แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ขนาดไม่กี่ตารางเมตร คือแสงสีฟ้าหม่นที่ส่องสะท้อนออกมาจากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่สองจอ เสียงเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ดังกังวานเป็จังหวะรัวเร็วเฉกเช่นเสียงดนตรีคลาสสิกที่ไร้ท่วงทำนอง มันเป็เสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงันของค่ำคืนที่พายุฝนกำลังพัดกระหน่ำอยู่ภายนอกหน้าต่างบานเกล็ดเก่าๆ รอยร้าวบนผนังปูนซอมซ่อที่มีหยาดน้ำซึมเยิ้มหยดลงบนพื้นปูนเปลือยเป็ระยะ ยิ่งตอกย้ำถึงความอับชื้นและบรรยากาศอันแสนอัตคัดของสถานที่แห่งนี้
"รัชชา" หญิงสาวเ้าของห้องขยับแว่นสายตากรอบหนาเตอะที่เลื่อนหลุดลงมาตรงสันจมูก รวบผมสีดำขลับที่ยาวจนถึงกลางหลังขึ้นเป็หางม้าอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนระหงที่ชื้นไปด้วยเหงื่อไคลภายใต้เสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมไหมพรมตัวหลวมโคร่งสีเทาเข้ม ร่างกายของเธอดูราวกับจมหายเข้าไปในกองผ้าหนาๆ นั้น ซึ่งนั่นคือความตั้งใจของเธอ รัชชาเกลียดการถูกจ้องมอง เธอจงใจสวมเสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าตัวถึงสองไซส์เพื่อบดบังและซ่อนรูปทรวงอกอวบอัดล้นมือคัพ D ทรงหยดน้ำเต่งตึง เอวคอดกิ่วขนาด 24 นิ้ว และสะโพกกลมกลึงผึ่งผายที่หากชายใดได้เห็นคงต้องเหลียวหลังมองจนตาค้าง แต่สำหรับรัชชา ร่างกายนี้คือภาระ และเป็สิ่งที่เธอต้องปกปิดเอาไว้จากสายตาของโลกภายนอกที่เธอหวาดกลัว
เสียงพัดลมตั้งโต๊ะเครื่องเก่าที่ส่งเสียงดังครืนๆ สลับกับเสียงก๊อกแก๊กของแกนหมุนที่พยายามพัดลมร้อนอบอ้าวเข้าหาตัวเธอ รัชชาปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามขมับ สายตาจับจ้องไปที่ตัวอักษรและสัญลักษณ์แปลกๆ หลายร้อยบรรทัดที่เลื่อนผ่านหน้าจอไปอย่างรวดเร็ว สำหรับคนทั่วไป มันอาจเป็เพียงเศษเสี้ยวของภาษาต่างดาวที่ชวนให้ปวดหัว แต่สำหรับอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์อย่างเธอ โค้ดเหล่านี้คือเครื่องมือในการสร้างสรรค์โลกใบใหม่ โลกที่เธอสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้ตามใจปรารถนา โดยไม่ต้องก้าวขาออกไปเผชิญหน้ากับความวุ่นวายของผู้คนในสังคมจริง
เธอก้มลงมองกระดาษสีแดงเข้มแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ด มันคือใบเตือนจากนิติบุคคลของหอพักเตือนเื่การค้างชำระค่าเช่าห้องรวมถึงค่าน้ำค่าน้อยเป็เวลาสองเดือนติดต่อกัน หากภายในสัปดาห์นี้เธอยังไม่สามารถหาเงินมาจ่ายได้ เธอจะถูกขับไล่ออกจากรังนอนแห่งเดียวที่เธอใช้ซุกหัวนอนและหลบหนีจากสายตาผู้คน
ในขณะที่สมาธิของเธอกำลังจดจ่ออยู่บนหน้าจอ เสียงเคาะประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นสะท้อนก้องไปทั่วห้องแคบๆ
ปัง! ปัง! ปัง!
"ยายรัชชา! อยู่ข้างในหรือเปล่า! ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" น้ำเสียงแหลมสูงและกระโชกโฮกฮากของป้าพร เ้าของหอพักวัยทองดังทะลุบานประตูไม้เก่าๆ เข้ามา รัชชาสะดุ้งสุดตัว มือเรียวบางสั่นระริกจนกดคีย์บอร์ดผิดตัวอักษร ความตื่นตระหนกและวิตกกังวลแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยทันที หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำในอกด้วยความหวาดกลัวการเผชิญหน้า
เธอยกมือขึ้นบีบอกตัวเองผ่านเสื้อไหมพรมหนาเพื่อระงับความกลัว รัชชาไม่กล้าก้าวเดินไปเปิดประตู เธอทำได้เพียงสาวเท้าช้าๆ ไปหยุดอยู่ใกล้บานประตูแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามดึงให้ราบเรียบที่สุดแต่ก็ยังคงสั่นเครือปนหวาดหวั่น
"อยู่... อยู่ค่ะป้าพร"
"อยู่แล้วทำไมไม่เปิดประตู! ฉันมารวบยอดค่าเช่าสองเดือนที่ค้างไว้ ยอดรวมเก้าพันบาทถ้วน! หลบหน้าหลบตาซุกหัวอยู่แต่ในห้องสกปรกๆ แบบนี้ไม่มีงานทำรึไง! หน้าตาก็ดีแต่ทำตัวซอมซ่อเป็คนเร่ร่อนไปวันๆ ถ้าวันมะรืนนี้ยังไม่มีเงินมาเคลียร์ ฉันจะล็อคห้องแล้วโยนข้าวของของแกทิ้งลงถังขยะให้หมด!"
คำพูดหยาบคายด่าทอที่ดังลั่นทางเดินหอพักทำให้รัชชารู้สึกอับอายขายหน้าจนใบหน้าเนียนร้อนผ่าวและชาวาบ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาเริ่มมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ เธอเกลียดเสียงทวงหนี้ เกลียดสายตาเหยียดหยาม เกลียดการตอกย้ำว่าเธอเป็คนไร้ค่าในสายตาผู้อื่น
"หนู... หนูขอเวลาอีกสองวันนะคะป้าพร หนูเพิ่งส่งงานให้ลูกค้า อีกสองวันเงินจะโอนเข้าบัญชีแน่นอนค่ะ" รัชชาจำใจโกหกคำโตออกไปเพื่อตัดรำคาญ ทั้งที่ในบัญชีธนาคารของเธอเหลือเงินไม่ถึงสองร้อยบาท
เสียงป้าพรจิ๊ปากอย่างขัดใจและบ่นอุบอิบก่อนจะยอมเดินย่ำเท้าหนักๆ จากไป รัชชาทรุดกายลงพิงแผ่นประตูไม้เย็นเยียบ ปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน ความเจ็บใจและความแค้นในโชคชะตาผุดขึ้นมาในหัวสมอก
ความขัดสนทางการเงินคือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอต้องทนหลังขดหลังแข็งทำงานวันละสิบแปดชั่วโมง รัชชาเคยทำงานเป็โปรแกรมเมอร์ในบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์แห่งหนึ่ง แต่ด้วยบุคลิกที่เงียบขรึม ไม่เข้าสังคม และมีอาการวิตกกังวลในการสื่อสารอย่างรุนแรง ทำให้เธอตกเป็เป้าของการเอาเปรียบและโดนกลั่นแกล้งจากเพื่อนร่วมงาน โดยเฉพาะ "พงศธร" อดีตหัวหน้างานปากเสียที่มักจะเยาะเย้ยความเฉิ่มเชยของเธอต่อหน้าคนอื่นในแผนก ขยับปรับท่าทางเลียนแบบความเด๋อด๋าของเธอเรียกเสียงหัวเราะจากพนักงานคนอื่นๆ และโยนงานหนักหลังบ้านทั้งหมดมาให้เธอทำเพียงลำพังจนโต้รุ่ง สุดท้ายเมื่อเธอส่งมอบโปรเจกต์สำคัญที่ทำคนเดียว พงศธรกลับลบชื่อเธอทิ้งและส่งผลงานไปเอาหน้ากับผู้บริหารแต่เพียงผู้เดียว เมื่อรัชชาพยายามทวงสิทธิ์ พงศธรก็บีบเธอให้ออกจากงานอย่างไม่เป็ธรรม รัชชาปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันกลับไปทำงานใต้บัญชาของใครอีก และจะหาทางหาเงินให้ได้มากพอเพื่อเก็บตัวอยู่ในห้องมืดๆ นี้ไปชั่วชีวิต
ไอเดียในการสร้างแอปพลิเคชันหาคู่ลับๆ ที่ชื่อว่า "LUST" จึงถือกำเนิดขึ้น
รัชชารู้ดีว่าความ้าทางเพศและตัณหาความใคร่คือสิ่งที่ทรงพลังที่สุดในธรรมชาติของมนุษย์ มันเป็ตลาดที่ไม่เคยหลับใหลและทำเงินได้อย่างมหาศาลเสมอ แต่แอปหาคู่ทั่วไปในท้องตลาดมักจะเต็มไปด้วยการเสแสร้ง ภาพโปรไฟล์ที่ผ่านการตกแต่ง และการพูดคุยที่น่าเบื่อหน่าย รัชชา้าสร้างสิ่งที่ไม่เหมือนใคร แอปพลิเคชันที่ข้ามขั้นตอนการทำความรู้จักอันแสนยุ่งยาก และมุ่งตรงไปยังกามารมณ์ที่แท้จริงของผู้ใช้งาน
เธอเขียนระบบคัดกรองและจับคู่รสนิยมเื้ัขึ้นมาอย่างประณีต ตัวอัลกอริทึมจะบังคับให้ผู้สมัครใช้งานต้องทำแบบทดสอบทางจิตวิทยาเกี่ยวกับความ้าทางเพศอย่างละเอียด เพื่อระบุสิ่งที่พวกเขาชอบจริงๆ ในส่วนลึกของจิตใต้สำนึก สิ่งที่พวกเขาไม่กล้าบอกใครในชีวิตจริง ไม่ว่าจะเป็ความโหยหาการควบคุมและทารุณ (Dominant) ความโหยหาการยอมจำนนและถูกข่มเหง (Submissive) ความชอบเพศเดียวกัน (BL หรือ GL) หรือแม้กระทั่งความรักแบบหลายคน (3P) จากนั้นระบบจะสแกนพิกัดดาวเทียมเพื่อหาคนที่มีแรงดึงดูดและรสนิยมกามารมณ์ที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดในรัศมีใกล้เคียง
"ฟังก์ชันตรวจสอบรสนิยมลับ... เสร็จเรียบร้อย" รัชชาพึมพำขณะเคาะแป้นคีย์บอร์ดตัวสุดท้าย นิ้วมือเรียวยาวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
แม้ภายนอกเธอจะดูเป็ยัยเฉิ่มไร้เดียงสาที่สวมแว่นหนาเตอะและเสื้อผ้าหลวมโพรกราวกับแม่ชี แต่ลึกๆ ในใจของรัชชากลับเต็มไปด้วยจินตนาการและตัณหาทางเพศที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ความขลาดกลัวสังคมปิดกั้นไม่ให้เธอมีปฏิสัมพันธ์ทางเพศกับชายใดในชีวิตจริง จินตนาการเ่าั้จึงถูกระบายผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมและตัวอักษร
เมื่อความอัดอั้นและความเงียบเหงาเข้าเกาะกินหัวใจจนทนไม่ไหว รัชชาเลื่อนตัวกลับไปนอนบนเตียงนอนหลังเก่า หลับตาลงระบายความใคร่ของตัวเอง มือเรียวเอื้อมสอดลึกลงใต้เสื้อไหมพรมตัวหนาสีเทา ััแรกกับเต้าอวบอัดใหญ่โตคัพ D ที่ร้อนผ่าว ความอวบอูมเต่งตึงของทรวงอกบีบเค้นจนยอดอกแข็งชันสู้ััฝ่ามือของเธอเอง รัชชาร้องครางอื้ออึงในลำคอ ใบหน้านวลบิดเกรี้ยวด้วยความกระสันอยาก นิ้วชี้และนิ้วกลางลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบลงไปสู่ร่องรักอูมเปียกชื้นใต้กางเกงชั้นในผ้าฝ้ายสีขาว
"อา... เกลียดร่างกายนี้... แต่ทำไมมันถึง้าขนาดนี้..."
เธอสอดนิ้วเรียวแฉะชื้นลึกลงไปในรูรักที่บีบรัดแน่นตึงตอดรัดนิ้วของเธอเองอย่างบ้าคลั่ง สลับกับใช้นิ้วหัวแม่มือบดขยี้ปุ่มกระสันเม็ดสวาทจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายแ่เบาท่ามกลางเสียงเม็ดฝนที่สาดซัดหน้าต่าง รัชชาจินตนาการถึงชายร่างใหญ่แมนๆ ที่ตรึงแขนเธอไว้แล้วกระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่ปูดโปนขยี้ช่องทางสวาทของเธออย่างโหดร้าย ร้อนแรงและไม่มีวันถนอมร่างกายนุ่มนิ่มนี้ ร่างของเธอเกร็งกระตุกแอ่นสะโพกขึ้นจากฟูกเก่าๆ นิ้วเรียวทะลวงลึกรัวเร็วขึ้นจนถึงจุดสุดยอดน้ำรักพุ่งกระจายอาบนิ้วและหน้าตัก รัชชานอนหอบหายใจระทดระทวยในห้องมืด ปล่อยให้ตัณหาของตนดับลงชั่วคราวเพื่อกลับไปทำงานต่อ
นั่นคือความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่เธอมี... ความ้าที่ถูกกักขังไว้ในรังนอนแคบๆ แห่งนี้
รัชขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงตัวเองกลับมาจากห้วงจินตนาการอันหวามไหว ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เธอคลิกเมาส์เพื่อรวบรวมไฟล์ทั้งหมดของแอป LUST และตั้งค่าระบบสมัครสมาชิก โดยแบ่งเป็ระดับใช้งานฟรีที่เห็นข้อมูลจำกัด และระดับพรีเมียมที่ต้องชำระค่าบริการแลกกับการระบุตัวตนและพิกัดที่แม่นยำยิ่งขึ้น ยอดเงินทุกยอดจะถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารหลังบ้านของเธอโดยตรงผ่านระบบชำระเงินออนไลน์ที่เธอเชื่อมต่อไว้
เนื่องจากเป็แอปพลิเคชันที่เน้นเื่กามารมณ์และรสนิยมเฉพาะกลุ่มอย่างตรงไปตรงมา รัชชาจึงไม่สามารถอัปโหลดแอปนี้ขึ้นสโตร์กระแสหลักอย่างเป็ทางการได้ เธอเลือกที่จะปล่อยตัวดาวน์โหลด (APK) ลงในสโตร์ทางเลือกและบอร์ดใต้ดินเฉพาะกลุ่มที่รวบรวมผู้คนที่มีรสนิยมแปลกแยกและโหยหาเซ็กส์แบบไม่ต้องมีเงื่อนไขผูกมัด
นิ้วเรียวบางเลื่อนเมาส์ไปที่ปุ่มสีเขียวขนาดใหญ่บนหน้าจอที่เขียนคำว่า "PUBLISH"
รัชชาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระทึกเสียงดังตึกตักปนเปไปด้วยความคาดหวังและความกังวล หากแอปนี้ล้มเหลว เธอจะไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าห้องและอาจต้องกลายเป็คนเร่ร่อนอยู่ข้างถนน แต่หากมันสำเร็จ... เธอจะมีเงินทองมากพอที่จะปิดประตูขังตัวเองจากโลกภายนอกนี้ไปตลอดกาล
"ขอให้สำเร็จทีเถอะ..."
เธอคลิกนิ้วลงบนปุ่มนั้นทันที
หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนเป็แถบดาวน์โหลดสีม่วงเข้ม ค่อยๆ วิ่งจากซ้ายไปขวาเพื่ออัปโหลดระบบทั้งหมดขึ้นสู่เซิร์ฟเวอร์หลัก รัชชาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติกอย่างเหนื่อยอ่อน ยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆ จากการนอนไม่พอ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนามองดูความคืบหน้าของระบบด้วยความลุ้นระทึก
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที หน้าจอก็กะพริบเบาๆ พร้อมกับข้อความเด่นหราปรากฏขึ้น:
[LUST Application is now ONLINE.]
รัชชาถอนหายใจยาวเหยียด ปล่อยความตึงเครียดที่สะสมมานานหลายเดือนให้ไหลผ่านไปกับลมหายใจ เธอเปิดหน้าต่างแดชบอร์ดหลังบ้านค้างไว้เพื่อดูสถานะการสมัครใช้งานและยอดเงินโอน ซึ่งในตอนนี้ตัวเลขผู้ใช้งานยังคงเป็ศูนย์ และยอดเงินสะสมในบัญชียังเป็ศูนย์บาทถ้วน
เธอบิดี้เี ร่างกายบิดเกร็งจนเสื้อไหมพรมไหมพรมตัวหลวมเลิกขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องเนียนแบนราบและขอบกางเกงชั้นในผ้าฝ้ายสีขาวสะอาด รัชชาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างบานเกล็ด มองออกไปข้างนอกพายุฝนเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีด้านล่าง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างถนนส่องผ่านความมืดมิดสะท้อนร่างเฉิ่มเชยของเธอในบานกระจก
"พรุ่งนี้เช้า... หวังว่าจะมีคนสมัครเข้ามาบ้างนะ"
เธอกลับมาที่เตียงนอนนอนหลังเก่า ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมร่างที่เหนื่อยล้าจนแทบขยับขยับไม่ได้ รัชชาหลับตาลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน ปล่อยให้จิตใต้สำนึกจมดิ่งลงสู่ความฝันอันแสนหวามไหวอย่างเช่นทุกคืน โดยที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่า โค้ดคอมพิวเตอร์ที่เธอเพิ่งปล่อยออกไปสู่โลกอินเทอร์เน็ตนั้น จะไม่เพียงแค่สร้างรายได้ให้เธอเท่านั้น แต่มันกำลังจะเปิดประตูวิหารโบราณที่หลับใหลมานานกว่าสองพันปี และจะเปลี่ยนชีวิตเนิร์ดสาวเก็บตัวของเธอไปชั่วกาลนาน
782
