ระบบชะตาวายร้าย: ข้าจะเขียนชะตาสวรรค์ใหม่

# บทที่ 33 — ตะปูดำในหัวใจบัว

รอยร้าวสีดำลามออกจากตะปูทีละเส้น

มันไม่ได้วิ่งไปทั่วพื้นอย่างไร้ทิศทาง ทุกเส้นมุ่งตรงไปยังกลีบดอกบัวทั้งหก ราวกับตะปูดำกำลังดึงเส้นผนึกที่เพิ่งถูกคืนสู่น้ำกำเนิดกลับมาอยู่ใต้คำสั่งของมันอีกครั้ง

โม่เฉินไม่แตะมัน

คำเตือนของผู้เฝ้าบ่อน้ำยังดังก้องอยู่ในหัว และชายหน้ากากทองนอกประตูก็กำลังรอเพียงให้ใครสักคนทำตามสัญชาตญาณ—เห็นสิ่งชั่วร้ายแล้วรีบดึงมันออก

“ตะปูนี้คืออะไร” ซูหวั่นเอ๋อร์ถาม

สตรีชุดขาวคุกเข่าลงข้างแท่นหิน แต่ยังเว้นระยะจากรอยร้าว “มันเรียกว่า ตะปูคุมใจบัว” นางพูดช้า ๆ “อาจารย์ข้าเคยบอกว่าผู้พิทักษ์รุ่นแรกใช้มันตรึงสิ่งหนึ่งไว้ใต้บ่อน้ำ ไม่ให้หัวใจบัวรับคำสั่งจากผู้ใดง่าย ๆ”

“แล้วเหตุใดมันจึงมีตราเดียวกับเครือข่ายพระจันทร์ม่วง” ลั่วชิงเสวี่ยถาม

“เพราะมีคนกลับด้านมัน” นางตอบ “ตะปูเดิมใช้ตรึงคำสั่งไว้ภายนอก ตอนนี้มันตรึงหัวใจบัวจากข้างใน แล้วเปลี่ยนให้ค่ายกลยอมรับคำสั่งจากกระจกดำแทน”

โม่เฉินมองปลายตะปูที่โผล่พ้นเมล็ดกลางเพียงเล็กน้อย มันไม่เหมือนสิ่งที่เพิ่งถูกใส่เข้าไป หากฝังอยู่มานานจนหินรอบตัวกลืนเป็นเนื้อเดียวกันแล้ว

ชายหน้ากากทองไม่ได้สร้างกับดักนี้

เขาเพียงหาทางใช้ของที่มีอยู่ก่อน

“เขาต้องการดึงมันออก” โม่เฉินกล่าว

เสียงหัวเราะแผ่วต่ำดังมาจากอีกฟากประตู “ในที่สุดเจ้าก็ถามคำถามถูกข้อ”

“ถ้าดึงออก หัวใจบัวจะเป็นอย่างไร” ซูหวั่นเอ๋อร์ถามโดยไม่หันไปทางประตู

ชายหน้ากากทองเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างสุภาพเกินจริง “มันจะคืนสู่สภาพเดิม”

“คนโกหกมักชอบคำที่ฟังเหมือนไม่มีความหมาย” โม่เฉินว่า

“และคนอ่อนแอมักคิดว่าความระวังคือปัญญา” ศัตรูตอบ “เจ้าจะเข้าใจเมื่อเจ้าต้องเลือกระหว่างการผนึกสิ่งหนึ่งไว้ กับปล่อยให้คนที่ต้องการช่วยตายทีละคน”

รอยร้าวใต้กลีบแรกสว่างขึ้นทันที ราวกับคำพูดนั้นเป็นคำสั่ง เส้นแสงขาวเงินที่เพิ่งไหลออกจากห้องชะงักกลางทาง แล้วกลับกลายเป็นสีเทาอีกครั้ง

“เขายังเชื่อมกับตะปู” ลั่วชิงเสวี่ยกล่าว

“ผ่านกระจก หรือผ่านคนที่เคยถูกตรา” โม่เฉินตอบ เขามองสตรีชุดขาว แต่ไม่ได้กล่าวโทษ นางเองก็รู้ว่านี่คือความเสี่ยง นางกำมือแน่นจนผ้าพันแผลใหม่มีสีแดงซึมออกมา

“ไม่ใช่ข้า” นางพูด “สายตราของข้าถูกตัดจากกระจกไปหนึ่งชั้น แต่นี่เก่ากว่านั้น มันผูกกับสิทธิ์ผู้ถือกุญแจ”

“สิทธิ์ของผู้พิทักษ์” ซูหวั่นเอ๋อร์กล่าว “จึงเป็นเหตุให้ลั่วชิงเสวี่ยตอบสนองด้วย”

หยกกุญแจในมือลั่วชิงเสวี่ยสว่างขึ้นทันทีที่นางเอ่ยชื่อนางเอง แสงนั้นไม่ได้ไหลหาแกนคำสั่งเหมือนก่อน มันชี้ตรงไปยังตะปูดำ

ภาพเงาเดิมปรากฏขึ้นบนพื้นหินอีกครั้ง สตรีเกราะกระบี่สีขาวเงินคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบัว แต่ครั้งนี้ภาพชัดกว่าเดิม นางไม่ได้ปักตะปูลงไปเพียงคนเดียว ข้างกายมีชายผู้หนึ่งในชุดผู้คุมผนึกยืนถือชามน้ำสีเงิน และมีสตรีอีกคนกดฝ่ามือลงบนรอยครึ่งดอกบัวที่ข้อมือ

สามคนร่วมกันปิดผนึก

ลั่วชิงเสวี่ยสูดลมหายใจ “ผู้ถือกระบี่ ผู้คุมผนึก และผู้ถือครึ่งตรา”

“เหมือนพวกเรา” สตรีชุดขาวกล่าว

“ไม่เหมือนทั้งหมด” โม่เฉินแก้ “ครั้งนั้นพวกเขาร่วมกันผนึก ครั้งนี้ค่ายกลพยายามให้ข้าเลือกคนเดียว”

ภาพบนพื้นหินเปลี่ยน สตรีเกราะกระบี่หันกลับมา แม้ใบหน้าไม่ชัด แต่เสียงของนางดังผ่านผิวน้ำอย่างสงบ

“กระบี่ไม่ใช่สิทธิ์สั่งการ กระบี่มีไว้ตัดสิ่งที่แย่งสิทธิ์ของผู้อื่น”

หยกกุญแจในมือลั่วชิงเสวี่ยร้อนขึ้นจนควันบาง ๆ ลอยจากขอบนิ้ว นางกัดฟันแต่ไม่ปล่อย

“ลั่วชิงเสวี่ย” โม่เฉินเรียก “ปล่อยก่อน”

“ถ้าข้าปล่อย ภาพจะหาย”

“ถ้าข้าต้องหามือเจ้าไปให้เสิ่นเยว่โหรวรักษา ภาพนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

นางหันมาเหมือนจะเถียง แต่เห็นว่าเขากำลังดึงผ้าพันแผลสำรองจากเอวตนเองแล้วจึงยอมคลายนิ้วเพียงเล็กน้อย โม่เฉินพันแผลเพิ่มให้โดยเร็ว ไม่ได้จับมือเธอนานเกินจำเป็น ทว่าอุณหภูมิร้อนจากหยกทำให้ปลายนิ้วเขาชาไปด้วย

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรับมรดกตอนนี้” เขาพูดเบา ๆ “เราต้องรู้ว่ามันต้องการอะไร ไม่ใช่ทำทุกอย่างที่มันเสนอ”

ลั่วชิงเสวี่ยมองเขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนพยักหน้า “ข้าจะฟังภาพ แต่ไม่รับคำสั่ง”

“ดี”

“และอย่าเรียกชื่อข้ายาวขนาดนั้นเวลาวิกฤต”

“ถ้าเรียกสั้นแล้วเจ้าหัน ข้าจะพิจารณา”

แม้สีหน้านางยังซีด มุมปากก็ขยับนิดเดียว

ภาพเงาบนพื้นสั่นไหวอีกครั้ง คราวนี้ผู้คุมผนึกในภาพยกชามน้ำสีเงินขึ้น น้ำไม่ได้เทลงบนตะปู แต่ไหลเป็นวงรอบฐานของมัน จากนั้นสตรีผู้ถือครึ่งตราจึงใช้ปลายนิ้วแตะรอยสลักบนหัวตะปู ไม่ใช่เพื่อดึง หากเพื่อหมุนมัน

“มันไม่ได้ปักด้วยแรง” สตรีชุดขาวกระซิบ “มันล็อกด้วยคำมั่นสามฝ่าย”

ซูหวั่นเอ๋อร์มองรอยสลัก “หากเราหมุนกลับได้ ตะปูจะหยุดรับคำสั่งจากกระจกดำ แต่ยังอยู่ตรึงหัวใจบัว”

“แล้วใครเป็นคนทำ” ลั่วชิงเสวี่ยถาม

“ผู้ถือกระบี่เปิดรอยสลัก ผู้ถือครึ่งตราทำให้ตะปูยอมรับคำมั่นใหม่” โม่เฉินกล่าว “ส่วนผู้คุมผนึก...”

เขามองน้ำกำเนิดที่ไหลออกจากรอยร้าวใต้พื้น ไม่ได้มองตนเองโดยตรง แต่ทุกคนเข้าใจ

“น้ำยอมรับเจ้า” ซูหวั่นเอ๋อร์กล่าว “แต่เราไม่รู้ว่าร่างเจ้าจะรับแรงผนึกได้หรือไม่”

“เราไม่ต้องให้ข้ารับตะปู” เขาตอบ “ข้าแค่ต้องเป็นคนยืนยันว่าคำมั่นครั้งนี้ไม่มีผู้ใดถูกบังคับ”

ชายหน้ากากทองเงียบไปนานกว่าครั้งก่อน เมื่อเขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงไม่เหลือความเย็นสบาย “พวกเจ้าคิดจะล้อเลียนผนึกโบราณด้วยคำพูดงั้นหรือ”

“เจ้าก็ใช้คำสั่งล้อเลียนชีวิตคนมานานไม่ใช่หรือ” โม่เฉินตอบ

ทันใดนั้น กระจกดำอีกฟากประตูปล่อยเสียงแตกดังลั่น เส้นเงาหลายสิบเส้นแทงผ่านรอยต่อระหว่างบานประตูเข้ามา ไม่ได้พุ่งหาโม่เฉิน แต่มุ่งตรงไปยังมือที่ถือหยกของลั่วชิงเสวี่ย

“ถอย!” ซูหวั่นเอ๋อร์ตะโกน

ลั่วชิงเสวี่ยถอยได้ทันครึ่งก้าว เงาเส้นหนึ่งเฉี่ยวข้อมือนางจนผ้าพันแผลขาด แต่ก่อนเส้นนั้นจะแตะหยกกุญแจ ดาบของนางก็พลิกกลับ ใช้สันกระบี่ปัดมันออกจากเส้นทาง แทนการฟันตรง ๆ

เงาดำเลี้ยวตาม ไม่ถูกตัดจึงไม่ดูดแสงกระบี่ แต่มันกำลังจะพันปลายกระบี่ไว้ ซูหวั่นเอ๋อร์ส่งตราเจ้าสำนักเข้ากดกลางเส้นเงา แสงทองไม่ได้ทำลายมัน เพียงตรึงให้หยุดนิ่งชั่วครู่

“ตอนนี้!” นางบอก

สตรีชุดขาวก้าวเข้าหาตะปู นางยกข้อมือที่มีตราครึ่งดอกบัวขึ้นเหนือหัวตะปู แสงสีเงินจากรอยตราไหลลงเป็นวงเล็ก รอบข้อมือนางสั่นจนเห็นชัดว่าอดีตคำสั่งยังพยายามดึงนางกลับไป

“ข้าไม่ยอมรับคำสั่งของผู้ขโมย” นางพูดช้า ๆ

ลั่วชิงเสวี่ยวางหยกกุญแจลงบนรอยสลักอีกด้าน “ข้าไม่รับกระบี่เพื่อสั่งชีวิตใคร”

โม่เฉินยืนตรงกลางระหว่างทั้งสอง เขาไม่แตะตะปู แต่หยดน้ำกำเนิดที่ซึมจากรอยร้าวลอยขึ้นมารวมเหนือฝ่ามือ

“ข้าเป็นพยานว่าไม่มีผู้ใดในที่นี้ถูกบังคับให้เลือก” เขากล่าว

ตะปูดำหมุน

ไม่มากนัก เพียงหนึ่งส่วนของวงเดียว แต่ลายครึ่งดอกบัวกลับด้านบนหัวตะปูเริ่มมีรอยแตกร้าวสีเงิน รอยร้าวบนพื้นหยุดลาม เส้นเงาที่ซูหวั่นเอ๋อร์ตึงไว้ส่งเสียงกรีดแล้วสลายเป็นหมึกดำ

ห้องหัวใจบัวสั่นไหว แต่การสั่นครั้งนี้ต่างจากก่อนหน้า มันไม่ได้เหมือนสิ่งที่กำลังจะพัง หากเหมือนสิ่งที่ถูกบิดค้างไว้นานเริ่มขยับกลับเข้าตำแหน่งเดิม น้ำกำเนิดใต้พื้นไหลเป็นวงรอบฐานของตะปู แล้วรวมตัวเป็นภาพเลือนรางเหนือแท่น

ภาพแรกคือห้องเก็บป้ายวิญญาณ คนเฝ้าด้านนอกกำลังเห็นเส้นแสงขาวเงินไหลออกจากป้ายทั้งหก

ภาพที่สองคือทางเดินใต้ตำหนักกลาง ป้าผู้อาวุโสยืนอยู่หน้าประตูหิน มือหนึ่งกำยันต์สีแดงดำ อีกมือจับแขนของเสิ่นเยว่โหรวไว้ไม่ให้นางฝืนเข้าไป

ภาพสุดท้ายคือผิวน้ำเหนือบ่อน้ำกำเนิด ซึ่งมีเงากระจกดำขนาดใหญ่ลอยอยู่เหนือสระ

“มันใช้บ่อน้ำเป็นกระจก” ซูหวั่นเอ๋อร์กล่าว สีหน้านางเปลี่ยนทันที “ถ้าเงานั้นปรากฏต่อหน้าคนทั้งสำนัก—”

“มันไม่ต้องให้คนทั้งสำนักเห็น” โม่เฉินตอบ “แค่ให้คนที่คุมจุดสำคัญเห็นก็พอ”

ภาพในน้ำเปลี่ยนเป็นเงาของพวกเขาสี่คนยืนอยู่รอบแท่นดอกบัว แต่ในภาพนั้น มือของลั่วชิงเสวี่ยกำลังจับตะปูดำราวกับตั้งใจดึงออก ซูหวั่นเอ๋อร์ยืนเหมือนกำลังใช้ตราเจ้าสำนักช่วยทำลายผนึก ส่วนสตรีชุดขาวกลายเป็นเพียงเงามืดไร้ใบหน้า

มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง

แต่มันเหมือนจริงพอให้คนที่เห็นจากภายนอกตัดสินก่อนฟังคำอธิบาย

“เขาจะกล่าวหาว่าเจ้าสำนักกับผู้ถือกุญแจร่วมกันทำลายผนึก” ลั่วชิงเสวี่ยพูด

“และใช้ข้าเป็นหลักฐานว่าคนของพระจันทร์ม่วงอยู่ในห้อง” สตรีชุดขาวเสริม “ฝ่ายที่ไม่รู้เรื่องทั้งหมดจะคิดว่าพวกท่านถูกหลอก หรือไม่ก็ร่วมมือกับข้า”

ชายหน้ากากทองไม่จำเป็นต้องชนะในห้องนี้ หากเขาทำให้วังบุปผามารแบ่งฝ่ายจนไม่มีใครเชื่อคำสั่งของซูหวั่นเอ๋อร์ การปิดผนึกหรือการช่วยเชลยหกคนก็จะกลายเป็นเรื่องรอง

“เขาเตรียมคำโกหกไว้แล้ว” โม่เฉินว่า “ทันทีที่ตะปูหมุน ภาพสะท้อนจะกลายเป็นหลักฐานว่าพวกเราทำผิด”

“แล้วเราจะแก้อย่างไร” ลั่วชิงเสวี่ยถาม “เราออกไปไม่ได้”

โม่เฉินมองภาพของเสิ่นเยว่โหรว ผ่านผิวน้ำ นางพยายามก้าวไปทางประตูแม้ป้าผู้อาวุโสจะรั้งไว้ เส้นด้ายโอสถที่เชื่อมกับข้อมือเขายังอยู่ นั่นคือหลักฐานเดียวที่ส่งผ่านประตูได้โดยไม่ได้อาศัยกระจกของศัตรู

เขาดึงมันหนึ่งครั้ง หยุด แล้วดึงสองครั้ง

เสิ่นเยว่โหรวมองมาทางผิวน้ำทันที ราวกับรู้ว่าการกระตุกนั้นไม่ใช่เพราะชีพจรของคนเจ็บ

“นางเข้าใจหรือ” ซูหวั่นเอ๋อร์ถาม

“ยังไม่รู้ทั้งหมด” โม่เฉินตอบ “แต่รู้ว่าเรายังมีสติ”

เขากระตุกเส้นด้ายอีกครั้ง เป็นจังหวะสั้นสามครั้ง ตามด้วยยาวหนึ่งครั้ง รหัสง่าย ๆ ที่เสิ่นเยว่โหรวใช้เตือนทีมตอนสอบสวนพยาน: **ภาพลวง อย่าแตะ**

นางนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนหันไปพูดกับป้าผู้อาวุโส ภาพไม่มีเสียง แต่โม่เฉินเห็นผู้อาวุโสขมวดคิ้ว แล้วนำยันต์สีแดงดำไปแปะกับขอบบ่อน้ำแทนที่จะโจมตีเงากระจกโดยตรง

“พวกเขาจะไม่ทำลายภาพทันที” ซูหวั่นเอ๋อร์กล่าวเบา ๆ “ดี ถ้าทำลายตามที่เห็น ก็อาจกระทบพวกเราในห้อง”

“อย่างน้อยฝ่ายเราก็ยังคิดก่อนลงมือ” โม่เฉินว่า

“คำชมฝ่ายเจ้าสำนักฟังแปลกดี” ซูหวั่นเอ๋อร์ตอบ แต่แววตานางคลายตึงลงเล็กน้อย

ลั่วชิงเสวี่ยมองภาพของเสิ่นเยว่โหรวอีกครั้ง “นางจะทำอะไรต่อ”

“นางเป็นหมอ” โม่เฉินตอบ “หมอที่เห็นอาการคนไข้จากเส้นด้ายได้ และเป็นคนที่ไม่ชอบเชื่อภาพแปลก ๆ ง่ายนัก”

ราวกับพิสูจน์คำพูด ภาพในน้ำแสดงให้เห็นว่าเสิ่นเยว่โหรวหยิบผงโอสถสีเขียวเงินออกมา โปรยเหนือผิวน้ำอย่างระมัดระวัง เงากระจกดำไม่ได้สลาย แต่ส่วนที่บิดภาพพวกเขาค่อย ๆ กระเพื่อม รอยต่อระหว่างเงาจริงกับเงาปลอมเริ่มชัดขึ้น

ชายหน้ากากทองคงเห็นเช่นกัน เพราะเสียงของเขาจากอีกฟากประตูเงียบลงเป็นครั้งแรก

ทุกคนยังไม่ทันผ่อนลมหายใจ ประตูหินทั้งบานถูกกระแทกจากด้านนอก

ครั้งแรก ม่านผนึกของซูหวั่นเอ๋อร์สั่น

ครั้งที่สอง รอยร้าวพาดผ่านประตู

ครั้งที่สาม เสียงหน้ากากทองดังชิดอยู่หลังหินมากกว่าที่ควรเป็น

“พวกเจ้าหมุนได้เพียงครั้งเดียว” เขากล่าว “และข้ามีเวลามากกว่าที่พวกเจ้าคิด”

ประตูเริ่มเปิดจากด้านนอก

ในมือของเขา กระจกดำกำลังมีรอยร้าวสีเงินเหมือนตะปูดำ

แต่คราวนี้ รอยร้าวนั้นไม่ได้ทำให้มันแตก

มันกำลังสะท้อนภาพของคนที่ยืนอยู่ในห้องหัวใจบัวกลับไปหาศัตรูคนอื่น ๆ ทั่วทั้งวังบุปผามาร