หลายวันต่อมาลู่ซือก็ยังนอนเบื่อๆ อยู่ในจวนไม่ได้ออกไปไหนเนื่องด้วยเธอยังคิดไม่ตกเื่ที่เธอมีอะไรกับฮ่องเต้แล้ว ไม่สิต้องบอกว่าเป็ไยดีงเอ๋อไม่ใช่เธอ เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ต้องไม่นับรวมกันสิ
"ฮือๆ มันใช้ตรรกะนี้ได้ที่ไหนกันเล่า"
"คุณหนูท่านไม่ออกไปไหนหลายวันแล้วนะเ้าคะ"
หลินถามด้วยความเป็ห่วง หลังจากฟื้นขึ้นมาและจำอะไรไม่ได้ดูเหมือนคุณหนูของเธอจะไม่ค่อยอารมณ์เสียบ่อยและใจดีกับเธอกว่าแต่ก่อนมาก แต่เธอก็อดเป็ห่วงไม่ได้เมื่อเห็นหลายวันมานี้คุณหนูดูจะครุ่นคิดเื่อะไรบางอย่าง
"หลินฉันไม่รู้เลยว่าชีวิตนี้ฉันจะสดใสได้อีกไหม อุตส่าห์ข้ามมิติมาอยู่ในร่างที่สมบูรณ์แบบแต่ดันไปแอบเล่นชู้ฉันเหนื่อยใจมากตอนนี้"
"คุณหนูพูดเื่อะไร ข้าไม่เห็นเข้าใจเลย"
"เฮ้อ...ชั่งเถอะ วันนี้เราออกไปเล่นข้างนอกกันฉันจะให้ชีวิตให้คุ้มค่า ไม่ต้องทำงานงกๆ เลี้ยงตัวเองอีกแล้ว ใช่! ฉันต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้ม"
พูดจบลู่ซือก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวอย่างกระฉับกระเฉงผิดกับท่าทางเหี่ยวเฉาเมื่อครู่ทำเอาหลินมองด้วยความประหลาดใจ แต่เห็นคุณหนูของเธอสดชื่นขึ้นก็ดีแล้วจึงไม่อยากถามมากความ
"อะไรนะ! ท่านอ๋องมาพบนางทำไมเ้าไม่รายงานข้าว่าท่านอ๋องเสด็จมา"
"ข้ามัวแต่ไปตามหาที่ฟองหน้าให้ท่านเลยลืมเื่นี้ไปเสียสนิทเลยเ้าค่ะ"
เพี๊ยะ!!
"ไม่ได้เื่ข้าจะให้ท่านพ่อตัดหัวเ้าเสียดีไหม"
"ไม่นะเ้าคะคุณหนู! ข้าผิดไปแล้วจริงๆ เ้าค่ะ"
"ไม่ได้ดั่งใจข้าสักเื่ ไปสิข้าจะไปหาพี่สาวข้าเสียหน่อยดูว่านางเป็เช่นไรแล้วหลังรอดตายมา"
ที่นางยังลังเลไม่ไปหาหนิงเอ๋อเพราะเกรงว่านางจะจำเื่ราวที่เกิดขึ้นได้ แต่พอผ่านไปหลายวันเื่ก็ยังเงียบจนน่าแปลกใจเลยต้องร้อนรนไปหานางเองถึงที่
"ไปกันเถอะหลินเอาเหรียญไปหลายๆ อีแปะนะฉันจะซื้อทุกอย่างที่อยากได้ เอาให้ตาอ๋องนั่นล้มละลายไปเลย"
หลินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มด้วยความเอ็นดูคุณหนูของเธอที่ไม่เห็นมุมที่น่ารักสดใสแบบนี้มานานมากแล้ว พอได้เห็นก็คิดถึงสมัยที่ยังไม่แต่งเข้าจวนอ๋องตงหยางคุณหนูของนางสดใสและสง่างามราวเทพธิดาบนสรวง์แต่หลังจากแต่งเข้าจวนท่านอ๋องมานางก็เปลี่ยนไป
"จะไปไหนเ้าคะท่านพี่"
"หนิงเซียน..."
ลู่ซือจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็ตัวร้ายอีกคนที่เกลียดหนิงเอ๋อมากจนอยากฆ่าเพื่อแย่งชิงความรักจากบิดาและ้าอยากจะได้อ๋องตงหยางไว้เพียงผู้เดียว
ฝันไปเถอะ เธอทำร้ายหนิงเอ๋อไว้เยอะนางก็ยังเห็นเ้าเป็น้องสาวไม่ทำอะไรรุนแรงมากนักแต่ลู่ซือไม่ใช่พี่สาวเธอ ถึงจะอยู่ในร่างนี้ก็เถอะ เธอต้องแสดงบทร้ายให้สมกับมาอยู่ในร่างสนมร้ายกาจเสียแล้ววันนี้
"ท่านพี่ออกมาเดินได้แบบนี้ข้าดีใจนะเ้าคะ ดีกว่านอนเป็ผักเหี่ยวๆ แบบนั้นข้าใจคอไม่ดี"
"สบายใจได้จ้ะน้องรัก พี่สาวคนนี้ไม่ตายง่ายๆ หรอกนะ"
"ฮ่าๆ ท่านนี่ช่างพูดข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้นเสียเมื่อไหร่ แล้วนี่ท่านจะไปไหนเ้าคะ" หนิงเซียนถามด้วยความอยากรู้
"ไปตลาด"
"ข้าไปด้วยได้ไหมเ้าคะ พอดีสั่งตัดชุดไว้หลายชุดตอนที่ท่านไม่ได้สติอยู่ จะให้ท่านพี่ไปช่วยดูด้วย"
"ได้สิ เชิญ..."
เมื่อเห็นว่าวันนี้หนิงเอ๋อดูจะอารมณ์ดีนางเลยกะว่าจะตามไปเพื่อขัดแข้งขัดขาเสียหน่อย โดยไม่รู้เลยว่าลู่ซือเองก็กำลังคิดแผ่นการแกล้งน้องสาวต่างแม่คนนี้อยู่เหมือนกัน
"เหตุใดวันนี้ท่านถึงได้ชวนข้าออกมาเดินชมตลาด"อ๋องตงหยางเอ่ยถามปกติแล้วฮ่องเต้ไม่ค่อยออกมาแบบนี้นานๆ ทีจะเสด็จออกมาทำให้อดแปลกใจไม่ได้
"เ้าไม่รู้ข้าแอบออกมาเที่ยวเล่นประจำ"
"คงไม่ได้ไปเที่ยวเล่นแถวจวนข้าหรอกนะ" อ๋องตงหยางรู้ทัน
"ทำไมข้าจะไม่ไป ข้าแอบไปจับผิดเ้าประจำเผื่อซ่องสุมกำลังคนเพื่อชิงบัลลังก์ข้า ฮ่าๆ"
ฮ่องเต่หลิวหยางพูดติดตลกแต่อ๋องตงหยางรู้ดีว่ามันคือเื่จริง แม้จะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่ขเาก็พอรู้มาบ้างว่าฮ่องเต้กำลังคิดจะทำสิ่งใดอยู่
"ถ้าข้าจะชิงบัลลังก์ท่านจริงคงไม่รอจนถึงวันนี้"
"ฮ่าๆ เ้านี่ไม่รู้จักปล่อยวางหาความสำราญเลยนะ "
เห็นว่าอ๋องตงหยางไม่มีท่าทีจะเล่นด้วยแถมยังมองมาที่เขาด้วยสายตาเ็ามากกว่าเดิมอีกจนต้องเปลี่ยนเื่มันยังไม่ถึงเวลาพูดเื่นี้
"เชิญท่านนำทางไปเถอะจะไปที่ใด ข้าเองก็ไม่ค่อยออกมาหาความสำราญสักเท่าไหร่"
ได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้หลิวหยางก็ยิ้มที่มุมปากเข้าใจดีว่ากำลังโดยพูดแดกดันทางอ้อมแต่ก็ไม่ได้ถือสาแต่รอเวลาเอาคืนแน่นอน
โรงเตี้ยมขนาดใหญ่ใจกลางเมืองที่มีการแสดงงิ้วและมีนักเล่านิทานสัญจรผ่านมาด้วยเป็ครั้งคราวคือสถานที่ที่ทั้งสองมานั่งหาความสำราญกัน
ผู้คนมากมายที่มาดื่มสังสรรค์สุราเคล้านารีคลายความเหงา เหล่าสตรีแสนสวยต่างเข้ามาเอาใจบุรุษสูงศักดิ์เหล่าคุณชายทั้งหลายต่างมารวมตัวกันที่แห่งนี้
"ข้ามาที่นี่บ่อย มันเป็แหล่งหาข่าวซุบซิบและเหตุการณ์ต่างๆ ในเมืองนี้เป็อย่างดี" ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบบนโต๊ะ
"ข้าเองก็เคยมาที่นี่ ถึงไม่บ่อยนักแต่ก็ชอบมานั่งดูอะไรที่นี่เช่นกัน " อ๋องตงหยางเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก
"เหล้าต้มที่นี่รสชาติดียิ่งนัก เห็นทีข้าต้องมาบ่อยกว่าเดิม"
"ไม่ใช่ท่านมานัดเจอสตรีนางใดที่นี่หรอกนะฝ่าา"
อ๋องตงหยางจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างรู้ทัน เขามีหูตาอยู่ทุกที่ไม่แปลกที่จะรู้ทุกเื่โดยเฉพาะเื่สำคัญเื่นี้
"งั้นเ้าก็คงรู้ว่าข้ากับหนิงเอ๋อมีใจต้องกัน"
ฮ่องเต้หลิวหยางไม่คิดจะปิดบังหรือพูดลองเชิงอะไรกันอีกในเมื่อไม่มีสิ่งใดรอดพ้นหูตาของอ๋องตงหยางไปได้อยู่แล้ว
"งั้นท่านต้องทราบดีว่านางเป็สนมเอกของข้า หากท่านทำอะไรผลีผลามมากเกินไปเกรงว่าจะเป็ที่ครหาเอาได้ และข้าจะไม่ยอมเสียชื่อเพราะเื่นี้เป็แน่" เมื่อเปิดมาเช่นนี้ก็ไม่มีความจำเป็ที่อ๋องตงหยางจะพูดอ้อมค้อมอีก
"ข้าต้องสนใจด้วยงั้นรึ ในเมื่อข้าเป็ฮ่องเต้ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองนี้ถ้าข้าอยากได้ผู้ใดมันก็ห้ามไม่ได้จริงไหม"
ในยามนี้แววตาของบุรุษทั้งสองต่างจ้องมองกันไม่มีผู้ใดยอมกัน ฮ่องเต้เองก็คิดว่าดีที่ตนได้เปิดเผยเื่ที่เก็บเอาไว้มานานได้เสียที ยังไงอ๋องตงหยางก็ไม่สนใจไยดีนางอยู่แล้วเห็นใดต้องรั้งนางไว้กับตนด้วย ตัวเขาเองไม่สนใจกฎมณเฑียรบาลอะไรทั้งสิ้นถ้านางตกลงก็พร้อมยกนางขึ้นเป็ฮองเฮาทันที
"ทุกสิ่งเป็ของท่านหมดฝ่าา ยกเว้นของสิ่งนั้นมันเป็ของข้า ถึงแม้ของชิ้นนั้นข้าจะทิ้งขว้างมันเพียงใด แต่ผู้ใดก็ไม่จากหยิบฉวยของสิ่งนั้นไปจากข้าได้หากข้ายังมีชีวิตอยู่"
บัดนี้บุรุษที่ทรงอำนาจทั้งสองต่างจ้องมองกันด้วยสายตาฟาดฟัน โดยมีคนของแต่ละฝั่งยืนคุมเชิงกันอยู่ไม่ไกลนัก
"ฮ่องเต้ ท่านอ๋อง หนิงเซียนมาทำความเคารพเ้าค่ะ"
44K
![[จบแล้ว] ระวังให้ดี! ชายาผู้นี้จะกลับมาทวงแค้น (ลดราคารายตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706591744_25821966.webp)
