช่วยมองด้วย ซอยไหนไม่ค่อยมีรถจอด” เธอว่าขณะขับรถชะลอในซอยหลัก
“น้อยๆ หน่อย ฉันก็ขับรถเป็นะเว้ย ฉันไม่หักพวงมาลัยไปชนคันอื่นหรอก”
“ปลอดภัยไว้ก่อน” สายตาเธอมองซ้ายมองขวาหาซอยแบบที่เธอ้า “เอ้ย! เจอละ” เหรียญอุทานขึ้นเมื่อซอยหนึ่งโฉบผ่านหางตาเธอไป เธอรีบเหยียบเบรกก่อนจะขับเลยซอยไปไกลกว่านี้
“ซอยนั้นหรอ” นับเอี้ยวคอมองตาม เป็ซอยยาวมีรถจอดข้างทางบ้างแต่ด้วยความกว้างของเลนเลยไม่ทำให้ถนนดูแคบเกินไป
“อื้อ” เหรียญตอบแค่นั้นก่อนจะใส่เกียร์ถอยหลัง
เธอใช้มือซ้ายอ้อมไปจับพนักพิงฝั่งคนนั่งแล้วหันมองกระจกด้านหลัง มือขวาควงพวงมาลัยให้หมุนไปในทิศทางที่้า
แวบหนึ่งนับรู้สึกเหมือนโดนเธอโอบไหล่อยู่
เขาลอบมองเสี้ยวหน้าของเธอที่หันมาทางเขา ผมสั้นถูกรวบเก็บเผยให้เห็นกรอบหน้าชัดเจน ปอยผมละแก้ม ไรคิ้วที่ไม่ถูกกันออก ดวงตาเรียวเล็ก ั์ตาเธอจดจ่ออยู่กับการถอยรถ
ไอ้เหรียญแม่งเท่ว่ะ
เสียงในหัวของนับบอกเขาแบบนั้น
4K
