มีคาเอลยังคงนิ่งเฉยอยู่เช่นเดิมจวนจบหญิงสาวผู้มาใหม่นั้นมาถึงยกยิ้มหวานอย่างโปรยเสน่ห์แก่มีคาเอลก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเขาซึ่งไม่ได้ห่างไกลกันมากจากขนาดโต๊ะนี้เป็โต๊ะไม้ทรงกลมสำหรับนั่งได้ประมาณ 5-6 คนจึงไม่ได้มีขนาดใหญ่กว้างหรือยาวมาก นี่เลยกลายเป็โอกาสให้ต่างฝ่ายต่างสำรวจกันและกันก่อนอีกครั้ง
เกิดเป็ชายมีหรือที่จะไม่สนใจของสวยๆ งามๆ ยิ่งเพ่งพิศมองใกล้ๆ ก็ยิ่งรับรู้สึกถึงเสน่ห์อันเย้ายวนของหญิงสาวตรงหน้านี้มาก แต่ว่า... ช่างน่าเสียดายที่มีคาเอลนั้นมีนิสัยที่แตกต่างออกไปมากนอกจากจะไม่แสดงอาการสนใจอันใดแล้วเขายังนิ่งเฉยมากกว่าเสียด้วยจนเป็ฝ่ายหญิงสาวตรงหน้าเสียมากกว่าที่ชักจะกลับกลายเป็ฝ่ายสนใจมีคาเอลมากแทน
“....”
“ก่อนอื่นเลยสำหรับเื่การกระทำที่ไม่เหมาะสมก่อนหน้านี้ต้องขอโทษแทนอีดอนด้วยนะคะ...” ริมฝีปากบางยกยิ้มหวานพรายก่อนน้ำเสียงไพเราะจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อมขออภัยทุกท่วงท่าต่างเต็มไปด้วยมาดมั่นเซ็กซี่และความมีเสน่ห์ของตน สายตาสวยคมเฉี่ยวมองเข้ามาอย่าง้าสบสายตากับมีคาเอลแสดงความจริงใจแม้ว่าภายนอกจะมองมาไม่เห็นถึงภายในชุดคลุมนั้นเลยก็ตาม เป็อย่างที่อีดอนคนสนิทของนางว่าจริงๆ ด้วยชายลึกลับผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก... ทั้งท่าทีที่ดูจะไม่ได้หลงเสน่ห์ของนางเลยทั้งลักษณะภายนอกต่างๆ ชุดคลุมธรรมดาแต่ไม่สามารถตรวจสอบถึงตัวตนข้างในได้และอีกอย่างร่างกายภาพภายนอกก็ดูตัวเล็กอย่างกับเด็กเลยแน่ะ หรือว่าจะเป็เด็กอย่างงั้นเหรอ... จะเป็ไปได้รึ
และชุดคลุมนี้เป็เพียงผ้าธรรมดาแต่เหตุใดถึงไม่สามารถมองเห็นได้นะ โอลิเวียร์มองสำรวจฝ่ายตรงข้ามไปพลางๆ ด้วย
“ข้ามีนามว่า ‘โอลิเวียร์ ซิลเวอร์’ เป็เ้าของร้านค้าซิลเวอร์แห่งนี้รุ่นที่สามค่ะ” โอลิเวียร์แนะนำตัวก่อนเพื่อหมายให้ฝ่ายตรงข้ามแนะนำตัวด้วย แต่ว่า...
“ข้า้าแลกเปลี่ยน... นี่คือผลลูกดาวตกสีดำ 10 ผลกับแก่นจิติญญาอสรพิษเืดำระดับเงิน 3 อัน”
มีคาเอลไม่ได้สนใจในการแนะนำตัวใดๆ ทั้งสิ้นเพียงเอ่ยต่อเข้าธุระของตนเองทันทีพร้อมกับหยิบถุงสีเข้ม 2 ถุงที่บรรจุผลลูกดาวตกสีดำและแก่นจิติญญาอสรพิษเืดำระดับเงินมาวางบนโต๊ะข้างหน้าหญิงสาวผู้เป็เ้าของร้านค้านี้
“ไม่ทราบว่าท่านไปได้ผลลูกดาวตกสีดำและแก่นจิติญญาอสรพิษเืดำนี่มาจากที่ใดงั้นรึ” โอลิเวียร์เอ่ยถามอย่างใจเย็นไม่วายส่งยิ้มเสน่ห์ให้พลางขยับเปลี่ยนท่านั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางอย่างเย้ายวนจนกระโปรงสั้นนั้นเลิกขึ้นเผยขาอ่อนต่อหน้ามีคาเอลพร้อมขยับยกแขนขึ้นเท้ากับโต๊ะพาให้เสื้อคว้านลึกนั้นเผยความเซ็กซี่ของหน้าอกอวบอัดที่ล้นพ้นออกมา
นี่มันช่างผิดคาดของโอลิเวียร์ยิ่งนัก... เมื่อชายลึกลับตรงหน้านางนั้นกลับหาได้สนใจแนะนำตัวกลับไม่ แต่กลับนำถุงสีเข้ม 2 ถุงขึ้นมาวางบนโต๊ะพร้อมกับเอ่ยเข้าสู่ธุระทันที
‘แหม ช่างเป็หนุ่มน้อยที่เฉยชาและใจร้ายจริงๆ เลยน่า’ (โอลิเวียร์) โอลิเวียร์เพียงคิดในใจและยังคงยิ้มหวานพรายแก่มีคาเอลแต่ในความคิดนั้นต่างกัน... ตอนนี้นางมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายคงจะอายุอานามไม่มากแน่ๆ จากที่ฟังน้ำเสียงที่ดูจะไม่ได้ดัดแปลงลวงแต่อย่างใดน่าจะยังเด็กอยู่เลยด้วยซ้ำ... แล้วจะนำผลลูกดาวตกสีดำกับแก่นจิติญญาอสรพิษเืดำระดับเงินพวกนี้มาจากไหนกัน
ความเป็ไปได้มีหลายทางมากั้แ่ขโมยฉกชิงวิ่งราวมา หรือได้มาด้วยความบริสุทธิ์จากผู้ใดผู้หนึ่งอีกที หรือทางสุดท้ายคือหากว่าต่อสู้และสังหารมาได้ด้วยตนเอง... คำถามจึงมีต่อว่าแล้วหนุ่มน้อยลึกลับผู้นี้เขาเป็รุ่นเยาว์ที่อายุเท่าไหร่และอยู่ในระดับไหนกันนะถึงจะสามารถสังหารอสรพิษเืดำระดับเงินได้ถึง 3 ตัวด้วยตัวคนเดียวและยังนำผลลูกดาวตกสีดำนี้มาได้อีกมันไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ เลยนะ
คงจะไม่ใช่ว่าไปที่นั่นหรอกนะ... ป่าพิศวงนั้น หากว่าเป็เช่นนั้นก็ยิ่งน่าสนใจและน่าติดตามปล่อยไปไม่ได้เลย และเพราะทุกอย่างเป็เพียงแค่การคาดเดาและคาดคะเนเท่านั้นจากความลึกลับน่าค้นหาของอีกฝ่ายจึงทำให้โอลิเวียร์สนใจเป็อย่างมาก... ช่างเป็คนน่าสนใจจริงๆ
‘มีคาเอลผู้หญิงคนนี้อันตรายเรารีบๆ กลับกันเถอะ’ (แอลฟ์) ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภากล่าวเตือนมีคาเอลขึ้นอย่างไม่ไว้ใจ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สามารถมองผ่านเข้ามาถึงข้างในตัวตนของมีคาเอลได้แน่นอนอยู่แล้วแต่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวของมันกลับร้องเตือนภัยขึ้น อย่างน้อยนางควรจะมีท่าทีหงุดหงิดบ้างเล็กน้อยแท้ๆ กับมีคาเอลที่ไม่เป็ไปอย่างที่นางคาดหวังแต่กลับกันสายตาที่มองมานั้นและริมฝีปากสวยที่ยกยิ้มหวานพรายนั้นกลับทำให้มันไม่ไว้ใจเลยสักนิด
สายตาที่แม้ว่าจะมองไม่เห็นความจริงตรงหน้าแต่กลับคล้ายคาดเดาอะไรหลายๆ ได้อย่างแม่นยำพร้อมรอยยิ้มที่ยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจถูกใจใคร่พิศวาส เหมือนนางจะสามารถคาดเดาอะไรบางอย่างได้เลยนะ... ช่างเป็ผู้หญิงที่อันตรายและมากเล่ห์จริงๆ หากอยู่นานกว่านี้ล่ะก็คงจะไม่ไหวแน่ๆ
“ข้ามาเพื่อทำการแลกเปลี่ยนของเหล่านี้เท่านั้นหากว่าท่านไม่คิดที่จะแลกเปลี่ยนข้าจะไปที่อื่น”
มีคาเอลเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเช่นกัน แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้มองเห็นมาถึงข้างในตัวตนของเขา แต่เขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นกลับจับทางหรือเดาทางเขามาได้อย่างไรไม่รู้… และเหมือนนางจะรู้อะไรบางอย่างหรือไม่ก็อาจจะพยายามจะรู้เกี่ยวกับเขา ไม่น่าไว้ใจจริงๆ นั่นแหละรีบไปจากที่นี้คงจะดีที่สุด
“ได้สิค่ะ แล้วสิ่งที่ท่าน้าแลกเปลี่ยนคือสิ่งใดงั้นรึ” โอลิเวียร์หยุดความคิดคาดเดาต่างๆ กลับมาให้ความสนใจหนุ่มน้อยลึกลับตรงหน้าและเอ่ยถามต่ออย่างเป็ธรรมชาติแม้ว่าจะรู้เกี่ยวกับความนัยในคำกล่าวนั้น จะไปที่อื่นงั้นรึ คิดว่านางจะปล่อยไปง่ายๆ หรืออย่างไร... ไม่มีทางซะหรอก
“ข้า้าแหวนมิติและคริสตัลเก็บสิ่งมีชีวิต”
มีคาเอลไม่รีรอเอ่ยถึงสิ่งที่เขา้าแลกเปลี่ยน ทุกอย่างล้วนเป็สิ่งจำเป็ทั้งสิ้นแหวนมิติสำคัญมากสำหรับใช้เก็บสิ่งของทุกอย่างได้แต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ เขาจึงได้้าแลกเปลี่ยนเอาคริสตัลเก็บสิ่งมีชีวิตมาด้วยเพื่อใช้เป็ที่อยู่ที่เก็บของเ้าราชสีห์เพลิงเกล็ดัน้อยนี้... ตามมาให้ข้าลำบากเพิ่มขึ้นจริงๆ เ้าตัวน่ารำคาญอันดับสองนี่
“อีดอนไปเอาของที่ท่านชาย้ามาซะ ‘ไม่ต้องรีบ’ นะ ค่อยๆ หา เอาของที่ดีที่สุดมา... แหวนมิติและคริสตัลเก็บสิ่งมีชีวิตระดับทองคำดำซึ่งเป็ระดับที่สูงที่สุดที่ร้านเรามีค่ะ”
โอลิเวียร์พยักหน้ารับกับลูกค้าหนุ่มน้อยลึกลับตรงหน้าก่อนที่จะหันไปหาอีดอนคนสนิทที่ยืนอยู่ห่างออกนั้นใกล้กับประตูเลยเพื่อให้ความสะดวกในการสนทนาของนางกับลูกค้าลึกลับผู้นี้และสั่งความต่ออย่างเน้นคำเน้นความ ก่อนประโยคท้ายต่อมาจะหันมาพูดกับทั้งมีคาเอลด้วย
“ขอรับท่านหญิง” อีดอนที่เห็นสายตาและรับรู้ถึงกระแสน้ำเสียงของนายหญิงโอลิเวียร์ที่ตนนั้นรับใช้มาอย่างยาวนานมีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจความนัยนั้นที่้าสื่อมา จึงค้อมศีรษะรับคำสั่งอย่างเข้าใจก่อนที่จะเดินออกไปเหลือเพียงนายหญิงโอลิเวียร์กับลูกค้าผู้ลึกลับไร้นามคนนั้นอยู่ในห้องรับแขกกันเพียงตามลำพัง
‘นาง้าจะเอาใจเ้าอยู่นะมีคาเอล’ (แอลฟ์) ัวารีเหมันต์แห่งผืนนภาเอ่ยขึ้นอย่างทีเล่นทีจริงแต่ก็มีความกังวลไม่น่าไว้ใจและระแวดระวังภัยไปด้วย มีคาเอลเองก็รับรู้เช่นกัน
‘และนางก็กำลังซื้อเวลาให้ได้อยู่กับเ้าให้นานขึ้นด้วย’ (แอลฟ์) ซื้อเวลา... นางจะซื้อเวลาได้นานสักแค่ไหนเชียว
หลังจากที่อีดอนออกไปจากห้องรับแขกแล้วเหลือไว้เพียงโอลิเวียร์และมีคาเอลอยู่กันสองคนตามลำพังพาให้บรรยากาศความเงียบเข้ามาปกคลุมเพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยอันใดขึ้น แม้ว่าจะมองไม่เห็นถึงตัวตนข้างในของอีกฝ่ายแต่โอลิเวียร์ก็ไม่ละความพยายามใช้เสน่ห์ของตัวเองอีกเช่นเคยยังคงใช้สายตาแสนยั่วยวนซุกซนของตนเองนั้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา
“หากข้า้าขายชิ้นส่วนสัตว์อสูรต้องไปที่ใดงั้นรึ” เงียบกันอยู่นานสองนานมีคาเอลแอบถอนหายใจในใจก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นเพื่อขจัดบรรยากาศความเงียบอึดอัดนี้ออกไปบ้าง เขาไม่ชอบเลยที่อีกฝ่ายเอาแต่มองเขาอยู่อย่างเดียว ยิ่งมองด้วยสายตาแบบนี้แล้ว...
เฮ้อ ให้ตายเถอะ นี่แหละคือสาเหตุที่ว่าเหตุใดเขาถึงไม่ชอบออกงานสังคมต่างๆ ของตระกูลก็เพราะเป็แบบนี้ไง... น่ารำคาญชะมัดเลย
“ที่นี้ก็ได้ ข้าจะให้อีดอนจัดการให้หรือ... จะให้ข้าจัดการให้ก็ได้ค่ะ” โอลิเวียร์เอ่ยตอบกลับมาอย่างจีบปากจีบคอพลางยกมือขึ้นเสยปัดเส้นผมยาวสลวยที่ขยับเข้ามาด้านหน้าออกเพื่อยิ่งเผยความเซ็กซี่อวบอัดที่ตนนั่นมั่นใจ นางไม่ละความพยายามเช่นกันที่จะโปรยเสน่ห์อันไร้พ่ายนี้ของตนแก่ฝ่ายตรงข้าม เสน่ห์แสนเย้ายวนนี้ที่ไม่ว่าชายใดได้เห็นได้ััก็เป็อันต้องหลงใหลไม่รู้ลืม และต่างอยากที่จะต้องอยากที่จะัักันทั้งนั้น เพียงแต่ว่ามันก็แค่ไว้ใช้หาผลประโยชน์เท่านั้นการจะได้ัันางจริงๆ งั้นเหรอ... หึ ช่างไม่คู่ควรเสียจริงๆ
แต่ว่าตอนนี้... นางพบคนที่น่าสนใจมากจริงๆ ชายผู้ที่ไม่หลงใหลเสน่ห์ของนางแม้ว่านางจะตั้งใจโปรยเสน่ห์ต่อเขามากเท่าใดก็มิมีความหวั่นไหวเผยออกมาเลย อืม ชักจะน่าหงุดหงิดขึ้นมาแล้วสิ
“ไม่ล่ะ ข้าแค่ถาม” มีคาเอลเห็นท่าทีที่คล้ายกับหงุดหงิดน้อยๆ ขึ้นของหญิงสาวตรงหน้าก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ก่อนที่จะหันมองออกไปทางหน้าต่างใกล้ๆ เพราะที่เขานั่งอยู่นั่นเป็ชั้นจึงทำให้มองเห็นถึงความครึกครื้นผสมกับความวุ่นวายของผู้คนได้อย่างชัดเจน แต่เพราะมัวแต่มองออกไปข้างนอกนั้นอย่างเมินเฉยต่อหญิงสาวผู้งดงามภายในห้องนี้แหละจึงทำให้อีกฝ่ายนั้น...
“แล้วถ้าหากว่าข้า้าจะแลกเปลี่ยนข้อมูลกับท่านเนี่ย... จะต้องทำอย่างไรงั้นรึ”
ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มหวานหยด น้ำเสียงหวานไพเราะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเรือนร่างอันเซ็กซี่ของโอลิเวียร์ที่ขยับเข้ามานั่งลงข้างๆ มีคาเอลและค่อยๆ ขยับโน้มตัวเข้ามาเรื่อยๆ อย่างใกล้ชิดจนมันมากเกินไปพาให้หน้าอกอวบอัดนั้นแนบชิดััไปกับแขนของเขา ทั้งมือบางวางแหมะบนตักของเขาและใช้สายตามองสบเข้ามาอย่างสื่อความหมายนัย มีคาเอลยังคงมีท่าทีนิ่งเฉยแต่ภายในใจก็รู้สึกใเป็อย่างยิ่งที่หญิงสาวตรงหน้านั้นยั่วยวนรุกไล่เขามาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ หรือนางอาจจะกำลังโมโหที่เขานั้นแสดงท่าทีที่เมินเฉยเ็าด้วย
แม้ว่าใบหน้างดงามนั้นจะประดับไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่ภายในนั้นกลับหาไม่ ยิ่งเห็นท่าทีนิ่งเฉยของมีคาเอลแล้วโอลิเวียร์ก็ยิ่งรู้สึกเสียหน้าอย่างกลายๆ พาให้รู้สึกหงุดหงิดน้อยๆ ที่เสน่ห์ไร้พ่ายของนางนั้นไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายสนใจได้ นิ่งเฉยได้ก็นิ่งไปสิ... ร่างเซ็กซี่ยิ่งขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นๆ ยิ่งอีกหน้าอกสวยบดเบียนแนบชิดแนบกับแขนของอีกฝ่าย มือบางวางแหมะบนตักนั้นและใช้สายตามองต่ออย่างยั่วยวนชาย นางยิ่งกว่ามั่นใจแล้วที่ว่าผู้ลึกลับผู้นี้นั้นยังเป็เพียงหนุ่มน้อยผู้เยาว์อยู่ แต่ตอนนี้ชักอยากจะรู้จังว่าตัวตนข้างในนั้นจะเป็เช่นไรนะนอกจากความเ็าที่นางััได้จากนิสัยของอีกฝ่าย... ใบหน้างดงามค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ และเมื่อยิ่งขยับเข้ามาใกล้ๆ ได้มองและัักับหนุ่มน้อยผู้นี้อย่างใกล้ๆ แล้วกลับเป็โอลิเวียร์เองที่รู้สึกถึงความร้อนรุ่มภายในอย่างไรไม่รู้ ดวงตาของอีกฝ่ายที่มองออกมาสบกับนางแต่นางไม่สามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้
แอด ตุบ!
“เอ่อ ขะขอโทษขอรับท่านหญิง” อีดอนที่เปิดประตูเข้ามาและพบกับภาพตรงหน้านี้ เขาแทบจะอยากจะเอาศีรษะของตัวเองนั่นโขกเข้ากับกำแพงจริงๆ ตนนั่นได้เข้ามาผิดเวลาแล้วได้แต่ค้อมศีรษะเอ่ยขออภัยแก่นายหญิงตน ปัดติโธ่ เขาก็คิดว่าเขานั้นออกไปนานพอสมควรแล้วนะเนี่ยแต่ทว่าจะกลับออกไปตอนนี้ก็ไม่น่าจะทัน เขาได้กลืนน้ำลายเหนียวลงอย่างยากเมื่อพบสายตาที่มองมาของผู้เป็นาย
‘อีดอน... เ้ามาขัดจังหวะข้า!’ (โอลิเวียร์) โอลิเวียร์เอ่ยขึ้นภายในใจอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ความหงุดหงิดก่อนหน้านี้ที่โดนเมินเหมือนจะมากขึ้นเพราะคนสนิทของตนนั้นเข้ามาผิดเวลาขัดจังหวะสำคัญของนางกับหนุ่มน้อยลึกลับน่าสนใจนี้ อีกนิดเดียวแท้ๆ แต่หากจะทำเป็เมินคนสนิทของนางและไล่ออกไปก็คงจะไม่ได้เพราะว่า...
“ถอยออกไป”
น้ำเสียงเ็าสุดขั้วเอ่ยขึ้นแกมสั่งมาอย่างเรียบนิ่งเย็นสะท้านต่อความรู้สึกของผู้ที่ได้ฟังยิ่งนักแม้กระทั่งอีดอนเองด้วย
เพราะว่าคนที่ต้องออกไปคือนางต่างหาก... โอลิเวียร์จำใจขยับตัวออกกลับไปนั่งที่เดิมของตนอย่างเสียดายโอกาสแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ แท้ๆ แต่กลับมาโดนขัดโดยคนสนิทของตนแบบนี้นี่มันไม่ไหวจริงๆ เลย เกือบแล้วแท้ๆ เกือบที่จะได้เข้าใกล้ใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วแท้ๆ
‘ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงนี่รับมือยากชะมัด น่ารำคาญจริง’ (มีคาเอล) มีคาเอลคิดอย่างสบถขึ้นภายในใจ เขาไม่ได้รู้สึกหลงใหลไปตามกลไกของหญิงสาวตรงหน้านี้เลยสักนิดเพียงแค่รู้สึกหน่ายที่ไม่ได้ของที่้าสักทีเสียมากกว่า และวิธีที่หญิงสาวตรงหน้านี้ถ่วงเวลาไว้ก็ได้สิ้นสุดลง
“นี้เป็แหวนมิติและคริสตัลเก็บสิ่งมีชีวิตระดับทองคำดำทั้งคู่”
โอลิเวียร์ยื่นกล่อง 2 กล่องมาตรงหน้ามีคาเอลและข้างๆ นั้นก็มีถุง 2 ถุงที่จะทำการแลกเปลี่ยนกันของทั้งคู่
แต่ว่าอันว่าการจะทำการแลกเปลี่ยนกันนั้นมีเงื่อนไขว่าหนึ่งจะต้องเป็ที่พึงพอใจทั้งสองฝ่ายและสองจะต้องเป็สิ่งของที่สมน้ำสมเนื้อกัน ผลลูกดาวตกสีดำนั้นหายากก็จริงแต่ว่ามันก็มีเพียงจำนวน 10 ผลเองและแก่นจิติญญาอสรพิษเืดำนั้นก็มีระดับเพียงแค่ระดับเงิน 3 อันเท่านั้นหากเทียบกับสองสิ่งตรงหน้ามีคาเอลนี้ที่เป็ถึงอุปกรณ์เวทระดับทองคำดำเลยมันจะไม่มากไปหรือ...
อุปกรณ์เวทระดับทองคำดำ... ไม่ใช่จะได้ง่ายๆ หรือแม้แต่การซื้อขายราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย มันจะคุ้มรึที่เอามาแลกเปลี่ยนกับเขาน่ะ
“.....”
เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นยังคงนิ่งเฉยอยู่เพียงมองกล่องอุปกรณ์เวทตรงหน้าไม่หยิบไปเสียทีโอลิเวียร์จึงเข้าใจได้ภายในทันทีว่าหนุ่มน้อยลึกลับคนนี้นั้นคิดเช่นไรอยู่ ไม่คุ้มค่าไม่สมน้ำสมเนื้อกันสินะ... ไม่ใช่กับเ้าตัวแต่เป็กับนางต่างหาก คงจะกำลังคิดเช่นนี้เป็แน่ โอลิเวียร์รู้สึกพอใจเป็อย่างยิ่งกับท่าทางของฝ่ายตรงข้ามและส่วนหนึ่งที่จริงแล้วนี่ก็เป็บททดสอบด้วยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็คนเช่นไร... ไม่ละโมบโลภมาก ซื่อตรงและซื่อสัตย์ ไม่เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น เป็ที่น่าพอใจยิ่งนัก
แต่ว่าในส่วนเื่ของความคุ้มค่า... มันจะคุ้มค่าหรือไม่นั้นไม่มีผู้ใดรู้เท่ากับตัวนางเอง หากคิดว่ามันจะไม่คุ้มค่าสำหรับนางล่ะก็คิดผิดซะแล้วล่ะ นางเป็แม่ค้ามีหรือที่จะปล่อยให้ตนเองนั้นขาดทุนได้ โอลิเวียร์จึงเอ่ยขึ้นต่อด้วยน้ำเสียงหวานไพเราะและแสดงเจตจำนงของตนเองชัดเจน
“หากท่านคิดว่ามันมากไปล่ะก็... คราวหน้าช่วยกลับมายังร้านของข้าอีกได้หรือไม่”
---------------------------
นี่ขอตั้งทีมแอนตี้สาวสวยที่เข้ามาอ่อยมิคาเอลได้มั้ยฮึ... ยัยโอลิเวียร์ออกไปห่างๆ มิคาเอลของฉันนะ!
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค้า :)
1K
