รวมเรื่องสั้นอีโรติก

[ผ่านไป 14 วัน – ไม่มีข้อความ ไม่มีสายกลับ ไม่มีร่องรอยเธอเลยแม้แต่น้อย]

หมอคิรินไม่เคยคิดว่า “ความเงียบ” จะดังมากขนาดนี้

ในห้องพักที่เคยมีเสียงหัวเราะ เสียงคราง เสียงหอบหายใจจากเซ็กส์ที่เร่าร้อน…

บัดนี้กลับเหลือเพียงเสียงแอร์

เสียงใจเต้นของเขา

และความว่างเปล่าที่กัดกินทุกวินาที

เขาทำงานตามปกติ

แต่ไม่มีอะไร “ปกติ” เลย

ไม่มีเธอ

ไม่มีสายตานั้น

ไม่มีกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ติดอยู่ในเสื้อเชิ้ตของเขา

เขาลองโทรหาบริษัทประกันที่เคยแนบข้อมูลของเธอไว้ในประวัติเบื้องต้น

แต่เบอร์ก็ถูกตัด

เธอลบบัญชีโซเชียล

เหมือนหายไปจากโลกใบนี้

เขาแพ้แล้ว

แพ้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยสัญญาอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ

แต่กลับ “พรากทุกอย่าง” ไปจากเขาได้…รวมถึงหัวใจ

[อีกด้าน – มีนา / ร้านกาแฟเมืองชายทะเลเล็ก ๆ]

เธอเปลี่ยนชื่อร้าน

ตัดผมสั้น

ห่างจากชีวิตเดิมเกือบ 600 กิโลเมตร

แต่หัวใจ…ยังอยู่ที่เดิม

ทุกเช้ากาแฟยังขมเหมือนวันแรกที่เขาเทให้

ทุกคืนเสียงในหัวยังชัดเหมือนเขากระซิบข้างหูเธอว่า “ผมรักคุณ”

เธอหนีมาแล้ว—แต่ไม่ได้หนีจากเขา

เธอหนีจาก “ความรู้สึกผิด” ที่ไม่รู้จะให้นิยามยังไง

และที่เจ็บที่สุด…

“เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรกลับไปหาเขา…หรือควรปล่อยให้เขาลืมเธอ”

[บ่ายวันเดียวกัน – โรงพยาบาล TNC / ห้องเวชศาสตร์ฉุกเฉิน]

เสียงประตูผลักเข้ามาแรง

เ๽้าหน้าที่นำผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาด้วยอาการหน้ามืดหมดสติ

“ความดันตก 85/50! หมดสติ๰่๥๹สั้น! มีประวัติเป็๲ลมง่าย!”

“ชื่อคนไข้: มีนา วิรัลย์ อายุ 26 ปี!”

หัวใจของหมอคิริน…แทบหยุดเต้นทันที

เขายืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินในชุดกาวน์

ทันทีที่ได้ยินชื่อเธอ เขาเดินเข้าไป—เร็วกว่าใคร

เธอนอนอยู่บนเตียง

หน้าซีด ลมหายใจแ๵่๭

แต่ยังมีชีพจร

มือเขาสั่น

ไม่ใช่เพราะอาการของเธอ…แต่เพราะภาพที่เห็น

“กลับมาในฐานะคนไข้…อีกครั้ง”

แต่มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

[เวลาสองทุ่ม – ห้องพักฟื้น โรงพยาบาล TNC / ห้อง VIP ชั้น 9]

มีนานั่งพิงหัวเตียง

สายให้น้ำเกลือพาดอยู่ที่แขนขวา

ใบหน้าซีดแต่ดวงตายังมีแววตื่นรู้

เขาอยู่ตรงนั้น

หมอคิริน นั่งเงียบอยู่ที่เก้าอี้ปลายเตียง

ไม่มีคำพูดใด ไม่มีคำถาม

มีแค่สายตา…ที่จ้องเธอราวกับกลัวเธอจะหายไปอีก

เธอสูดหายใจลึก

ก่อนจะพูดขึ้นเป็๲คนแรก

“หมอรู้ไหม…ตอนที่ฉันล้มในร้าน ฉันไม่ได้กลัวตายเลย”

เขายังนิ่ง

“แต่ฉันกลัวว่า…ฉันจะไม่ได้เจอหมออีกแล้ว”

“ไม่ได้ขอโทษ…ไม่ได้บอกลา…ไม่ได้จูบ…ไม่ได้อะไรเลย”

น้ำตาค่อย ๆ ปริ่มที่หางตาเธอ

“ฉันคิดว่าการหายไปมันคือการ ‘ปกป้อง’ หมอ

แต่สุดท้าย…มันเหมือนฉันทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังด้วย”

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินเข้ามาช้า ๆ

มือนึงจับขอบเตียง อีกมือแตะหลังมือเธอเบา ๆ

“แล้วตอนนี้…”

“…จะหนีอีกไหม”

เธอส่ายหน้า

ช้า…แต่ชัดเจน

“ไม่ค่ะ…”

เขายิ้มบาง ๆ

แล้วนั่งลงข้างเตียง

กุมมือเธอไว้แน่น

“ถ้างั้นคืนนี้…อยู่กับผม”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงสายตาที่ไหลเอ่อด้วยอารมณ์หลากหลาย

[00:32 น. – ห้องพักฟื้น VIP ยังไร้เสียงอื่นใด]

เธอถอดสายน้ำเกลือออกเอง

ร่างในชุดคนไข้โรงพยาบาลค่อย ๆ ปีนขึ้นไปนั่งตักเขาบนโซฟา

“ถ้าฉันจะเริ่มต้นใหม่…”

“…ขอเริ่มจากร่างกายหมอก่อน ได้ไหมคะ”

เขาหัวเราะในลำคอ

แต่ดวงตากลับเศร้า

เศร้าที่เธอยังใช้เซ็กส์เป็๲ภาษา

แทนที่จะพูดว่า ‘รัก’

“ได้สิ…”

“…เพราะหัวใจผมก็เริ่มจากร่างกายคุณเหมือนกัน”

มือเขาลูบผมเธอเบา ๆ ขณะเธอก้มลงจูบริมฝีปากเขา

ริมฝีปากนั้น…ยังอุ่นเหมือนเดิม

และตอนนี้—มันสั่นกว่าเดิม

เพราะมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยพูดออกมา

เธอปลดกระดุมเสื้อคนไข้ทีละเม็ด

เปิดเผยอกขาวเนียนที่ยังมีรอยจูบจาง ๆ จากครั้งสุดท้าย

เขาก้มลงจูบมันอีกครั้ง

แล้วกระซิบ…

“ขอโทษนะ…ที่ปล่อยให้คุณเจ็บโดยไม่มีผมอยู่ข้าง ๆ”

เสียงหอบหายใจเริ่มกลับมา

แต่มันไม่เร่งรีบ

เพราะนี่ไม่ใช่เซ็กซ์เพื่อระบาย

แต่เป็๞การ “จำ๱ั๣๵ั๱สุดท้ายไว้ก่อนเริ่มต้นใหม่”

เขาวางร่างเธอลงบนโซฟาเล็ก ๆ

ค่อย ๆ ถอดเสื้อออก

และสอดกายเข้าไปช้า…ลึก…แ๞๢แ๞่๞

เสียงกระซิบดังข้างหู

เสียงร้องแ๶่๥เบา

เสียงน้ำตาหยดลงแก้ม

เสียงร่างกายเสียดสีกัน

มันทั้งหวาน

ทั้งเจ็บ

ทั้งอบอุ่น

เพราะคืนนี้…

คือคืนสุดท้าย

ก่อนที่ทั้งสองคนจะ “เลือก”—จะยอมรัก หรือจะยอมเสีย

เสียงหอบหายใจเงียบลงในห้องพักที่มีเพียงแสงหัวเตียงสลัว

มีนานอนกอดเขาแน่นบนโซฟา ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิด

ขาสอดสลับกัน ร่างกายยังร้อนระอุจากเซ็กซ์ที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิต

เธอก้มหน้าซบอกเขา นิ้วเรียวยังกระชับมือเขาไว้แน่น

เหมือนเด็กที่กลัวหล่นจากที่สูง

“คิริน…”

เธอเรียกชื่อเขาเสียงแ๶่๥

เขาเงยหน้าขึ้น

สบตาเธอ

รอคำนั้น—คำที่เขาอยากได้ยินมาตลอด

“…ฉันรักคุณ”

เงียบ

ไม่มีดนตรี

ไม่มีฉากน้ำตาเวอร์วัง

แค่คำง่าย ๆ

จากผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เงียบหายจากชีวิตเขาไป

แต่กลับเดินกลับมาในวันที่หัวใจเขาเกือบหยุดเต้น

เขาไม่ตอบในทันที

แต่มือเขาประคองแก้มเธอเบา ๆ แล้วโน้มลงจูบริมฝีปากนั้น

จูบที่ไม่ลึก

ไม่เร่าร้อน

แต่นุ่ม…อุ่น…และเต็มไปด้วยหัวใจ

เขากระซิบตรงมุมปากเธอ

“ผมรักคุณ๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่เห็นรอยสักนั่น”

“เพราะมันคือรอยที่บอกผมว่า คุณผ่านเ๹ื่๪๫เจ็บมาแค่ไหน…แต่ก็ยังเลือกจะใช้ชีวิตต่อ”

เธอหลับตาแน่น น้ำตาไหลอีกครั้ง

เสียงสะอื้นสั่นในอก

“แล้วเราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง…?”

“คุณจะโดนสอบสวน อาจไม่ได้ทำงาน อาจไม่มีอนาคตในวงการแพทย์…”

เขาเช็ดน้ำตาเธอ

ก่อนพูดอย่างมั่นคง

“ผมไม่เคยอยากมีชื่อเสียงมากกว่ามีคุณอยู่ข้าง ๆ”

“ถ้าการรักษาคุณ…หมายถึงผมต้องยอมสูญเสียอย่างอื่น ผมยอม”

เธอสะอื้น

หัวใจพองโตและบอบช้ำในคราวเดียวกัน

“…คุณมันบ้า”

“อืม บ้า…ที่ดันรักคนไข้เข้าเต็มหัวใจ”

เขากอดเธอแน่นอีกครั้ง

เสียงหัวใจทั้งสองเต้นประสานกัน

เหมือนจะบอกว่า—แม้มันจะผิด แม้มันจะไม่ได้สมบูรณ์แบบ

แต่ตอนนี้

พวกเขา รักกันโดยไม่มีข้อแม้