"ท่านหมอเ้าคะเร็วๆเ้าค่ะ"
เสียงเด็กหญิงอายุประมาณ 8 หนาว เดินนำหน้าหมอชราอายุประมาณ 60 กว่าๆ
''ได้ข้าก็เร็วอยู่นี่ไงเ้าก็เดินเร็วๆสินางหนู"
"ท่านหมอถึงแล้วเ้าค่ะเข้าไปข้างในเลยเ้าค่ะ"
เสียงเด็กหญิงคุยกับหมอชราและชี้นิ้วไปที่ห้องที่มารดาตนอาศัยอยู่
"เดี๋ยวหลี่มี่เ้าพาผู้ใดมาบ้านเรากัน"
เสียงคนแก่อายุประมาณ 60 เอ่ยถามเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจ
"ท่านย่าเ้าคะนี่คือท่านหมอชุยเป็ท่านหมอประจำหมู่บ้านเ้าค่ะ"
"แล้วเ้าพาหมอมาบ้านเราทำไมกัน"
"เมื่อ 3 วันก่อน ท่านแม่ข้าตกน้ำไม่สบายหลับไป 3 วันแล้วยังไม่ฟื้นท่านพ่อก็ไม่อยู่ขึ้นไปล่าสัตว์บนเขา ท่านพี่เลยให้ข้าไปตามท่านหมอมารักษาท่านแม่เ้าค่ะ"
"นี่เ้าตามหมอมารักษาเ้ามีเงินจ่ายหรือไงคะนั่งเด็กโง่ค่าหมอแพงมากนะเ้ารู้หรือไม่"
"เดี๋ยวท่านพ่อกลับมาจากล่าสัตว์ ข้าจะให้ท่านพ่อเป็คนจ่ายแต่ตอนนี้ท่านหมอท่านไปรักษาแม่ข้าก่อนท่านเชิญด้านในเลยเ้าค่ะ"
เด็กน้อยไม่สนใจคำด่าของคนเป็ย่า รีบเชิญหมอเข้าไปดูแม่ตัวเอง
"ท่านพี่ข้าพาท่านหมอมาแล้วเ้าค่ะ"
เด็กชายอายุประมาณ 11หนาว ที่กำลังเช็ดตัวให้มารดาที่ตอนนี้มีใบหน้าซีดเซียวไม่ต่างจากคนตาย เมื่อเด็กชายเห็นน้องสาวกับท่านหมอมาก็ยิ้มอย่างดีใจเพราะ้าให้หมอรักษามารดาตน ั้แ่มารดาของตนตกน้ำก็หมดสติไม่ฟื้นไปตั้ง 3 วันแล้ว
"ท่านหมอ ท่านเชิญมาดูแม่ข้าทีเถอะ ท่านแม่ข้าหลับไป 3 วันยังไม่ฟื้นเลยขอรับ"
หมอชุยที่เป็หมอประจำหมู่บ้านมองดูเด็กชายที่ผอมแทบจะมีเนื้อติดกระดูก ใส่เสื้อผ้าเก่าๆที่มีรอยปะชุนจำนวนมาก
"มาเ้าเด็กน้อยข้าขอตรวจดูแม่เ้าหน่อยซิ"
หมอชุยที่ตรวจดูอาการของหลี่หนิงฮวาหญิงสาวตรงหน้าก็เหมือนว่าไม่ได้มีอะไรผิดปกติ
"แม่พวกเ้าไม่ได้เป็อะไรมากหรอกเพียงแค่นางป่วยไข้ขึ้นสูงเท่านั้น เดี๋ยวข้าจะเอายาให้พวกเ้าไปต้มให้แม่พวกเ้าดื่มละกัน"
"แต่ท่านหมอขอรับ ตัวข้ากับน้องสาวไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาให้ท่านหมอ"
หมอชุยที่เห็นแล้วก็อดสงสารเด็กน้อยไม่ได้
"หากว่าเ้ามีแล้วค่อยนำเงินมาให้ข้าก็ได้ ยานี้พวกเ้านำไปต้มให้แม่พวกเ้ากินก่อนเถอะ ชีวิตแม่พวกเ้าสำคัญกว่าเงินพวกนี้มาก"
"ขอบคุณมากครับท่านหมอหากท่านพ่อข้ากลับมาจากล่าสัตว์บนเขาข้าจะให้ท่านพ่อนำเงินไปจ่ายให้ท่านหมอนะขอรับ"
เด็กชายที่ยิ้มออกมาด้วยความยินดีและสำนึกในบุญคุณของหมอชุยมากที่ให้ยารักษาแม่ก่อนโดยที่ใจดีให้ติดเงินไว้
"งั้นพวกเ้าไปต้มยานี้ให้แม่พวกเ้ากินเถอะ ข้าต้องขอตัวกลับแล้ว"
"หลี่มี่เ้าออกไปส่งท่านหมอ เดี๋ยวพี่จะต้มยาให้ท่านแม่ก่อน"
"เ้าค่ะท่านพี่"
หลังจากเด็กหญิงตัวน้อยก็นำออกจากห้องไปแล้ว จางหลี่หนิง ก็รีบไปต้มยาเพื่อที่จะนำมาให้มารดาของตนกิน
"ท่านพี่เ้าคะ ข้าไปส่งท่านหมอเสร็จแล้ว ท่านพี่มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่เ้าคะ"
เด็กหญิงจางหลี่มี่เลยถามพี่ชายที่กำลังต้มยาให้มารดาอยู่เพราะเด็กสาวอยากช่วยแบ่งเบางานของพี่ชายเพราะเด็กสาวอยากช่วยแบ่งเบางานของพี่ชาย เพราะตลอดเวลา 3 วันที่มารดาของตนสลบไปพี่ชายตนเฝ้ามารดาตลอดแทบจะไม่ได้นอน ตนเองก็รู้สึกสงสารและเป็ห่วงพี่ชายอย่างมากหากตนช่วยได้ตนก็อยากช่วย
"มี่เอ๋อร์เ้าไม่ต้องทำอะไรหรอกเ้าไปเฝ้าท่านแม่เถอะเดี๋ยวพี่ต้มยาให้ท่านแม่เสร็จเดี๋ยวพี่จะตามเข้าไปในห้อง"
"เ้าค่ะท่านพี่"
เมื่อเด็กหญิงพ้นสายตาไปจางหลี่ิก็กลับมาต้มยาให้มารดา เมื่อต้มเสร็จแล้วก็เข้ามาในห้อง เห็นน้องสาวกับมารดานอนกอดกันอยู่ตนก็รู้สึกสงสารมารดาตนมากที่ต้องทำงานหนัก และยังมีร่างกายที่ผอมแห้งและตัวเล็กมากแต่ก็ต้องทำงานบ้านทุกอย่างทั้งซักเสื้อผ้าของย่าและปู่และยังทำอาหารให้ทุกคนในบ้านได้กินและยังต้องทำความสะอาดบ้านเก็บฟืนและงานเล็กๆน้อยๆในบ้านที่ทุกคนสามารถช่วยกันทำได้แต่ทุกคนต่างทิ้งงานให้มารดาของตน
"มี่เอ๋อร์พี่ต้มยาให้ท่านแม่เสร็จแล้ว เ้าช่วยพี่พยุงท่านแม่ขึ้นมากินยาที"
"ได้เ้าค่ะท่านพี่"
จางหลี่มี่และจางหลี่ิสองพี่น้องช่วยกันป้อนยาให้แม่จนหมดแล้วก็ปล่อยให้แม่ของตนนอนพักผ่อน