การเดินทางผ่านไปครึ่งค่อนวันแล้วแต่นางก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายผู้นี้จะพานางไปที่ใด นางไม่อยากถามเขาด้วยเดี๋ยวจะคิดว่านางสนใจ
"จะนั่งเชิดหน้าตลอดเลยรึไง เ้าไม่เมื่อยคอบ้างรึ"
"เื่ของข้า เ้าไม่ต้องมายุ่ง"
"ก็ไม่อยากจะยุ่งหรอกแต่ต่อไปเ้าต้องมาเป็สาวใช้ของข้าในตอนกลางคืนก็ต้องทำหน้าที่เมียด้วย"
"นี่เ้า! ไม่มีทางเ้ามันเป็แค่ขอทานทำเป็จะมีสาวใช้ ส่วนเื่ปรนนิบัติเ้าฉันสามีภรรยาข้าไม่ทำและไม่คิดจะทำด้วย"
"งั้นเ้ามากับข้าทำไม จะลงตรงนี้ไหมข้าจะปล่อยลง"
"อย่านะ! "
ซูหนี่รีบร้องห้ามชายขอทานกักขฬะคนนี้ที่ดูเหมือนจะ้าใช้งานนางเยี่ยงกับทาส แถมยังจะให้นางปรนนิบัติไม่ดุสภาพตัวเองเลยว่ามอมแมมเพียงใด
"จะยอมไม่ยอมพูดมาก่อนข้าจะหมดความอดทน"
เขายังคงตะคอกถามนางเสียงดังลั่นป่าไผ่ที่แสนยาวไกลไร้ผู้คนอาศัยอยู่ ไม่แน่หากนางยังคงไม่ยอมตามใจชายผู้นี้เขาอาจปล่อยนางทิ้งจริงๆ ก็ได้หนักสุดที่นางคิดได้ชายผู้นี้อาจฆ่านางที่นี่แล้วเอาไปเป็อาหารก็ได้ เขาอาจอดอยากมานานทำได้ทุกอย่างเวลาโมโหหิว
"คิดอะไรของเ้าอยู่ถ้ายังไม่ตอบ งั้นก็ลง..."
"ก็ได้ๆ ข้ายอมแล้ว พอใจเ้ารึยัง"
"ก็แค่นี้จะลีลาทำไม ตอนนี้ชีวิตเ้ามีแค่สามีขอทานยาจกคนนี้คนเดียว แล้วต่อไปก็จงรักข้ามากๆ เข้าใจไหม"
"เข้าใจแล้ว"
ได้ยินคำตอบที่พึงพอใจจางเหว่ยก็ออกเดินทางต่ออย่างสบายใจไม่สนอาการฟึดฟัดของคุณหนูที่สูงส่งที่บัดนี้ต้องตกเป็เมียขอทานเช่นตน
ซูหนี่ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมที่นางเจอ อย่างที่ชายคนนี้พูดก็ถูกตอนนี้นางมีเพียงเขาคนเดียวยอมๆ ไปก่อนค่อยหาทางหนีอีกที
การเดินทางที่แสนยากลำบากตลอดทั้งวันกว่าจะมาถึงที่บ้านหลังเก่าๆ ซูหนี่มองว่ามันเป็กระท่อมมากกว่า แต่นางก็ไม่ถามชายขอทานที่ซูหนี่ไม่สนใจถามชื่อเขาด้วยซ้ำ
ภาพที่นางคิดเอาไว้คือบ้านหลังพอดีที่มีแยกส่วนต่างๆ ชัดเจนแต่ไม่คิดว่าที่นี่จะเป็เพียงกระท่อมเล็กๆ ที่อยู่สองคนยังอึดอัดเลย
"อย่าบอกนะว่าที่นี่คือบ้านของเ้า"
"จะว่าใช่ก็ใช่"
ได้ยินแบบนั้นซูหนี่ถึงกับไม่มีแรงลุกเดิน แต่พอมาคิดอีกทีเป็นางที่คิดคาดหวังมากไปเอง ชายผู้นี้เป็ยาจกหากมีบ้านหลังใหญ่โตสิถึงแปลก
"ไปยกของ จะนั่งเหม่อลอยทำไม"
"ข้าไม่เคยยก..."
นางบอกเสียงอ่อยกลัวจะถูกชายปากร้ายผู้นี้ด่าทอใส่อีก ปกตินางมีแต่ใช้ผู้อื่นเกิดมาไม่เคยทำงานหนักไม่เคยต้องยกของอะไรเองเลย
"ลืมไปข้าได้เมียเป็คุณหนูผู้สูงศักดิ์ แบบนี้ไหมเวลาที่เ้าขอให้ข้าช่วยอะไรต้องแลกกับการปรนนิบัติข้าต่อครั้งดีไหม"
"เ้า!..."
"แล้วแต่นะข้าไม่บังคับ"
จนแล้วจนรอดซูหนี่ก็ต้องทำในสิ่งที่นางไม่เคยทำ เพียงเพราะกลัวว่าชายยาจกผู้นี้จะทำอะไรนางดังเช่นที่พูดแต่ก็ไม่รู้ว่านางจะรอดพ้นเงื้อมมือชายผู้นี้ไปถึงตอนไหน
การขนของเพียงสองอย่างทำให้นางใช้เวลานานพอสมควร ชายผู้นั้นก็ไม่คิดจะช่วยยังนั่งกินข้าวได้หน้าตาเฉยแถมดูจะเอร็ดอร่อยมากเสียด้วยทำเอาซูหนี่ที่วันทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรถึงกับท้องร้องตาม
"เร็วๆ เสร็จแล้วไปถูหลังให้ข้า จะอาบน้ำในรอบปีเพื่อนอนกับเมียเลยนะเนี่ย"
ได้ยินเช่นนั้นซูหนี่ก็แทบลมจับ นางเคยปรนนิบัติผู้ใดที่ไหนกัน มีแต่ผู้คนคอยเอาใจนางแถมบุรุษที่นางจะต้องปรนนิบัติก็ยังเป็ชายยาจกเนื้อตัวมอมแมมอีก
แต่ถึงแบบนั้นนางก็เลือกแบบนี้เอง ร่างของสตรีงดงามที่รูปร่างสะโอดสะองเดินไปยังลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากหลังกระท่อมนัก
ที่นี่ไม่มีบ่าวคนรับใช้ทำให้ไม่มีใครคอยต้มน้ำให้อาบ ถ้าอยากชำระร่างกายก็ต้องลงลำธารอย่างเดียวหรือต้มน้ำอาบเองซึ่งนางทำไม่ได้แน่นอน แต่ถึงแบบนั้นนางก็ยังอยากพยายามเจรจาให้ถึงที่สุด
"จะใช้ข้าเยี่ยงทาสแบบนี้ไม่ได้นะ ข้าเป็คุณตระกูลยิ่งใหญ่ไยต้องปรนนิบัติเ้าด้วย"
"พูดจนปากจะฉีกถึงรูหู เอาเป็ว่าข้าจะย้ำกับเ้าอีกรอบ ตอนนี้เ้าแต่งออกจากจวนตระกูลหยางแล้ว เ้าได้เลือกชายยาจกแบบข้าเป็สามีเลยโดนบิดาของเ้าทอดทิ้งให้มาลำบากกับข้า จะย้ำอีกรอบว่าตอนนี้เ้าเหลือเพียงข้าเท่านั้นที่จะให้ที่ซุกหัวนอนเ้าได้เข้าใจหรือไม่ "
ได้ยินเช่นนั้นนางก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตอนนี้นางแต่งกับชายผู้นี่เพื่อหนีออกจากจวนนั้นด้วยความน้อยใจผู้เป็บิดา ไม่คิดว่าเื่มันจะเลยเถิดมาถึงตอนนี้
นางลืมคิดเื่ราวต่อจากนั้นไปเลยว่าต้องทำเช่นไรต่อ ออกมาก็มีข้าวของมาด้วยเพียงน้อยนิด กลับไปก็โดนสองแม่ลูกนั้นหัวเราะเยาะเอาอีกคงต้องเดินหน้าอย่างเดียว
"เฮ้อ...ข้ารู้แล้ว ก็ไปสิยืนบื้ออยู่ทำไม"
ซูหนี่ยอมจำนนกับสิ่งที่นางเลือกเองพร้อมกับเดินนำหน้าชายยาจกที่นางไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะได้มาเป็สามี
"นางต้องเป็สตรีหลากหลายอารมณ์แน่ๆ "
จางเหว่ยเกาหัวตัวเองแกร๊กๆ นึกประหลาดใจ ก็เมื่อครู่นางยังไม่ยอมอยู่เลย พูดแค่นี้นางยอมเลยเหรอมันง่ายขนาดนั้นเชี่ยว หรือนางจะหลงเสน่ห์ข้าจริงๆ
ลำธารที่อุดมสมบูรณ์ธรรมชาติที่ห้อมล้อมสวยงามมองแล้วผ่อนคลาย ร่างอรชรอ้อนแอ้นถอดชุดราคาแพงที่ตัดเย็บอย่างประณีตออกจนร่างเปลือยเปล่า
เผยให้เห็นร่างที่สมบูรณ์แบบอกเป็อกสะโพกคอดสวย ผิวขาวนวลเนียนอมชมพูมันขาวจนชายยาจกที่เดินตามมาถึงกับตาพร่า
'นางงามยิ่งนัก...'
ซููหนี่ไม่สนใจที่จะระวังตัวกับชายที่นางเลือกมาเป็สามีเองกับมือ สตรีสูงศักดิ์แล้วยังไง สุดท้ายนางก็ไม่เป็ที่้าของผู้เป็บิดาที่รักอยู่ดี
อำนาจเงินทองทำให้แม้แต่ผู้เป็บิดาที่ให้กำเนิดถึงกับหลงมัวเมา ชื่อเสียงหน้าตามันต้องยิ่งใหญ่กว่าบุตรสาวอันเป็ที่รัก
ร่างสะโอดสะองก้าวเดินลงไปที่ลำธารน้ำเย็นฉ่ำชื่นใจช่วยดับไฟร้อนที่แผดเผานางมานานได้เป็อย่างดี
จางเหว่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบลนลานถอนอาภรณ์ที่ใส่อยู่ออกจนร่างกายเปลือยเปล่า พร้อมกับรีบตามนางลงไปเพื่อให้นางปรนนิบัติ
ร่างสูงใหญ่บึกบึนสมชายชาตรี กล้ามเป็มัดๆ สีเข้มเหมือนคนไม่ใส่ใจดูแลมันนักเดินเข้าหาสตรีที่ไม่อาจละสายตาไปได้แม้เพียงเสี้ยววินาที
"เ้างามยิ่งนักซูซู"
ซูหนี่หันมามองบุรุษที่เรียกนางเช่นนี้ ชื่อแบบนี้มีเพียงมารดาผู้ล่วงลับเท่านั้นที่เรียก อีกหนึ่งคือบิดาที่ชอบเรียกนางด้วยชื่อนี้แต่นางไม่อยากจดจำมันอีก
"ข้าจะเป็ของเ้า แต่เ้าต้องรับปากว่าจะดูแลข้าอย่างดี อย่าทอดทิ้งข้า"
"ข้าจะไม่ทอดทิ้งเ้าแน่นอน เ้าเชื่อใจข้าได้ข้าขอสาบาน"
ได้ยินเช่นนั้นนางก็ยิ้มออก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับบุรุษที่มองนางด้วยสายตาหื่นกระหาย
แขนเรียวสวยยกขึ้นคล้องคอหนาเอาไว้เพื่อพยุงตัว ทรวงอกอวบอั๋นเสียดสีกับอกแข็งกระด้างของเขาทำให้นางรู้สึกวูบวาบขนลุกชันไปทั่วกาย
8K
