จองรักเด็กข้างบ้าน

        “แล้วตอนอายุสิบแปดพวกพี่ทำอะไรกันบ้างเหรอคะ” อัญญารินทร์ถามขณะยกชาแก้วที่แปดขึ้นจิบ

        “เอ่อ ก็เที่ยวนิดหน่อยน่ะ” คีตาตอบอ้อมแอ้มเพราะหลังจากจบมัธยมเขาก็หอบสาวเข้าโรงแรมไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง

        “งั้นพาอัญไปเที่ยวด้วยค่ะ”

        “ไม่ได้” ภามที่เดินมาได้ยินเข้ารีบพูดขัดขึ้น เขารู้ดีว่าคำว่าเที่ยวของเพื่อนไม่ได้หมายถึงไปทะเลหรือภูเขาแน่ ๆ

        “สองทุ่มแล้ว พวกเรากลับกันดีกว่าคีน” สิงห์พูดขึ้น

        “ขอให้สนุกนะ” คีตาพูดทิ้งท้าย และไม่วายขยิบตาให้เพื่อนรักหนึ่งที

        “รีบไปเถอะ” ภามส่ายหน้าน้อย ๆ

        ยังไงเขาก็ไม่ทำแบบที่มันคิดแน่ ๆ แค่ได้มีโอกาสอยู่กันตามลำพังโดยไม่มีมารผจญเขาก็มีความสุขมากแล้ว

        “บ๊ายบายค่ะ” อัญญารินทร์โบกมือลาทั้งสองคนก่อนจะหันไปยิ้มให้แฟนหนุ่ม

        “เรามาเต้นรำกันไหม” ภามเดินไปหาอัญญารินทร์ที่นั่งบนโซฟา

        “อัญเต้นรำไม่เป็นนะคะ”

        “ไม่เป็นไร เดี๋ยวสอน” เขายื่นมือออกไปขอเธอเต้นรำ แล้วเดินจูงไปยังพื้นที่โล่ง ๆ

        อัญญารินทร์ตัวแข็งทื่อเมื่อโดนดึงเข้าไปใกล้ เขาใช้มือโอบหลังเธอข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างจับกันไว้หลวม ๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก

        “ก้าวตามพี่นะ” ภามบอกเสียงทุ้ม เขาก้าวเป็นจังหวะช้า ๆ นำเธอ

        ตอนแรกอัญญารินทร์มีท่าทีเงอะงะ แต่ไม่นานเธอก็เต้นเป็นและเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาจึงเป็นฝ่ายนำเขาบ้าง แต่ในจังหวะที่ร่างเล็กกำลังหมุนตัวเธอก็สะดุดขาตัวเองจนเซ

        “ว้าย”

        หมับ

        ภามคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่อัญญารินทร์จะทันได้โหม่งพื้น

        “เป็นอะไรไหม” เขาภามร่างเล็กในอ้อมแขน

        “ไม่เป็นไรค่ะ อ๊ะ” อัญญารินทร์อุทานเมื่อเธอพยายามยืนทรงตัวแต่กลับเซไปซบอกคนตรงหน้าแทน

        “เอ่อ ทำอะไรน่ะอัญ” ภามขมวดคิ้วอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำตัวอ่อนปวกเปียก แต่เขาก็ยังยืนนิ่งให้เธอกอด

        “เปล่านะคะ อัญไม่ได้ตั้งใจ” อัญญารินทร์พยายามจะกลับไปยืนตรงเหมือนเดิมแต่ก็ทำไม่ได้ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแขนขาไม่มีเรี่ยวแรงซะอย่างนั้น

        “เป็นอะไรหรือเปล่า”

        “อัญไม่รู้ อัญง่วงแล้วค่ะพี่ภาม” เด็กสาวตอบได้เพียงเท่านั้นก็สลบไปกลางอากาศทันที

        “อ้าว จะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ อัญชัน” แม้จะเขย่าเธอก็ยังไม่ตื่น ภามจึงอุ้มร่างเล็กไปนอนบนโซฟา

        “เฮ้อ ให้นอนพักสักครึ่งชั่วโมงละกัน” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วเดินขึ้นห้องไปเอาผ้าห่มลงมาให้แฟนสาว

        สามทุ่มตรง

        “อัญ ตื่น” ภามที่เห็นว่าได้เวลาแล้วจึงใช้มือสะกิดแขนเธอเบา ๆ

        “....”

        “อัญชัน” เขาเปลี่ยนมาเขย่าแทน

        “....” เด็กสาวก็ยังหลับใหล ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาง่าย ๆ

        “นี่หลับหรือโดนวางยาวะเนี่ย” เขาบ่นเบา ๆ แต่แล้วก็เริ่มเอะใจอะไรขึ้นมา

        ภามหันไปคว้าแก้วชาที่วางบนโต๊ะขึ้นมาดม ก่อนจะกระดกเข้าปากไปอึกใหญ่ เขาขมวดคิ้วอย่างสงสัย ชาถ้วยนี้มีกลิ่นและรสชาติแปลก ๆ ไม่เหมือนกับชาปกติ ว่าแล้วภามก็รีบต่อสายหาเพื่อนตัวดีของเขาในทันที

        (ฮัลโหล) คีตารับสายด้วยน้ำเสียงร่าเริง

        “มึงเอาชาอะไรให้อัญดื่มวะ”

        (ไม่รู้ว่ะ เห็นไอ้เจ้าของร้านมันบอกว่าสูตรเด็ดที่เพิ่งคิดค้นของทางร้าน กินแล้วปาร์ตี้สนุกแน่นอน)

        “มึงโทรไปถามมันเดี๋ยวนี้” ภามสั่งเสียงเฉียบ

        (เออ ๆ รอแป๊บ)

        ติ๊ด

        ภามกดวางสายแล้วนั่งมองอัญญารินทร์ที่กำลังหลับลึกอย่างเป็นห่วง เขาใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มนวลให้อย่างแผ่วเบา

        ครืดด

        “ฮัลโหล” ภามรีบกรอกเสียงลงไปทันที

        (เอ่อ กูถามเจ้าของร้านแล้วนะ คือ...) คีตาได้แต่อ้ำอึ้งเพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนสนิทยังไงดี

        “คืออะไร” ภามถามเสียงเครียด

        (เมนูเด็ดของร้านคือชาผสมกันน่ะ)

        “ชาอะไร”

        (ชาเขียวผสมกัญชา) คีตาตอบเสียงอ่อย เจ้าของร้านคาเฟเป็นเพื่อนเขาเอง เพียงเขาบอกว่าจะจัดปาร์ตี้วันเกิด ให้เอาของเด็ด ๆ ในร้านมาให้หมด มันก็จัดให้ทันที ไม่คิดเลยว่าของเด็ดที่ว่าคือแบบนี้

        “ไอ้คีน! ไอ้เพื่อนเวร” ภามเรียกเพื่อนตัวดีเสียงเข้ม

        (กูขอโทษ กูไม่รู้ แล้วนี่น้องอัญชันเป็นอะไรไหมวะ)

        ติ๊ด

        ภามกดตัดสายทันที เขาหันไปมองหน้าเธอที่ยังหลับไม่รู้เรื่องอย่างหนักใจ ก่อนจะค่อย ๆ เอานิ้วไปอังรูจมูก เมื่อเห็นว่าอัญญารินทร์ยังมีลมหายใจอยู่ภามก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

        ติ๊งหน่อง

        ภามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู และแล้วคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ก็ปรากฏตัวขึ้น

        “ลูกสาวผมล่ะ” ขจรถามขึ้นทันที

        “อัญหลับอยู่ครับ”

        “ฮะ? สี่ทุ่มเนี่ยนะ” เขาถามอย่างไม่เชื่อหูเพราะช่วงนี้ลูกสาวเขาไม่ต้องไปโรงเรียนและมหาวิทยาลัยก็ยังไม่เปิดเทอม เธอจึงนอนเกือบเที่ยงคืนด้วยซ้ำ

        “ครับ” ภามตอบสั้น ๆ ด้วยท่าทีหนักใจ

        “คุณมอมเหล้าลูกสาวผมเหรอ” ขจรมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจับผิด

        “ปะ เปล่าครับ” แต่ในจังหวะที่ภามกำลังจะสารภาพความจริง เสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้น

        “อ้าว คุณพ่อ” อัญญารินทร์ตื่นตอนได้ยินเสียงกริ่ง หลังจากหายสะลึมสะลือแล้วจึงเดินตามหลังภามออกมา

        “พ่อมาตามน่ะ สี่ทุ่มแล้ว” เมื่อเห็นหน้าลูกสาว ขจรก็มีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

        “ขอโทษค่ะ พอดีอัญหลับเพลิน งั้นเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ” เธอเดินไปควงแขนพ่อของเธอ แต่ก่อนไปก็ยังหันไปโบกไม้โบกมือให้แฟนหนุ่มส่งท้าย

        “ฝันดีนะคะพี่ภาม”

        “ฝันดีครับ” ภามโบกมือกลับ

        “เดินมองทางด้วยลูก” ขจรที่เห็นท่าทีของลูกสาวก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ จึงรีบพาอัญญารินทร์เดินกลับบ้าน

        “เฮ้อ เกือบไปแล้วกู” ภามพึมพำกับตัวเองเบา ๆ หลังจากที่สองพ่อลูกเดินจากไปแล้ว