ผู้พัน ผู้พี่

หลายวันผ่านไปหลังจากการลาดตระเวนระยะไกลทหารหลายนายกลับมาถึงค่าย ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนกล้าเดินตรงไปยังบ้านพักของตัวเองโดยไม่รอนัทเลยแม้แต่น้อย

นัทหยุดนิ่งอยู่กับที่เขามองตามแผ่นหลังของกล้าที่ค่อยๆ เดินไป ความสับสนเข้าจู่โจมอีกครั้งเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรไม่แน่ใจว่ากล้าจะให้เขาไปพักที่บ้านด้วยเหมือนเคยหรือไม่หรือจะต้องกลับไปนอนที่โรงนอนพลทหาร

ทันใดนั้นกล้าหยุดนิ่ง เหมือนคิดอะไรได้ และหันไปหานัท

“เอา! หยุดทำไม?รีบเดินมา!” เสียงหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา

นัทตาโตด้วยความดีใจอย่างบอกไม่ถูกเขารีบก้าวเท้าเดินตามกล้าไปติดๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังและความตื่นเต้นโดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคืออะไรกันแน่

เมื่อมาถึงบ้านพักนัทพยายามจะช่วยกล้าถอดเครื่องแบบทหารและปลดอาวุธ แต่กล้ากลับปัดมือของเขาออกอย่างแรงเหมือนที่เคยทำ

“ให้ผมช่วยไหมครับพี่?”นัทถามเสียงเบา

“ไม่ต้อง!”กล้าตอบเสียงแข็ง สายตาของเขานิ่งเฉย แต่แววตาฉายความรู้สึกที่นัทไม่เข้าใจนัทเริ่มรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

ทันใดนั้นกล้าก็กระชากคอเสื้อนัทขึ้นมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและผิดหวัง

“มึงชอบกูใช่ไหมไอ้นัท?!”กล้าถามเสียงดังลั่น“มึงเป็๞เกย์ใช่ไหม ไอ้ลูกหมา?!”

คำถามนั้นราวกับมีดกรีดแทงใจนัทอึ้งไปกับคำพูด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความ๻๠ใ๽และเ๽็๤ป๥๪เขาไม่เคยคิดว่ากล้าจะพูดคำเหล่านี้ออกมา น้ำตาคลอเบ้าแต่กล้าก็ยังคงพูดดูถูกเหยียดหยามนัทอย่างรุนแรงนัทไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดแก้ตัวหรืออธิบายอะไรเลย

ผัวะ!

เสียงตบหน้าดังสนั่นกล้าตบไปที่หน้านัทอย่างแรง จนร่างของนัทล้มลงไปกองกับพื้น นัทนอนนิ่งอยู่ตรงนั้นน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเ๽็๤ป๥๪ทั้งร่างกายและจิตใจ
กล้ายื่นดูนัทด้วยสีหน้าที่โกรทแค้นและคุ้นคิด...ทันใดนั้น กล้าพูดขึ้นว่า

“มา!กูจะให้สิ่งที่มึง๻้๪๫๷า๹... ไอ้ลูกหมา!” กล้าพูดขึ้นอย่างบ้าคลั่งน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและความรุนแรงเขากระชากเสื้อผ้านัทออกจนขาดติดมือ ก่อนจะผลักนัทลงบนพื้น กล้าจับนัดหันหลังกระชากกางเกงขาสั้นของนัทจนหลุด และกระทำรุนแรงกับนัทอย่างไม่ปรานี ราวกับนัทเป็๞ที่ระบายทางเพศของกล้า นัทพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงกล้าไม่ได้นัทได้แต่กัดฟันข่มความเ๯็๢ป๭๨กับขนาดที่ใหญ่เกินมาตฐานของพี่กล้าแต่ในใจก็เป็๞ความปรารถนาที่นัท๻้๪๫๷า๹ จากเสียงคำรามของพี่กล้าและเสียงร้องที่เ๯็๢ป๭๨ของนัทกลายเป็๞เสียงเร่าร้อน ของหัวใจทั้งกล้าและนัทสองคน
และแล้วทั้งสองก็กอดกันจนหลับไป.......

เช้าวันรุ่งขึ้นนัทตื่นขึ้นมาด้วยความเ๽็๤ป๥๪รวดร้าวไปทั้งตัวแต่ก็มีความสุข เช้านี้กล้าไม่อยู่เขาคงออกไปวิ่งออกกำลังกายกับเพื่อนทหารเหมือนทุกวันนัทได้แต่ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปหรือจะวางตัวกับกล้าแบบไหนดี หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุขแต่อีกด้าน ก็หวั่นๆว่ากล้าจะคิดยังไง

เสียงฝีเท้าจากภายนอกดังขึ้นกล้าเดินกลับเข้ามาในบ้าน พร้อมถุงกับข้าวในมือ นัทไม่กล้าแม้แต่จะสบตากล้าเขาก้มหน้านิ่ง กล้าเดินเข้ามาวางถุงกับข้าวไว้บนโต๊ะอาหาร

“รีบกินซะ...วันนี้มีประชุมสถานการณ์” กล้าพูดเพียงแค่นั้น และไม่ได้พูดอะไรอีกเลยนัททำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวไปอย่างเงียบๆราวกับว่าเมื่อคืนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น