รัตติกาลสีแดง บัดนี้กลับร้อนแรงทวีขึ้นด้วยไฟที่กำลังลุกโหม เสียงมหากัมปนาทของะุยังดังกระหน่ำถี่ยิบ อาวุธบางชนิดทำลายบ้านของสาวสวยแห่งอเวจีมหานครจนราบเป็หน้ากลอง ฝุ่นทรายคลุ้งขึ้นราวกับพายุกระหน่ำ
“ตามข้ามา”
เสียงะโของลุงสังวาล
เขาอุ้มร่างของหล่อน ขณะที่หล่อนกอดรวบรอบต้นคอของเขา หลับตาพริ้มเหมือนอยู่ในภวังค์ มีรอยยิ้มสุกสกาวฉาวขึ้นบนใบหน้าพริ้มเพราของหล่อน
“นั่นรถข้า”
กระบะคันใหญ่ สภาพที่เห็นแวบแรกนั่นเหมือนซากรถ แต่พอลุงสังวาลขึ้นประจำหลังพวงมาลัย เสียงคำรามของเครื่องยนต์มีพลังเหลือเฟือ
เขาโยนร่างของหล่อนกระแทกลงกับกระบะท้าย
“ว้าย เจ็บนะคะผัวขา”
“บ้าเอ๊ย”
เขาสบถ วิ่งถอยพลางยิงพลางจนได้ระยะปลอดภัยจึงะโขึ้น
“ไปเลยลุง”
“จับดีๆล่ะ รถข้ามันแรงว้อย” เสียงของลุงสังวาลช่างเบิกบานร่าเริงเสียจนแทบไม่อยากเชื่อว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่มีชีวิตเป็เดิมพัน แสงจากจันทราสีแดงสาดให้เห็นฝุ่นทรายคลุ้ง เป็สีแดงเฉกเช่นทุกสรรพสิ่งของอเวจีมหานคร
“ผัวขา” เสียงของพะเนียงที่นั่งอยู่ตอนหน้าคู่กับลุงสังวาล “จับดีๆนะคะ”
บุรุษหล่อเข้มรู้สึกขัดใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของหล่อน จริงอยู่ หล่อนสวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น แต่เขากลับรู้สึกขัดหูขัดตากับกิริยาท่าทางสะดีดสะดิ้งเกินงามของหล่อน หล่อนจะเป็อย่างไร ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย
รถห้อตะบึงมาสักพัก โดยไม่มีใครติดตามมา ลุงสังวาลจึงลดความเร็วลง
“เจ็บก้นหรือเปล่าคะผัวขา มานั่งข้างหน้ากับพะเนียงดีกว่านะคะ”
“ฮ่ะ ๆ ๆ เอ็งนี่ผีเจาะปากมาให้พูดหรือเปล่าวะนังพะเนียง” ลุงสังวาลหัวเราะขันพะเนียงที่ดูเหมือนจะเป็ห่วงบุรุษหล่อเข้มจนเกินงาม
“ก็หนูเป็ห่วงผัวนี่คะ”
หล่อนเถียง บุรุษหล่อเข้มรู้สึกกระอักกระอ่วนกับสรรพนามที่หล่อนเรียกเขาอย่างเต็มปากเต็มคำ ผู้หญิงอะไรไม่รู้จักยางอาย
รถยังคงตะกุยล้อผ่านทุ่งทราย และกำลังจะแล่นขึ้นเนินเขาสูงชัน เสียงเครื่องยนต์ยังคำรามเต็มกำลัง ควันที่ถูกปล่อยออกมาจากท่อไอเสียยังเป็สีแดง คนบนรถโยกคลอนแทบจะหลุดออกมานอกรถในบางจังหวะ
“ฮ่ะ ๆ ๆ” ลุงสังวาลหัวเราะชอบใจ “บอกแล้วว่ารถข้ามันแรงว้อย”
“ฮึ ลุง นมหนูยานหมดไม่รู้ด้วยนะ” พะเนียงค้อน
“นังนี่ ปากคอ”
“ก็มันจริงนี่คะลุง ว้าย ตกหลุมอีกแล้ว”
“ฮ่ะ ๆ ๆ”
“นมหนูบะลั่กกั๊ก ไม่ได้เรียบเป็หน้ากระดานซะเมื่อไหร่”
“พอเหอะ นังพะเนียง อย่าทำร้ายคนแก่ด้วยคำพูดหวาดเสียวของเอ็ง”
“หนูไปทำร้ายอะไรลุง”
“ไม่ทำร้ายข้า ก็เกรงใจพ่อหนุ่มข้างหลังบ้าง”
“วุ้ย เดี๋ยวผัวหนูก็ชินเองค่ะ จริงมั้ยคะผัวขา”
พะเนียงลอยหน้าลอยตา
เขาคนนั้นแทบไมได้ยินอะไร เพราะพอแหงนหน้าขึ้นฟ้า ก็ถูกตรึงเอาไว้ด้วยจันทราดวงกลมโตแต่สีแดงฉานประหลาด งดงามแต่น่าสะพรึงกลัว
ที่นี่ที่ไหนกันแน่ ไม่ใช่โลกที่เขาคุ้นเคย ไม่ใช่แน่ๆ
เขาพยายามทบทวนความจำ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
รถจอดกึก
“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของข้า” ลุงสังวาลดับเครื่องแล้วก้าวลงจากรถ
“ว้าว ไม่ยักรู้ว่าลุงมีที่ทางสวยๆแบบนี้” พะเนียงดูจะตื่นเต้นเป็พิเศษ ส่วนบุรุษหล่อเข้มก้าวลงจากรถกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างตื่นตาและประหลาดใจมากกว่าอย่างอื่น ด้วยความที่บริเวณนี้อยู่ในชัยภูมิค่อนข้างสูง จึงสามารถมองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างได้ทุกองศา
เขาคนนั้นยืนจังงังอยู่กับที่เหมือนต้องมนต์สะกด ก่อนจะสะดุ้งเฮือก เมื่อสาวเ้าเข้ามาคล้องแขนเบียดกระแซะ
“ผัวขา เราเข้าบ้านกันเถอะ”
“แฮ่ม!”
“อะไรติดคอหรือจ๊ะลุง”
“แรดว่ะ แรดมันติดคอ”
พะเนียงหัวเราะคิกคัก “เราเข้าบ้านกันเถอะค่ะผัวขา อย่าไปสนใจคนแก่เลย แกแค่อิจฉาเราน่ะ”
“นี่มันบ้านข้านะโว้ยนังพะเนียง”
“หนูไม่ได้บอกว่าบ้านหนูซักหน่อย”
“เหรอ แล้วเอ็งรู้จักคำว่าเกรงใจบ้างไหม”
“ไม่ต้องเกรงใจกันละคะลุง เพราะหนูรู้ว่าลุงใจดี”
ลุงสังวาลเปิดประตูต้อนรับแขกที่เถียงคำไม่ตกฟาก
“ไอ้ข้าน่ะ ใจดีเป็บางเวลาหรอกว้อย นังพะเนียง สวยกว่าเด็กกว่าเอ็งข้ายังตื๊บมานักต่อนักแล้ว”
“ว้าย ลุงใจร้าย”
“เออ ให้รู้ไว้ซะมั่ง” แกแยกเขี้ยวใส่หญิงสาวแล้วยิ้มให้กับพ่อหนุ่มหล่อหน้าเข้ม “เชิญข้างในเถอะ”
ต่อให้ลุงสังวาลไม่บอก บุรุษหล่อหน้าเข้มก็ถูกสาวงามอเวจีมหานครลากเข้าไปอยู่ดีนั่นเอง เมื่อเข้าไปข้างใน แสงไฟชนิดหนึ่งก็สว่างขึ้นเอง ไม่ใช่ไฟฟ้า แต่มีลักษณะคล้ายกับตะเกียง ไม่มีการจุดด้วยเปลวไฟ เพียงแค่เ้าของบ้านยกมือขึ้น ตะเกียงก็สว่างวาบอย่างน่าอัศจรรย์
“ว้าว ดูสิคะผัวขา สวยมั้ย” พะเนียงชี้ชวนให้ชายหนุ่มข้างกายดูความอลังการงานสร้างภายใน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูแปลกตา และที่ประดับอยู่บนผนังนั้น คือ กะโหลกศีรษะมนุษย์ขนาดต่างๆ
หนุ่มหล่อเข้มกลืนน้ำลายเหนียวคอกับภาพที่เห็น ส่วนหญิงสาวกลับไม่ได้รู้สึกอะไร ตรงกันข้าม หล่อนเห็นเป็ความงดงามมากกว่า
ลุงสังวาลคล้ายกับจะเข้าใจกิริยาอาการของหนุ่มหล่อเข้มว่า ยังไม่เข้าใจในหลายๆเื่ โดยเฉพาะ...สถานที่ที่เรียกว่า อเวจีมหานคร แห่งนี้
“ไอ้หนุ่ม ขอกล่าวอย่างเป็ทางการอีกสักรอบนะ... เมืองนรก ยินดีต้อนรับ”
หัวคิ้วของเขาคนนั้นขมวดเข้าหากัน
“หมายความว่าไงครับลุง”
“ที่นี่คือนรก อเวจีมหานคร คือเมืองหลังความตาย พูดให้ชัดกว่านี้ก็คือ เอ็งน่ะ ตายจากโลกมนุษย์แล้ว”
“ไม่จริง”
“จริงค่ะ ผัวขา ลองทบทวนดีๆสิคะ” พะเนียงกอดแขนชายหนุ่มแน่น พลางทำเสียงเอ็ดชายชรา “นี่ลุง อย่าทำให้ผัวหนูปวดหัวได้มั้ย มีอะไรก็โชว์ออกมาเลย ผัวหนูจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคิด”
“นังนี่” ลุงสังวาลดูจะขัดใจไม่น้อยกับอาการจุ้นไม่เลิกของพะเนียง “เอาเถอะๆ เห็นแก่...”
“เห็นแก่หนังหน้าของหนูชิมิลุง” หล่อนยังชอบทะลุกลางปล้อง
ลุงสังวาลต้องทำหน้าถมึงทึงใส่ “เปล่า...”
เห็นแก่ที่ไอ้หนุ่มนี่จะมาเป็าาแห่งนรกคนต่อไปหรอกว่ะ ประโยคนี้ผู้เฒ่าไม่ได้พูดออกมา
“...ข้าจะฉายเหตุการณ์ย้อนหลังให้มันดู”
“เอาเลยลุง”
พะเนียงเห็นด้วย
ลุงสังวาลโบกมือที่ไปที่ผนังว่างๆของบ้าน พลัน แสงสว่างเจิดจ้าขึ้น ม่านตาของบุรุษหล่อเข้มขยายกว้าง เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปสู่อีกมิติหนึ่ง...
ภาพที่เห็น... จ่าถม นิยมไทย ในสภาพเมามาย พาร่างโขยกเขยกไปตามถนนใน่เวลากลางคืน เสียงที่หลุดออกมาจากปากของขี้เมา มันคือถ้อยคำพร่ำเพ้อถึงชะตากรรมของผองเพื่อน ชะตากรรมของลูกน้องหลายสิบที่ต้องสังเวยในา ที่เขาชอบคิดเอาเองว่า เพราะความผิดของเขา
จ่าถมไม่เหลือสภาพการเป็นักรบ ขากะเผลก แค่ขยับก้าวยังปวดร้าวไปทั่วทั้งร่าง ต่อให้หัวใจแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังยากที่จะดำรงตนอยู่ในฐานะทหารอาชีพอย่างสมศักดิ์ศรีดังเดิม
เขาคิดถูกแล้วละที่ตัดสินใจลาออก...
ผู้พันถามว่า เขาจะไปอยู่กับใคร ใช้ชีวิตยังไง
จ่าถมไม่มีคำตอบ ไม่มีเป้าหมายใดๆ และแน่นอน ย่อมไม่มีความหวังใดๆในชีวิตแม้เพียงริบหรี่ อา...นี่หรือชะตากรรมของอดีตนักรบอย่างเขา
พลัน อดีตนักรบที่มีสภาพไม่ต่างอะไรจากขี้เมาขาพิการ มีอันต้องหยุดชะงัก หูแว่วได้ยินเสียงหวีดร้องขอความช่วยเหลือจากหญิงสาว
เขาหันขวับแล้ววิ่งโขยกเขยกไปตามเสียง ข้ามถนน ภาพที่เห็น... แก๊งเด็กแว๊นเกือบ50 ชีวิต มอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งจอดเรียงราย เด็กพวกนั้นกำลังรุมล้อมดูอะไรสักอย่าง
ไอ้หนุ่มร่างใหญ่คนหนึ่งกำลังพยายามลวนลามหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง จ่าถมมองเห็นภาพนั้นแล้วไม่สามารถอดทนดูต่อไปได้
“เฮ้ย กูว่าหยุดได้แล้ว” ไม่เคยมีใครกล้าขัดจังหวะ เสียงที่ร้องแทรกกลางคันนั้นทำให้ไอ้หนุ่มคนนั้นหยุดชะงักแล้วหันขวับมาตามเสียง
ไอ้หนุ่มนั่น รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา ขาวใส แต่แววตาฉายประกายถ่อยเถื่อนและอหังการชัดเจน
“ไอ้ขี้เมา มึงเสือกอะไรด้วย”
“กูต้องเสือก เพราะมึงกำลังรังแกผู้หญิง”
“ถุย มึงเอาตัวให้รอดก่อนเถอะ เฮ้ย ยืนเซ่ออะไรอยู่วะ กระทืบมันให้ตายห่าไปเลย”
สิ้นสุดคำสั่ง จ่าถม นิยมไทยก็ล้มลง....
ภาพบนผนังบ้านเลือนหายไปพร้อมกับเสียงพึมพำสั่นเครือของหนุ่มหล่อเข้ม
“ผมจำได้แล้ว ผมถูกไอ้เด็กหนุ่มหน้าใสกับแก๊งเด็กแว๊นรุม หลังจากนั้นก็ไม่รู้เื่...”
“รุมจนตายห่าตะหาก” ลุงสังวาลอธิบาย
“ถ้าผมตาย ไอ้หนุ่มหน้าใสที่ผมเห็น...”
“เอ็งไม่ต้องสงสัยเลยไอ้หมอนั่นถูกคู่อริถล่มหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง”
“เล่าให้ผัวหนูฟังด้วยสิคะลุงว่าหนูคือใคร”
พะเนียงเข้ามาเกาะแขนของถม นิยมไทยอีกครั้ง
“ถามมันดูก่อนมั้ยว่ามันอยากจะรู้หรือเปล่า”
“ฮึ ลุงนะลุง” หญิงสาวค้อนให้ชายชราก่อนจะลากแขนของบุรุษหล่อเข้ม ผู้ที่เริ่มระลึกชาติได้แล้วว่า เขาคือ จ่าถม นิยมไทย อดีตครูฝึกทหารแห่งหน่วยรบพิเศษ “ไปทางโน้นดีกว่าค่ะผัวขา”
“ปล่อยผมดีกว่า ผมยังอยากคุยกับลุง”
เขาขืน
“โอ้ย ยังมีเวลาคุยกับลุงอีกแยะเชียวค่ะผัวขา ลุงสังวาลไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ แกอยู่มาหลายร้อยปีแล้วค่ะ”
ลุงสังวาลแยกเขี้ยว “นังนี่ เดี๋ยวตบหัวทิ่ม”
“มีมือเหมือนกันนะคะลุง ตบฟันร่วงไม่รู้ด้วยนา”
ผู้เฒ่าถึงกับเกาหัว เพราะเจอย้อนเข้าทุกคำ “ไอ้หนุ่ม ราตรีสวัสดิ์เลยละกัน ข้าเองก็ง่วงเต็มแก่แล้ว อ้อ... ข้าหวังว่าเอ็งจะยังมีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้นะ เก็บเรี่ยวเก็บแรงไว้บ้างก็ดี เพราะไอ้คนที่จ้องจะถล่มเอ็งน่ะ มีทั้งขุมนรกเชียวว่ะ ขอบอก”
“ลุงพูดแปลกๆ”
“ฮ่ะๆๆ แล้วเอ็งจะเข้าใจ กู๊ดไนท์เด้อ”
ชายชราหมุนร่างก้าวออกห่าง
“ผัวขา...”
พะเนียงซบใบหน้ากับไหล่ของเขา “ทีนี้ก็เป็เื่ระหว่างเราแล้วนะคะ พะเนียงจะทบทวนความหลัง”
“ความหลังอะไร”
เขาถามเสียงเข้ม รู้สึกไม่ค่อยชอบใจกับท่าทางของหญิงสาวผู้นี้สักนิด จริงอยู่ หล่อนสวย เซ็กซี่ เร้าใจ แต่ไม่ใช่กับเขา ถม นิยมไทย เป็นักรบที่ไม่เหลือพื้นที่หัวใจเผื่อสำหรับเื่อื่นใด
“ความหลังของเราสองคนสิคะ”
“ปล่อยผม”
น้ำเสียงของเขายิ่งเข้มขึ้น จนหญิงสาวรู้สึกได้
“ผัวคงเหนื่อยมากใช่มั้ยคะถึงได้ฉุนเฉียวแบบนี้...ใช่แน่เลย งั้นพะเนียงจะไปเตรียมอาหารการกิน ผัวอยากทานอะไรเป็พิเศษมั้ยอ่ะ”
หล่อนเอียงคอ น้ำเสียงฉอเลาะชวนรำคาญ
“นะคะ... นะคะ...”
เขาสูดลมเหมือนพยายามปรับความรู้สึก เพราะในหัวยังหนักอึ้งด้วยเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็น
“ตามใจ”
“เย้...” หล่อนร้องออกมาอย่างดีใจราวเด็กๆ ก่อนยื่นจมูกไปจุมพิตที่แก้มของเขาอย่างรวดเร็วพร้อมลากแขนเขาให้ตามหล่อนไป “พะเนียงจะพาไปอาบน้ำก่อนนะคะ นอนแช่ตัวให้เย็นฉ่ำซะก่อน พะเนียงจะได้มีเวลาเตรียมอาหาร”
บ้านทรงปิรามิดของลุงสังวาล เมื่อแรกเห็นจากภายนอกนั้น ดูเรียบๆ แต่ข้างในกลับดูอลังการงานสร้าง มีห้องหับให้ได้ใช้หลายห้อง พะเนียงทำตัวเหมือนเป็เ้าของบ้าน หรืออาจเป็เพราะหล่อนกับลุงสังวาลนั้นคุ้นเคยกันเป็อย่างดี ที่นี่จึงไม่ต่างอะไรจากบ้านของหล่อนนั่นเอง
หล่อนเปิดประตูห้องห้องหนึ่ง ควันสีเทาพวยพุ่งออกมาัักับร่าง น่าประหลาดเหลือเกิน อุณหภูมิภายในห้องเย็นฉ่ำราวกับอยู่คนละโลก
“เข้ามาสิคะ”
พะเนียงฉุดร่างของบุรุษหล่อเข้มที่กำลังตกตะลึงให้ตามเข้าไป เขากำลังสนใจกับอ่างขนาดใหญ่ที่กำลังเดือดปุดราวกับน้ำร้อน แต่ควันที่พวยพุ่งมาัักับผิวกายนั้นกลับเย็นฉ่ำ
สาวสวยอเวจีมหานครหันมาเผชิญหน้ากับเขา พลัน หล่อนเลื่อนมือไปแตะที่เป้าของเขา
“ทำบ้าอะไร” เขาขยับออกห่างโดยอัตโนมัติ
“แก้ผ้าไงคะผัวขา พะเนียงถอดให้นะ”
“ไม่... ไม่ต้อง”
“อายอะไรกันคะ” หล่อนยิ้มหวาน
“ไม่ต้องมายุ่ง เดี๋ยวผมแก้ของผมเอง”
“ค้า... ไม่ยุ่งก็ได้ งั้นพะเนียงออกไปก่อนนะคะ”
“เชิญ”
“จุ๊บพะเนียงก่อนซีคะ”
หล่อนทำแก้มป่อง ยื่นเข้าใกล้เขา ถม นิยมไทยสูดลม พยายามรักษาระดับน้ำเสียงไม่ให้ขุ่นมัวไปกว่าเดิม “ออกไปได้แล้ว”
“ฮึ งั้นพะเนียงหอมเองก็ได้”
จุ๊บ!
เสร็จหล่อนอีกรอบจนได้
พะเนียงหัวเราะคิก หมุนร่างก้าวออกไปจากห้องแล้วปิดประตูลง
“นี่เราตายแล้วจริงๆหรือ” ถม นิยมไทยหลุดปากออกมา ต่อให้หัวใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวปานใด หรือเบื่อกับการใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์สักแค่ไหน เมื่อรู้ว่าบัดนี้ตัวเองได้ตายจากโลกมนุษย์มาแล้ว ดวงจิตย่อมเกิดเศร้าหมองอย่างเลี่ยงไม่ได้
ถม นิยมไทยสำรวจตัวเอง ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่ใช่สิ... มีความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เขาไม่ใช่ผู้ชายขาเสีย อันที่จริง ขณะนี้เขาอยู่ในรูปกายที่สมบูรณ์แข็งแกร่งที่สุด ถมรับรู้และััถึงพละกำลังของตัวเองว่า เหมือนนักรบที่พร้อมเข้าสู่า ไม่ใช่จ่าถมขี้เมาผู้พ่ายแพ้มาจากสมรภูมิทางใต้คนเดิม
ที่นี่คือนรก... อเวจีมหานคร
ไม่เห็นจะเป็เหมือนอย่างที่เคยรับรู้ นรก เต็มไปด้วยสัตว์นรก ต้องรับโทษทัณฑ์ต่างๆนานา ที่นี่กลับเป็เมืองเมืองหนึ่ง เต็มไปด้วยผืนทรายร้อนระอุ มีผู้คน และผู้คนเ่าั้มีอาวุธที่พร้อมจะประหัตปะากัน
นอกจากนี้ยังมี... สาวสวยอย่างพะเนียง
พอคิดถึงพะเนียง ภาพของหญิงสาวอีกคนก็ผุดขึ้นมาในหัวของถม นิยมไทย... หล่อนเป็อดีตแฟนเก่าของเขา คนที่ทำให้เขาต้องเลิกรักผู้หญิงไปชั่วชีวิต หล่อนจะเป็คนเดียวกันหรือเปล่า ถมไม่แน่ใจ เพราะแม้หน้าตาจะคล้าย แต่อุปนิสัยใจคอแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว
หล่อนชื่อ ‘ผกา’ หญิงสาวคนที่เขารัก และเขาคิดว่าหล่อนเองก็รักเขาเช่นกัน เพียงแต่สุดท้ายแล้วหล่อนเลือกที่จะทรยศกับความรัก นับแต่นั้น ถม นิยมไทยก็ไม่เหลือพื้นที่สำหรับผู้หญิงคนใดอีกเลย เขาทำเหมือนกับว่าหล่อนได้ตายไปแล้วจากหัวใจของเขา แต่แท้จริงแล้ว หัวใจทั้งดวงของเขาบรรจุความทรงจำเกี่ยวกับผกาเอาไว้จนไม่เหลือที่ว่างให้กับผู้หญิงคนใดอีก
ถม นิยมไทยถอนใจ ดวงจิตที่กำลังหวนระลึกถึงอดีตก็พลันกลับมาสู่ในปัจจุบันขณะ ที่นี่คือปรโลกที่เรียกว่า นรก หากเป็จริง ก็ต้องนับว่าการตายจากโลกมนุษย์ไม่ใช่การสิ้นสุด แต่มันคือการเดินทางผจญภัยอีกครั้ง
ชีวิตจะเป็อย่างไรต่อไปกันนะ ถมสงสัยในชะตากรรมของตนเอง พลางอดสำรวจร่างกาย นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า บัดนี้เขาได้สภาพร่างกายที่สมบูรณ์อย่างที่เคยเป็ ไม่ใช่สภาพของนักรบขาเป๋ หมดสมรรถภาพ ถ้าการตายจากโลกมนุษย์ แล้วมาอุบัติในนรกด้วยสภาพร่างกายสมบูรณ์แบบ ก็น่าจะเป็เื่ดีไม่ใช่หรือ
ถมหยุดคิดแล้วเปลือยกาย หย่อนร่างลงไปในอ่างน้ำที่มีลักษณะเดือดปุด แต่คุณสมบัติตรงกันข้าม คือ เย็นฉ่ำอย่างประหลาด มันลึกอยู่ในระดับที่สามารถจมทั้งร่างได้ ชายหนุ่มวักน้ำลูบหน้า ััผิวกายของตัวเอง ยังคงรับรู้ทุกัั มันคือเนื้อหนังแท้ๆ
ความคิดกำลังล่องลอย มีอันต้องสะดุดกึกอีกครั้ง เพราะ...
“ผัวขา”
“พะเนียง” เขาอุทานเสียงเบา
“ก๊อกๆๆ” หล่อนทำเสียงเคาะประตู เมื่อไม่ได้ยินสัญญาณตอบรับจากเขา “โป๊อยู่หรือเปล่าคะผัวขา”
“ผมโป๊อยู่”
ถมตัดสินใจตอบ
15K
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
