“คุณ คุณคะ…”
เฮือกกก
ฉันสะดุ้งตื่นจากแรงเขย่าของสาวใช้แปลกหน้า เธอช่วยพยุงฉันขึ้นนั่งแล้วเทน้ำเปล่าให้ดื่ม
“ขะ ขอบคุณค่ะ”
ฉันเอ่ยบอกด้วยเสียงแหบพร่า เอนหลังแนบผนังห้อง ยิ้มเจื่อนให้เธอไม่ใช่หนึ่งในสาวใช้ที่ผลัดเวียนมาเจอฉัน
“ให้ฉันช่วยพยุงไปนอนที่เตียงไหมคะ”
“มะ ไม่เป็ไรค่ะ ฉันขอนั่งสักพัก เดี๋ยวลุกเดินไปเอง”
“อ่าาา ค่ะ”
เธอพยักหน้ารับและเริ่มจัดการงานของเธอต่อ ฉันนั่งมองเงียบๆ จนเริ่มมีแรงจึงลุกไปนั่งบนเตียง เธอมองตามก่อนจะเอียงคอเหมือนสงสัยอะไรบางอย่าง เธอหันมองไปที่ประตู แล้วเดินมาใกล้ฉัน ถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ
“คือฉันสงสัยค่ะ คุณเป็คนเอเชียใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้หรอคะ”
“คะ? งาน..” เธอพยักหน้าแล้วชี้ที่รอยตำหนิช้ำที่เนินอกฉัน
“อ่อ …ฉันถูกขายมาค่ะ”
“ขาย? พ่อแม่เป็หนี้หรอ”
“ไม่ค่ะ ลุงกับป้า …พ่อแม่ฉันเสียแล้ว”
“อ่อ….”
“แล้วคุณล่ะคะ ถูกขายมาเหมือนกันหรอ” ฉันถามกลับ
“อืมมม ก็ไม่เชิงขายนะคะ เหมือนเป็การสืบทอดความภักดีมากกว่า ครอบครัวฉันทำงานให้แก๊งดิอาโบลิกมาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ ส่วนวันนี้ฉันก็มาทำงานแทนพี่สาว”
“แทนพี่สาว?”
“คนเมื่อเช้าไงคะ แต่ตอนนี้เธอปวดท้องประจำเดือน ฉันเลยต้องมาทำความสะอาดห้องคุณแทน”
“อ่อ ค่ะ”
“ว่าแต่ขอโทษที่ถามนะคะ ..คุณอายุเท่าไร ยังดูเด็กมากเลย”
“เอ่อ.. ปีนี้ 17 ค่ะ”
“หาาาา 17 เองหรอ! อุ๊บ” เธอร้องด้วยความใ ก่อนจะรีบปิดปากลง
“....”
“ตายแล้ว ฉันไม่เคยคิดว่านายจะใช้เด็กขนาดนี้รองรับอารมณ์เขา” เธอยิ้มเจื่อนๆ แล้วก้มหน้าพับผ้าใส่ตู้
“คุณไม่ต้องทำงานในห้องฉันก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันทำเอง”
“ไม่ได้หรอกค่ะ ทุกคนมีหน้าที่ที่เคร่งครัดและต้องทำ ถ้าบกพร่องในหน้าที่ก็จะถูกส่งออก…”
“ส่งออกไปไหนคะ”
“ขายค่ะ… จะขายเป็หรือขายตาย ก็เท่านั้น”
“ขอโทษนะคะ ฉันถามชื่อคุณได้ไหม”
เธอทำสีหน้าใ ก่อนจะย่องๆ มานั่งข้างฉันแล้วปล้องปากพูด
“ปกติเราไม่ได้รับอนุญาตให้ทำความรู้จักกับแขกภายนอกค่ะ”
“แขกภายนอก … แบบฉันหรอคะ” เธอพยักรับอย่างเร็ว
“จนกว่าจะได้ตรานี้ .. คุณก็ยังถือว่าเป็แขกภายนอกค่ะ
เธอถกแขนเสื้อเชิ๊ตสีขาวขึ้น โชว์รอยแผลเป็เหมือนถูกไฟไหม้ที่ใต้ท้องแขนให้ดู สัญลักษณ์คล้ายกระโหลกและตัวอักษรภาษาฝรั่งเศสแบบดั้งเดิม
“ถ้าเ้านายไว้ใจคุณแล้ว เขาจะทำสัญลักษณ์นี้ให้ค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าภูมิใจกับรอยแผลนั้น
“....”
“ฉันเป็คนรับใช้ของแก๊ง แต่ไม่ใช่ว่าอยากมาทำก็จะทำได้นะ คนรับใช้มีหลายระดับ ถ้าไว้ใจได้ ผ่านการทดสอบทั้งกายภาคและจิตภาคแล้ว ถึงจะมีสิทธิ์เข้าใกล้คฤหาสถ์ใหญ่ค่ะ”
“...”
“เห็นแก่คุณดูเป็มิตร .. ฉันชื่อโรเซียน่าค่ะ ” เธอพูดพลางยื่นมือมาหาฉัน
“อ่าา ฉัน ‘ใบหนวาน’ ค่ะ”
“ใบหวาน.. ชื่อแปลกๆ ดีนะคะ”
“อ่าาา คราวหน้าคุณจะมาทำงานที่ห้องฉันอีกไหมคะ”
“ไม่แน่ใจค่ะ ตารางจะถูกหมุนเวียนไปเรื่อยๆ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองจะได้ไปทำงานจุดไหน วันไหน”
“....”
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“อ่อ ไม่ค่ะ แค่คุณ.. ดูเป็มิตรกับฉันที่สุดแล้ว”
“เอ่อ อาจจะเพราะปกติเราไม่ไว้ใจคนนอกน่ะ ..เอาเป็ว่า คราวหน้าเราค่อยมาทำความรู้จักกัน” เธอบอก พลางลุกเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดของเธอ
“ขอบคุณนะคะ ที่คุยเป็เพื่อน” เธอพยักหน้ารับแล้วล่ำลาขอตัวออกไป
ฉันนั่งคิดไต่ตรองถึงหนทางที่จะรอดจากเอื้อมมือปีศาจอย่างเขา หรืออย่างน้อยให้หลุดพ้นจากการเป็ของบำเรอก็ยังดี... มีเพียงความมืดมิดในคำตอบนั้น อย่างที่โรเซียน่าพูก ‘ถูกขาย...เป็หรือตาย’ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ฉันก็จำต้องเป็ ‘เด็กดี’ อย่างที่เขาบอกเท่านั้น
ก๊อกๆ
“นายเรียก” เสียงทุ้มหน้าประตูกล่าว
‘เรียก’ อีกแล้วหรอ เมื่อเช้าเขาก็พึ่งเรียกฉันไปเองนิ หรือเพราะถูกขัดจังหวะ ยังไม่สมใจ เลยเรียกไปซ้ำงั้นหรอ
ฉันได้แต่เก็บความสงสัยไว้ ก่อนจะจัดแจงตัวเดินตามผู้ชายร่างบึกคนเดิมออกไปหาเขา
666
