ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์

ตอนที่ 41 “ฟู่ว...ในที่สุดก็ระดับเจ็ดสิบเก้าสักทีเสียเวลาไปตั้งสามวันไอ้เจ้าสัตว์อสูรโกเล็มระดับเจ็ดสิบห้านั่นก็อึดเหลือเกินขนาดจัดปาร์ตี้ระดับทอปของกิลด์ไปตั้งสิบคนยังเสียเวลาฆ่ามันแต่ละตัวไปตั้งเกือบสิบนาที !!” ทิศถอดเครื่องเล่นเกมส์ออกก่อนจะบ่นเล็กน้อยเขานั้นใช้เวลานอกเกมส์ไปถึงสามวันกว่าระดับจะขึ้นมาได้สักระดับ ซึ่งทิศนั้นไม่รู้เลยว่าแม่ของเขาหรือผู้เล่นจันทร์วาดที่เขาเป็นคนตั้งค่าหัวนั้นใช้เวลาเพียงแค่สามวันแต่สามารถเก็บระดับจากผู้เล่นใหม่ขึ้นมาจนได้ถึงระดับหกสิบได้ ทิศมองดูนาฬิกาก่อนจะเห็นว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้วเขารีบลงไปข้างล่างทันทีเพราะแม่น่าจะทำกับข้าวเสร็จแล้ว “แม่วันนี้มีอะไรกินเดี๋ยวก่อนนะขอเดาก่อน” ทิศเดินลงบันไดมาก็แม่ของเขายืนล้างของอยู่ในครัว “กลิ่นแบบนี้ไข่ชะอมใช่เปล่าแม่แล้วก็มีปลาทูทอดด้วยสินะ” ทิศเดาเมนูอาหารเช้านี้จากกลิ่น “จมูกดีนี่มึงเดินสี่ขาเปล่าวะ !!” จันทร์วาดพูด “ผมไม่ใช่หมานะแม่” ทิศบอก “เออ...รีบไปล้างหน้าแปรงฟันซะแล้วมากินข้าวกัน” จันทร์วาดไล่ทิศไปล้างหน้าแปรงฟัน “ครับแม่” ทิศพยักหน้าก่อนจะรีบไปล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อย หลังจากทิศไปล้างหน้าแปรงฟันออกมาจันทร์วาดก็ตักข้าวเตรียมไว้ให้ทิศที่โต๊ะเรียบร้อยระหว่างกินข้าวอยู่นั่นเองจู่ๆจันทร์วาดก็พูดขึ้นมา “เออไอ้ทิศตั้งแต่พรุ่งนี้ไปกูต้องไปทำงานนะแต่จะทำกับข้าวเอาไว้ให้” จันทร์วาดบอกทิศเอาไว้ก่อน “ห๋า...แม่นี่นะไปทำงาน !!” ทิศอุทานออกมาอย่างตกใจเพราะตั้งแต่เขาจำความได้งานที่แม่ทำมาตลอดคือเก็บเงินค่าตลาดเขาไม่เคยเห็นแม่นั้นทำงานอย่างอื่นเลย “ทำไมกูจะทำงานมันแปลกมากหรือไง” จันทร์วาดพูด “ก็แปลกดิแม่ร้อยวันพันปีแม่ไม่เคยทำงานเลยนะ” ทิศพูด “เอาน่ามันมีเหตุจำเป็นน่ะ” จันทร์วาดบอกใช่เธอมีเหตุจำเป็นซึ่งนั่นก็คือเธอแพ้การดวลและต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้นั่นเอง “บ้านเรามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับแม่” ทิศถามเสียงเครียด หรือว่าบ้านเรามีหนี้ !! ทิศคิดในใจ “ไม่มีหรอกน่าว่าแต่ถ้ากูกลับมืดมึงหาข้าวเย็นกินเองได้มั้ย” จันทร์วาดเป็นห่วงเรื่องข้าวเย็นเธอนั้นไม่อยากทำตั้งแต่เช้าทิ้งไว้เพราะกลัวว่าพออาหารทิ้งค้างไปจนถึงเย็นมันจะบูดและนั่นอาจจะทำให้ลูกชายเธอท้องเสียได้ “ได้สิแม่ผมอยู่โรงเรียนก็ซื้อข้าวกินเองนะร้านข้าวก็อยู่หน้าปากซอยเรานี่เอง” ทิศพูด “อืมถ้าอย่างนั้นกูจะทิ้งตังไว้ให้ที่โต๊ะนี่ก่อนออกไปทำงานแล้วกัน” จันทร์วาดพยักหน้า “โอเคแม่ว่าแต่แม่ทำงานไรอ่ะงานหนักมั้ย” ทิศเป็นห่วงแม่เขามาก “อืม...แม่ก็ไม่แน่ใจนะยังบอกไม่ได้แต่ไม่ต้องห่วงหรอกจำน้าเจนได้มั้ยรุ่นน้องแม่ที่เอ็งโชว์เจี๊ยวให้ดูวันก่อนน่ะ” จันทร์วาดพูด “ชะ...ชะ...โชว์บ้าอะไรล่ะแม่นั่นมันอุบัติเหตุว่าแต่แม่พูดถึงน้าเขาทำไม” ทิศอายจนหน้าแดงเมื่อถูกจันทร์วาดพูดถึงเหตุการณ์นั้น “ก็กูไปทำงานกับน้าเขาไงบอกให้มึงรู้เอาไว้จะได้ไม่เป็นห่วง” จันทร์วาดพูดก่อนจะกินข้าวต่อ อืมไปทำงานกับน้าเจนงั้นเหรอน่าจะเป็นงานในออฟฟิศคงไม่เหนื่อยมากสงสัยน้าเขาคงเห็นแม่ไม่มีงานทำเลยดึงแม่ไปทำงานแม่บ้านที่ออฟฟิศล่ะมั้ง ทิศคิดในใจเขานั้นเข้าใจว่ารุ่นน้องของแม่ทำงานออฟฟิศอะไรพวกนั้นและที่ออฟฟิศอาจจะกำลังขาดแม่บ้านเลยดึงตัวรุ่นพี่อย่างแม่เขาเข้าไปทำงาน จากนั้นทิศก็รีบกินข้าวและเอาจานไปล้าง “แม่ผมขึ้นห้องไปทำรายงานก่อนนะ” ทิศบอกกับแม่เขาและวิ่งขึ้นห้องไปแต่ทว่าทิศไม่ได้หยิบเครื่องเล่นเกมส์มาสวมเล่นทันทีเขาเดินไปหยิบมือถือมาโทรหาเพื่อนเขาเสียก่อน “ฮาโหลไอ้ตี้” ทิศโทรหาปาร์ตี้เพื่อนของเขา ว่าไงไอ้ทิศทำไมถึงโทรมาล่ะกูกำลังจะเข้าเกมส์เลยคุยกันในเกมส์ก็ได้นี่ ปาร์ตี้พูด “กูมีเรื่องจะคุยด้วยว่ะ” ทิศพูด เรื่องไรวะถึงกับต้องคุยเลยไม่รอเข้าไปคุยในเกมส์ ปาร์ตี้สงสัย “คือกูจะอยากจะรู้ว่าที่บ้านมึง...ไม่สิที่โรงแรมพ่อมึงรับเด็กทำงานพาร์ทไทม์มั่งไหมวะ” ทิศถาม หือมึงเนี่ยนะจะหางานพาร์ทไทม์ทำ เสียงปาร์ตี้ดูแปลกใจมากเมื่อได้ยินคำถามของเพื่อน “ใช่กูอยากหางานทำน่ะ” ทิศพูดยืนยัน มีปัญหาเรื่องเงินเหรอวะหรือมีอะไรอยากได้กูซื้อให้มั้ย ปาร์ตี้พูด “ไม่ใช่อย่างนั้นคือดูเหมือนที่บ้านกูจะมีปัญหาเรื่องเงินน่ะกูเลยอยากจะหางานทำช่วยหาเงินเข้าบ้าน” ทิศบอก หือบ้านมึงเนี่ยนะมีปัญหาเรื่องเงินให้กูช่วยเปล่าเดี๋ยวเบิกเงินค่าขนมพ่อสักล่วงหน้าสักสองสามเดือนมาให้มึงก่อน ปาร์ตี้เอะอะก็จะให้ยืมอย่างเดียว “ไม่เอามึงเก็บเงินไว้เถอะนั่นเงินของมึงแค่กูสร้างกิลด์แล้วใช้แต่เงินมึงมาบริหารก็เกรงใจแย่แล้วแถมทุกวันนี้เงินภายในกิลด์ยังติดตัวแดงอยู่เลย” ทิศพูด มึงนี่เรื่องมากจังเอางี้สิมึงก็ล่าสัตว์อสูรในเกมส์เอาของไปขายแล้วแลกเงินออกมาดิ ปาร์ตี้บอก “นั่นก็คิดเอาไว้แต่ดวงมันไม่ได้ดีทุกวันนี่หว่าถ้าดรอปแต่ขยะวันนั้นแทบไม่ได้เงินเลยนะดังนั้นกูจึงคิดว่ากลางวันจะทำงานพอกลางคืนก็หาเงินจากในเกมส์” ทิศพูดเพราะว่าการไปล่าสัตว์อสูรต้องล่าเป็นปาร์ตี้พอหารเงินหลังจากขายขยะมาแล้วได้คนละไม่กี่หมื่นเหรียญทองหรอกถ้าวันไหนไม่ดรอปอาวุธมาขายก็แทบไม่มีกำไรเลย เข้าใจละรอแปปนะไปถามพ่อก่อน ปาร์ตี้พูดก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง เออถามพ่อมาละพ่อบอกว่าถ้าเป็นเด็กอายุไม่ถึงสิบแปดไม่มีประสบการณ์ก็จ้างได้...แต่คงได้แต่งานที่ต้องอยู่หลังบ้านนะแถมงานที่ไม่ต้องใช้ประสบการณ์ก็มีไม่กี่อย่างด้วย ปาร์ตี้บอก “หลังบ้านคือไรวะ” ทิศไม่เข้าใจว่าที่เพื่อนพูดหมายถึงอะไร งานโรงแรมหลังบ้านก็หมายถึงงานที่ไม่ต้องออกมารับหน้าแขกน่ะ ปาร์ตี้อธิบาย “อ๋อแบบนี้นี่เองเออๆกูทำได้มีงานอะไรบ้างอ่ะ” ทิศพยักหน้าเข้าใจ ก็มีแผนกสจ๊วดกับแผนกซักรีด ปาร์ตี้บอกงานที่สามารถทำได้ให้เพื่อนไป “สจ๊วตนั่นมันงานบนเครื่องบินไม่ใช่เหรอวะ” ทิศพูด ใช่ที่ไหนล่ะโว๊ยสจ๊วตในโรงแรมคืองานล้างทำความสะอาดอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆของครัวงานนี้ไม่ต้องใช้ประสบการณ์แค่ใช้เครื่องล้างจานเป็นก็พอแล้วก็งานหนักหน่อยนะมึงเพราะจานแต่ละใบแม่งหนักตั้งหลายขีด ปาร์ตี้บอก “ล้างจานเหรอไม่ยากหรอกมั้งกูอยู่บ้านก็ล้างจานเองประจำ” ทิศพูด ใช่เมื่อตะกี้กูพึ่งจะล้างไปใบนึงพอดี ทิศคิดในใจ อย่าดูถูกงานโรงแรมนะเว้ยถึงจะแค่ล้างจานแต่ก็หนักใช่ย่อยกูเคยเห็นอยู่ตอนตามพ่อไปที่ทำงาน ปาร์ตี้พูด “อืมโอเคแล้วงานซักรีดล่ะ” ทิศถามงานที่สอง ก็ตามชื่ออ่ะซักผ้าแล้วก็รีดผ้าแต่กูไม่แนะนำว่ะผ้าแม่งอย่างสกปรกบางทีแขกเขาปล่อยบนที่นอนว่ะ ปาร์ตี้พูด “ปล่อย...ปล่อยอะไรวะ” ทิศไม่เข้าใจ เชี่ยมึงนี่เด็กน้อยจังวะก็เวลาเอากันไงแขกเขาชอบปล่อยน้ำบนที่นอนอ่ะ ปาร์ตี้ถึงกับหัวเสียกับความไร้เดียงสาของเพื่อน “อะ...อะ...อ๋อน้ำว่าวนี่เองถ้าอย่างนั้นไม่เอาอ่ะรู้สึกแหยงๆว่ะ” ทิศที่ได้ยินเพื่อนอธิบายก็เข้าใจในที่สุด สรุปเอางานสจ๊วตสินะ ปาร์ตี้ยืนยันงานที่เพื่อนต้องการทำ “อือแล้วได้เงินยังไงวะ” ทิศถาม ก็เป็นรายชั่วโมง...ชั่วโมงละสี่สิบบาทปกติไม่มีราคานี้นะเว้ยปกติเขาคิดราคาเป็นวันกันได้วันละห้าร้อยแต่นี่มึงจะทำเต็มเวลาคงไม่สะดวกเพราะเขาทำงานกันสิบสองชั่วโมงพ่อกูเลยเสนอเรื่องทำเป็นชั่วโมงให้มึงแทน ปาร์ตี้พูด “โอเคดีๆแล้วต้องเตรียมเอกสารไรไปป่ะวะ” ทิศถาม บัตรประชาชนก็พอพรุ่งนี้ไปหาพ่อกูที่โรงแรมได้เลยไปบอกพนักงานต้อนรับอ่ะว่ามาหาพ่อกูเดี๋ยวพ่อกูแจ้งพนักงานเอาไว้แต่ว่าถ้ามึงทำงานแบบนี้ก็เล่นเกมส์ทั้งวันไม่ได้แล้วดิวะแบบนี้ระดับมึงจะตามพวกแนวหน้าไม่ทันเอานะ ปาร์ตี้เป็นห่วงว่าระดับของเพื่อนจะถูกทิ้งห่างถ้ามีเวลาเล่นน้อยลง “นิดหน่อยน่ามึงกูไปทำงานพิเศษแค่ไม่กี่ชั่วโมงในเกมส์ก็เสียเวลาไปไม่กี่วันเองแถมโรงแรมมึงก็ไม่ไกลจากบ้านกูมากนั่งรถไปครึ่งชั่วโมงเองว่าแต่กูขอทำงานวันละหกชั่วโมงได้มั้ยวะตั้งแต่เก้าโมงถึงบ่ายสามกูกลัวแม่รู้ว่ะ” ทิศพูดเขานั้นกะว่าจะทำงานในช่วงเก้าโมงเช้าถึงบ่ายสามโมงเย็น โหมีเลือกเวลาด้วยแต่คงได้แหละมึงเป็นเพื่อนกูพ่อกูคงไม่ว่าอะไรหรอกว่าแต่รีบเข้าเกมส์เถอะ ปาร์ตี้พูด “โอเค” ทิศพูดก่อนจะวางสายไปที่เตียงและเริ่มออนไลน์เข้าเกมส์ทันที อีกด้านหนึ่ง “พ่อก็อย่างที่ได้ยินวันละหกชั่วโมงได้ใช่มั้ยพ่อ” ปาร์ตี้หันไปหาพ่อที่ยืนฟังการสนทนาอยู่ซึ่งปาร์ตี้นั้นเปิดลำโพงให้พ่อเขาได้ยินด้วยระหว่างคุยกับเพื่อน “เออยังไงก็ได้แล้วในเกมส์กิลด์ของเอ็งเป็นไงบ้างให้พ่อส่งพนักงานของพ่อเข้าเกมส์ไปจัดการเรื่องบัญชีและระบบให้มั้ย” พ่อของปาร์ตี้พูด “ไม่ต้องเลยพ่อผมอยากบริหารด้วยตนเองนี่เป็นกิลด์ของผมกับเพื่อนที่ช่วยกันสร้างขึ้นมาพ่อไม่ต้องมายุ่งเลยแล้วนี่ผมก็พึ่งจะได้คนมาช่วยวางระบบกับจัดการบัญชีเร็วๆนี้คงเลิกติดตัวแดงแล้ว” ปาร์ตี้พูดก่อนจะเดินกลับเข้าห้องเพื่อไปออนไลน์เข้าเกมส์ทันที “เฮ้อ...ไอ้ลูกคนนี้นี่หัวดื้อเสียจริงนี่ถ้าเราไม่ได้หาเงินได้ปีละพันกว่าล้านมีหวังไม่มีเงินพอให้มันถลุงแน่เอาเถอะเงินแค่ไม่กี่แสนให้มันใช้ไปแล้วกันถึงจะล้มเหลวก็ถือว่าเป็นประสบการณ์” พ่อของปาร์ตี้ส่ายหน้าเขานั้นทราบมาตลอดว่าลูกชายของเขาใช้เงินไปกับอะไรบ้างซึ่งตอนแรกเขากะจะให้คนของเขาไปช่วยลูกชายในเกมส์เสียด้วยซ้ำแต่ลูกชายเขาดันดื้อบอกว่าอยากจะสร้างและบริหารมันเองจึงปฏิเสธคนที่เขาจะส่งเข้าไปช่วยในเกมส์ ซึ่งเขานั้นมองว่ากิลด์ที่ลูกชายและเพื่อนลูกชายช่วยกันสร้างขึ้นมานั้นก็เปรียบเสมือนองค์กรหรือบริษัทเขานั้นอยากให้ลูกชายได้รู้ว่าการบริหารองค์กรหรือบริษัทให้ได้กำไรนั้นไม่ง่ายเพื่อเป็นบทเรียนกับลูกชายจึงไม่ว่าอะไรที่ลูกชายใช้เงินกับเกมส์ไปมากมายขนาดนั้น (ไรท์ : ในสังคมเราก็มีนะครับครอบครัวคนรวยที่ให้เงินก้อนมาเพื่อให้ลูกไปสร้างธุรกิจเองถึงจะเจ้งคนเป็นพ่อแม่ก็ไม่ว่าเพราะถือเป็นประสบการณ์ให้ลูกก็นะครอบครัวที่รวยๆหลายพันหลายหมื่นล้านเงินก้อนไม่กี่ล้านเศษเงินหลังตู้เย็นเขาอยู่แล้ว) จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ทิศหางาน ?

คล้ายกับเรื่อง ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ทิศหางาน ?

คล้ายกับเรื่อง ศึกชิงจ้าวยุทธออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้