ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ฉับพลัน เสียงหัวเราะของพวกเขาก็ดังออกมาก้อง "ฮ่าๆๆ ไอ้เจ้าบ้าเล็งให้มัน ดี ดีหน่อย ใกล้ๆ แค่นี้เจ้าไม่น่าจะพลาดนะ" เมื่อพวกเขาเห็นสภาพของอี้เฉินศัตรูคู่แค้นหมายเลขหนึ่งอยู่ในสภาพน่าสังเวช พวกเขาต่างก็คลี่ยิ้มออกมากว้าง มองชมด้วยความสะใจ
 

       ก่อนบุรุษหนุ่มตำหนักภูต จะยิ้มเย็นเหยียบ "ข้าอาสาทดสอบความแม่นยำหน่อยแล้วกัน" ครั้นสิ้นคำพูดของเขา กระบี่ในมือก็ถูกบุรุษหนุ่ม ชี้นิ้วส่งกระบี่บิน เข้าใส่อี้เฉิน ราวกับสายแสงในทันใด

เมี่ยนจือนางยิ่งหน้ามืดทะมึนหากอี้เฉินตายตก อาวุธระดับจักรพรรดิ ที่อยู่ภายในทะเลความรู้อี้เฉิน จะต้องหายไปอย่างไม่ต้องสงสัย

       เมี่ยนจือนางจึงไม่ยินยอมในข้อนี้ ระเบิดปราณพลังที่เหลือไม่มาก หวดฟาดดาบใส่ หาญเจียอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกล่าวคำพูดออกไป บอกกล่าวอี้เฉินพร้อมเสียงแค่นคำราม "เจ้ารีบหลบเลี่ยง เร็วเข้าอี้เฉิน ชีวิตของเจ้าย่อมต้องสำคัญกว่าการเปิดเส้นลมปราณเซียน"

       สิ้นคำพูดของนาง คลื่นรัศมีดาบก็แผ่ขยายออกกว้าง ส่งเสียงปังกัมปนาท!!ดังออกมากู่ก้อง เข้ากลืนกิน หาญเจียจนชายหนุ่มถอยร่นไปหลาย10จั้ง ริมฝีปากกระอักเลือด หายใจหอบเหนื่อยอยู่ไม่น้อย ก่อนเขาจะยิ้มเย็นไปให้หญิงสาว ประหนึ่งว่าการโจมตีของนาง เบาเกินไป

       ทว่าเมื่อได้ยินเสียง "ฉัวะ!!!" ดังขึ้นมาในทิศทางด้านอี้เฉิน จากกระบี่บินเล่มนั้น ที่ชายหนุ่มส่งออกไป เข้าใส่ร่างอี้เฉินอย่างรุนแรง ถูกอี้เฉินยกแขนขึ้นมาปัดป้อง เบี่ยงเบนการโจมตีออกไปในเสี้ยววินาที ทำให้แขนข้างขวาอี้เฉิน มีบาดแผลใหญ่เลือดไหลนองในทันที ทว่าอี้เฉินเขายังสงบนิ่งจนทำให้คนอื่นๆ เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เมื่อไม่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากอี้เฉินแม้แต่น้อย ใบหน้าที่ยกยิ้มของหลายๆ คน พลันกระตุกน้อยๆ ก่อนที่จะเรียกสติกลับมาโดยพลัน

       แต่เมื่อ พวกเขากลุ่มคนที่ไล่ล่าฆ่าสังหารอี้เฉิน จ้องมองไปที่บาดแผลแขนขวาของอี้เฉิน กลับต้องหยุดชะงักในเสี้ยววินาที ดวงตาเบิกกว้างจนรูม่านตาขยายออกจนสุด ด้วยความตกตะลึงสุดแสน ราวกับเห็นผีก็มิปาน ไม่เว้นแม้แต่ หาญเจียในยามนี้ เมื่อเห็นเส้นลมปราณสีทอง ภายในร่างอี้เฉิน ก่อร่างขึ้นมาจนสว่างพร่างพราว "มัน! มัน! สร้างเส้นลมปราณเซียนขึ้นมาเป็นไปได้อย่างไร? นี่พึ่งจะ10ปีเองนะ เหตุใดมันถึงข้ามขั้นตอนมาอยู่ในช่วงสร้างเส้นลมปราณเซียนเล่า ...พวกเรารีบฆ่าสังหารมันเร็วเข้า!!"

       คำพูดนั้นของ หาญเจียที่กล่าวถ้อยคำขึ้นมา ด้วยความตกตะลึง เรียกสติของกลุ่มคนที่จ้องมองอี้เฉินไม่วางตาให้กลับมาได้สติอีกครา ครั้นรับรู้ว่าอี้เฉินที่พวกเขามองว่าจะฆ่าสังหารเมื่อใดก็ได้ ยามนี้กลับกลายเป็นตัวหายนะใหญ่

      ฉับพลันกลุ่มคนที่คิดจะเล่นสนุกมองชมอี้เฉินเป็นเป้าลองวิถี ก็ปะทุอายสังหารขึ้นมาซัดสาดในทันที สำแดงศาตราวุธ พุ่งเข้าใส่อี้เฉินในทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่งในพริบตาอย่างไม่ลังเล มาพร้อมเสียงฆ่าที่คำรามออกมาเสียงดังกู่ก้อง สะเทือนก้องชั้นฟ้า

      เมี่ยนจือที่อาศัยช่วงเวลาที่ทุกคนตกตะลึง จากการกำเนิดเส้นลมปราณเซียนของอี้เฉิน ทำให้นางหลุดออกจากการพัวพันกับหาญเจียออกมาได้ แต่เมื่อนางเห็นอี้เฉินยังหลับตาพริ้ม เร่งสูบกลืนปราณพลังจนร่างกายบาดเจ็บหนัก เนื้อหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นๆ โลหิตหลั่งไหลออกมาเป็นสาย มองเห็นอวัยวะภายในร่าง พร้อมจะตายตกอีกในไม่ช้า นางหน้ามืดทะมึนในทันใด

       แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด เมี่ยนจือ นางกัดกรามไว้แน่นพุ่งปราดออกไปปานสายฟ้าฟาด มาหยุดเบื้องหน้าอี้เฉิน ปะทุปราณพลังในกายที่หลงเหลือเพียงน้อยนิด ป้องกันศาสตราวุธ ที่พุ่งเข้ามาในทุกทิศทุกทาง ทำให้ม่านพลังจากชุดเกาะสีทองลวดลายแดง หม่นแสงขับเคลื่อนขึ้นมาอีกครา ม่านพลังศักดิ์สิทธิ์แผ่ขยายออกไปในทันที จากแรงบีบเคล้นปราณพลัง เฮือกสุดท้ายของเมี่ยนจือ

       แต่เมื่อมันเจอเข้ากับ การโจมตีที่รุนแรงมากเกินไป ของเหล่าจอมยุทธ์ขั้นเทพสวรรค์ส่งปราณพลังขับเคลื่อนศาสตราวุธ หมายมั่นจะทะลวงทุกสรรพสิ่ง ในไม่กี่ชั่วอึดใจ ชุดเกาะสีทองลวดลายแดง ที่นางสวมใส่ก็เกิดรอยแตกร้าว ม่านพลังแตกกระจัดกระจายในเสี้ยววินาที วิถีศาสตราวุธต่างๆ พุ่งเข้าหาอี้เฉินอย่างบ้าคลั่งในทันใด

"ไม่! ไม่! ไม่!"

       ก่อนเสียงหัวเราะในทิศทางกลุ่มคนไล่ล่าฆ่าสังหารอี้เฉิน จะดังออกมากู่ก้อง "ฮ่าๆ จบแล้วสินะอี้เฉิน" ฉับพลันเสียง "ฉัวะ!!"ก็ดังออกมาก้องฟ้า หลาย10ครั้งในพริบตา ส่งให้ร่างหญิงสาวที่กัดกรามไว้แน่นพุ่งปราดเข้าไปรับการโจมตีแทนอี้เฉิน ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด "อ๊ากๆๆ บัดซบ! บัดซบ! พวกเจ้า!" กายาเมี่ยนจือเต็มไปด้วยบาดแผลใหญ่พร้อมจะตายตกในทันใด ดิ้นทุรนทุรายร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด อยู่บนพื้นเบื้องหน้าอี้เฉิน

       กลุ่มคนที่คิดจะฆ่าสังหารอี้เฉินถึงกับใบหน้าบูดบึ้ง ไม่คิดเมี่ยนจือจะขวางพวกเขาจนนาทีสุดท้าย แม้แต่อี้เฉินที่รับรู้ว่านาง เอาตัวเข้ามาขวางเขายังหัวใจสั่นสะท้าน โทสะพุ่งสูงในฉับพลัน

       "พวกเจ้าบีบบังคับข้าเองนะ" สิ้นคำพูดของอี้เฉิน เขาทำสิ่งที่บ้าคลั่งในทันที เมื่อทุบหน้าอกตนเองที่จวนจะร่างพังทลายอยู่แล้ว ให้เกิดช่องโหว่ใหญ่ หมายมั่นจะสูบกลืนปราณพลังเข้าไป

       ก่อนอี้เฉินจะขับเคลื่อนเลือดภายในกายสร้างหลุมดำใหญ่ภายในร่าง สูบกลืนปราณพลังเซียนเข้าไปตรงๆ อย่างบ้าคลั่ง ทำให้เลือดภายในกายถูกขัดเกลาอย่างรุนแรง เส้นลมปราณเซียนสีทอง ขยายตัวจนโป่งพอง ประหนึ่งว่ามันกำลังจะระเบิดออก

       พายุปราณพลังเซียนที่ก่อตัวขึ้นมาเป็นพายุลูกใหญ่ ค่อยๆ หดหายเข้าไปภายในร่างของอี้เฉินอย่างรวดเร็วบ้าคลั่ง ประหนึ่งถูกปากหุบเหวอเวจีสูบกลืนเข้าไป พายุปราณพลังเซียน หายสาบสูญในทันใด

       ทำให้กลุ่มจอมยุทธ์ผู้สูงส่งที่เปิดเส้นลมปราณเซียน รับรู้ถึงการหายไปของ พายุลูกใหญ่ในทิศทางที่อี้เฉินอยู่ ต่างก็พากันประหลาดใจ "ฮ่าๆ หรือว่าไอ้เวรนั้นมันจะตายตกไปแล้วในยามนี้"

        แม้แต่ทางด้านหุบเขาน้ำแข็ง เยว่ชิงเซียน นางยังกำฝ่ามือไว้จนแน่น ประกายตาในกรอบสายตาวูบไหว จ้องมองไปยังทิศทางอี้เฉินอยู่อย่างไม่วางตา "เจ้าตายตกจริงๆ หรืออี้เฉิน ข้ายังไม่ได้สะสางความโอหังของเจ้าเลยนะ"

ด้านกลุ่มคนที่ไล่ล่าอี้เฉิน พวกเขายามแรกหวาดกลัวในตัวอี้เฉินเป็นอย่างมาก กลัวว่าชายหนุ่มจะดูดกลืนปราณพลังเซียน เปิดเส้นลมปราณเซียนได้สำเร็จ

        แต่เมื่อเห็นกายาที่แห้งกรังของอี้เฉิน ซูบผอมลงไปอย่างมาก ราวกับเลือดในร่างของอี้เฉิน ถูกขัดเกลาจนเหือดแห้ง ผิวหนังติดกระดูก ประหนึ่งศพของคนตาย ผมสีขาวแผ่กว้างปลิวสยาย กระจัดกระจายไปกับสายลม ไม่รู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป ใบหน้าของหลายคนจึงคลี่ยิ้มออกมาได้

หาญเจียมองไปด้วยสายตาเย็นเหยียบ "ฮ่าๆ มันตายแล้วอย่างนั้นสินะ"

ก่อนชายหนุ่มในกลุ่มจะกล่าวสมทบ "ไอ้เวรนั้น มันเกือบจะทำให้พวกเราฉี่ราดเสียแล้ว ที่ไหนได้ มันก็เป็นการแสดงปาหี่ของมันนี่เอง ฮ่าๆๆ"

         ด้านเมี่ยนจือ นางหันไปมองร่างกายที่พังทลายอี้เฉินไม่มีชิ้นดี ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิดโรย มีน้ำใส่ไหลซึมออกมาน้อยๆ มองร่างอี้เฉินที่ไร้การตอบสนองอย่างไม่วางตา "เจ้าตายตกจริงๆ หรืออี้เฉิน อย่างไรข้าก็เชื่อไม่ลง จริงๆ"

         ทว่าพวกเขาเหล่านั้น กับต้องเบิกตาออกกว้างเมื่อเห็นร่างที่พังทลายของอี้เฉิน ยกยิ้มขึ้นมากว้าง สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตริบหรี่ ที่ลุกโชนขึ้นมา ผมสีขาวโบกสะบัดโยกย้ายอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่เมี่ยนจือยังไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง นางรีบเช็ดน้ำตาของนางออกในทันใด

         หาญเจีย พร้อมกับกลุ่มคนที่ไล่ล่าอี้เฉิน ใบหน้าพวกเขามืดทะมึน หรี่ตากันจนเล็กแคบ เมื่อเห็นศัตรูคู่แค้นยังไม่ตายตก ก่อนกล่าวคำพูดด้วยความโอหัง "เจ้ารอดตายแล้วอย่างไร เจ้าจะทำอะไรได้อี้เฉิน พวกเรากลบฝังมันลงเสีย"

        เมี่ยนจือนางที่นอนอยู่เบื้องหน้าอี้เฉินไม่ห่างมากนัก บอกกล่าวอี้เฉินด้วยความยากลำบาก"เจ้ารีบหนีไปเสียอี้เฉิน" ทว่าคำพูดของนางยังกล่าวไม่ทันจะจบประโยค ร่างอี้เฉินก็หายไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ราวกับชายหนุ่มสัมผัสห้วงมิติได้ ทำให้นางตกตะลึงสุดแสน