(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หวงเยี่ยที่กลับมาถึงบ้านพักของตนภายในเขตนักเรียนปีหนึ่ง

        บรรยากาศรอบด้านยังคงสงบ ต่างจากความวุ่นวายที่ปะทุขึ้นทั้งมหาวิทยาลัยในช่วงก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

        เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาสีเข้ม พลางยกมือขึ้นสะบัดเบาๆ แผงโฮโลแกรมโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า

        เครือข่ายแพลตฟอร์มภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูรถูกเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

        เพียงเลื่อนสายตาไล่ดูหัวข้อข่าวในหน้าแรก ชายหนุ่มก็พบว่าชื่อของตนยังคงติดอันดับการค้นหาสูงสุด กระทู้หลักเกี่ยวกับเหตุการณ์ประลองในวันนี้ยังคงร้อนแรงและมีความคิดเห็นใหม่ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

        หวงเยี่ยเอนหลังพิงพนักโซฟา ก่อนจะกวาดสายตาอ่านความเห็นต่างๆอย่างใจเย็น

        บางข้อความเขียนอย่างดูแคลน

        《เจ้าเด็กนี่ไม่มีอะไรหรอก แค่โชคดีได้รับเจตจำนงระดับราชามาก็เท่านั้น ถ้าไม่มีของดีติดตัวแต่แรกจะไปต่างอะไรกับคนทั่วไป》

        《รูปร่างบอบบางเกินไปสำหรับการเป็นนักล่ามังกร ร่างเล็กๆแบบนี้แค่โดนลมหายใจมังกรก็ปลิวกระเด็นไปสุดขอบฟ้าแล้วมั้ง?》

        《เขามีท่าทีสงบนิ่งและควบคุมพลังได้แม่นยำ เหมาะสมกับเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชานี้จริงๆ》

        《ดูจากการเคลื่อนไหวแล้ว เขาไม่ได้พึ่งพาแค่พลังพรสวรรค์ แต่มีการฝึกฝนที่ลึกซึ้งด้วยนะ》

        ข้อความเหล่านี้หลากหลาย ทั้งเย้ยหยัน สงสัย ชื่นชม และตั้งคำถาม นักเรียนภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูรต่างแสดงความคิดเห็นในแบบฉบับของตนเองอย่างเปิดเผย ไม่มีการปกปิดความรู้สึกแท้จริงแม้แต่น้อย

        หวงเยี่ยอ่านไปเรื่อยๆ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

        “คิดกันไปได้ไกลจริงๆ”

        เขาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะโบกมืออีกครั้ง เปลี่ยนภาพโฮโลแกรมไปยังลำดับถัดไป

        หน้าจอใหม่แสดงข้อมูลเกี่ยวกับแนวทางการฝึกฝนของมหาวิทยาลัยเทพอสูรอย่างเป็นระบบ รายละเอียดชัดเจนและเป็นขั้นตอน

        สายตาของเขาเปลี่ยนจากความขบขันเป็นความสนใจจริงจัง

        การฝึกฝนที่แท้จริงของนักล่ามังกรรุ่นใหม่จะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้ สถาบันได้กำหนดแนวทางไว้อย่างชัดเจน นักล่ามังกรภายในมหาวิทยาลัยสามารถเข้าไปศึกษาหรือร่ำเรียนจากยอดฝีมือประจำสายต่างๆได้ตามตารางที่กำหนด

        ข้อมูลถูกแบ่งออกเป็นหมวดหมู่หลักอย่างเป็นระเบียบ

        สถาบันหอกเทพอสูร

        สถาบันดาบมังกรศักดิ์สิทธิ์

        สถาบันธนูมังกรฟ้า

        สถาบันศาสตร์พลังวิญญาณมังกร

        สถาบันมังกรพิโรธที่เชี่ยวชาญการฝึกฝนร่างกายโดยตรง

        แต่ละสถาบันมีคำอธิบายแนวทางการฝึกฝน จุดเด่น และรายชื่อผู้สอนประจำสาขา

        หวงเยี่ยมองดูข้อมูลเหล่านั้นอย่างพินิจ

        สถาบันหอกเทพอสูรเน้นการทะลวงทำลายด้วยพลังเฉียบคมและการควบคุมระยะไกลอย่างแม่นยำ

        สถาบันดาบมังกรศักดิ์สิทธิ์มุ่งฝึกฝนการปะทะระยะประชิด การผสานเจตจำนงเข้ากับคมดาบจนเกิดพลังทะลวงลึก

        สถาบันธนูมังกรฟ้าสอนการควบคุมพลังผ่านวิถี พัฒนาเทคนิคยิงที่รวดเร็วและทรงพลัง

        สถาบันศาสตร์พลังวิญญาณมังกรเน้นการหลอมรวมพลังภายใน การขยายขอบเขตเจตจำนง และการควบคุมพลังระดับสูง

        ส่วนสถาบันมังกรพิโรธ มุ่งเน้นการขัดเกลาร่างกายโดยตรง สร้างความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ กระดูก และความทนทานต่อแรงกระแทก

        เหนือขึ้นไปกว่าสถาบันทั้งห้า ยังมีรายชื่อเหล่าคณบดีที่ถูกรวบรวมโดยท่านผู้อำนวยการสูงสุดหย่าเฟย บุคคลเหล่านั้นคือแกนกลางของมหาวิทยาลัย เป็นนักล่ามังกรระดับแปดที่แข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งในหมู่มนุษย์

        ข้อมูลประวัติแต่ละคนปรากฏอย่างละเอียด

        ทั้งผลงานในสนามรบ ประสบการณ์ต่อกรกับมังกรระดับสูง และความสำเร็จในการฝึกศิษย์รุ่นก่อน

        “...............”

        หวงเยี่ยเลื่อนสายตาอ่านอย่างเงียบงัน

        คณบดีซวี่เยี่ยนหลัว ผู้ใช้เจตจำนงแห่งเปลวไฟ

        คณบดีโม่ฉีเหยียน ผู้ใช้เจตจำนงแห่งสายน้ำ

        คณบดีเหลียนอวี้หาน ผู้ใช้เจตจำนงแห่งสายลม

        คณบดีอู๋เซียนเฉวียน ผู้ใช้เจตจำนงแห่งดิน

        คณบดีเทียนจิ้งฮู่ ผู้ใช้เจตจำนงแห่งสายฟ้า

        คณบดีหวูเหยียนจี ผู้ใช้เจตจำนงธาตุพฤกษา

        คณบดีไป๋จงหรง ผู้ใช้เจตจำนงแห่งทอง

        ทั้งเจ็ดคนนี้ไม่ได้เปิดสถาบันฝึกฝนอย่างเป็นทางการเหมือนห้าสำนักหลักในมหาวิทยาลัย หากเลือกเส้นทางที่แตกต่างกันออกไป

        พวกเขาจะเฝ้ามอง สังเกต ประเมิน แล้วจึงคัดเลือกศิษย์ด้วยตนเอง

        การได้รับเลือกไม่ใช่สิ่งที่สามารถสมัครเข้าไปได้ ต้องแสดงศักยภาพให้ปรากฏชัดจนสะดุดสายตาผู้เป็นคณบดีอันแข็งแกร่ง

        นักล่ามังกรทุกคนที่ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยเทพอสูร ต่างล้วนมีเป้าหมายในใจอย่างหนึ่ง นั่นคือการได้เป็นศิษย์ส่วนตัวของหนึ่งในคณบดีเหล่านี้ เพราะว่ากันว่าหากได้รับเลือก ชีวิตการฝึกฝนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

        ทรัพยากรที่ถูกมอบให้ไม่ใช่เพียงวัตถุหรืออุปกรณ์ หากเป็นแก่นแท้แห่งความรู้ เทคนิคเฉพาะตัว และประสบการณ์การต่อกรกับมังกรระดับสูง ซึ่งสถาบันการต่อสู้สาขาต่างๆไม่อาจมอบให้ได้ครบถ้วน

        ยิ่งไปกว่านั้น การมีอาจารย์ระดับนักล่ามังกรขั้นแปดเป็นผู้ชี้แนะ เท่ากับมีเงาของยอดฝีมือผู้ทรงพลังคอยปกป้องอยู่เบื้องหลัง ในโลกที่การเผชิญหน้ากับมังกรคือความเป็นความตาย การมีผู้นำทางที่แข็งแกร่งเช่นนั้น ย่อมนำหน้าบรรดานักล่ามังกรรุ่นเดียวกันไปไกลอีกขั้น

        คณบดีหวูเหยียนจี ผู้ใช้เจตจำนงธาตุพฤกษา

        ข้อมูลภาพประกอบปรากฏขึ้น ชายวัยกลางคนรูปร่างใหญ่ ไหล่กว้าง หนวดเคราเฟิ้มปกคลุมใบหน้า

        ดวงตาคมเข้มเปี่ยมด้วยพลังชีวิต แม้รูปลักษณ์จะดูหยาบกร้าน แต่ในแววตากลับมีความสงบนิ่งลึกล้ำ

        เจตจำนงธาตุพฤกษาของเขาถูกระบุว่าเป็นระดับราชา อาณาเขตป่าอมตะ

        เมื่อปลุกใช้งาน พื้นที่โดยรอบจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นผืนป่าที่เขาควบคุมได้อย่างสมบูรณ์

        เถาวัลย์ ต้นไม้ รากไม้ และพืชพันธุ์ทั้งหลายตอบสนองต่อคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง

        ในสนามรบ เขาถูกขนานนามว่าต้นไม้เคลื่อนที่ เพราะไม่ว่าจะยืนอยู่จุดใด พื้นดินบริเวณนั้นจะกลายเป็นป่าในทันที

        คณบดีหวูเหยียนจีคือผู้เดินบนเส้นทางเดียวกับเขา ถึงจะต่างรายละเอียดกัน แต่รากฐานคือธาตุพฤกษาเช่นกัน

        การมีอาจารย์ที่เข้าใจแก่นแท้ของเจตจำนงแห่งพลังรูปแบบเดียวกัน ย่อมเปิดมุมมองที่ลึกกว่าได้อย่างแน่นอน และการมีอาจารย์ที่ดี ย่อมผลักดันศิษย์ให้ก้าวไปไกลกว่าการฝึกฝนตามตารางทั่วไป

        ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ การแข่งขันไม่ได้จำกัดอยู่เพียงเวทีประลอง แต่รวมถึงการช่วงชิงโอกาส เหล่านักล่ามังกรทุกคนต่างเฝ้ามองคณบดีทั้งเจ็ดด้วยความทะเยอทะยาน เพราะรู้ดีว่าการได้รับเลือกคือการยกระดับสถานะในทันที

        หวงเยี่ยหลับตาลงชั่วครู่

        ภาพของรากไม้สีม่วงเข้มในสนามประลอง ภาพของอาณาเขตป่าอมตะในข้อมูลโฮโลแกรม และเสียงวิจารณ์จากแพลตฟอร์มภายในมหาวิทยาลัย ล้วนหลอมรวมกันในความคิดของเขา

        เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง

        แววตาก็ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

        “งั้นพรุ่งนี้ไปยังสถาบันหอกเทพอสูรก่อนละกัน!”

        แต่ระบบกลืนกินมังกรก็เบะปากและกล่าวขึ้น

        【อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะคะโฮสต์ แต่ตอนนี้ไปอาบน้ำก่อนได้ไหม ตัวเหม็นชะมัด!】