ระบบเจ้าสำนัก **จบแล้ว**

 ตอนที่ 51 :  ยั่วโมโห 

ผู้ที่มาชมการทดสอบหวงหยวนแต่ละคน ล้วนได้รับการปล่อยตัวทันที หลังจากที่เหล่าทหารได้ยืนยันตัวตนของพวกเขา แม้แต่ผู้บ่มเพาะพเนจรกับชาวบ้านก็ไม่มีข้อยกเว้น 

เหตุผลที่ทำแบบนั้นก็เพื่อ กันไม่ให้กองกำลังจากภายนอกของเมืองทะเลทรายปะปนเข้ามา แม้ว่าเมืองทะเลทรายแห่งนี้จะเป็นเมืองที่ห่างไกล แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าขุมกำลังในเมืองทะเลทราย จะยอมให้กองกำลังจากภายนอกรุกล้ำเข้ามา แน่นอนว่าถ้ากองกำลังจากภายนอกเป็นคนใหญ่โตเหมือนโจวซุนแล้วล่ะก็ งั้นฉินเหลียนก็คงต้องยอมปล่อยไป 

หลังจากที่สั่งการเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉินเหลียนก็นำผู้บัญชาการทั้งสองคน เดินไปยังทางเข้า 

เส้นทางที่นำไปสู่ป่าหวงหยวนนั้นค่อนข้างขดเคี้ยว แต่ปลายทางของเส้นทางนี้ กลับเป็นพื้นที่ราบและเต็มไปด้วยป่าไม้ที่หนาแน่น 

ศิษย์ของสามสำนักใหญ่และผู้ดูแลหลายร้อยคนได้เดินเข้าไปในป่า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชายขอบป่าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พากันจับกลุ่ม กลุ่มละ 2-3คน แล้วพากันแยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ อู่โม่ หลินหมิงและศิษย์สำนักคังเฉียงคนอื่นๆ ไม่เพียงแค่ไม่ยอมแยกจากกัน แต่ยังรวมกลุ่มกันเข้าไปในป่าลึก 

ตอนที่จางหยู หลินไห่หยาและคนอื่นๆมาถึง พวกเขาก็เห็นศิษย์สำนักคังเฉียงอยู่ด้วยกัน 

"เจ้าสำนักจาง หรือว่าศิษย์ของสำนักคังเฉียงจะรวมกลุ่มเดินทางไปด้วยกัน?" หลินไห่หยามองตามแผ่นหลังของอู่โม่ หลินหมิงและคนอื่นๆ ก่อนจะพูดจาเสียดสีจางหยูที่อยู่ไม่ไกลว่า "แต่ทำแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา ถ้าหากเดินทางไปคนเดียวแล้วล่ะก็ อย่าว่าแต่จะฆ่าสัตว์อสูรได้สักตัวเลย เผลอๆอาจจะเป็นการเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งซะเปล่าๆ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นกลยุทธในการรักษาชีวิตที่ดีอย่างหนึ่ง!"

อู่เฉิน หลินจ้าน ผู้นำตระกูลคนอื่นๆ รวมไปถึงเจ้าสำนักของสามสำนักใหญ่ ต่างก็มองดูฉากนี้อย่างเงียบๆ

ท่านเจ้าเมืองฉินเหลียนเองก็แสดงท่าที ‘วางตัวอยู่เหนือปัญหา’ เห็นได้ชัดแล้วว่า เขาไม่คิดที่จะเข้าไปร่วมประสมโรงบุญคุณความแค้นระหว่างหลินไห่หยากับจางหยู

จางหยูปรายตามองหลินไห่หยาด้วยสีหน้าแปลกใจ "เอ่อ....อย่าบอกนะว่า เจ้าไม่รู้ระดับการบ่มเพาะของอู่โม่ หลินหมิงและคนอื่นๆ ผู้ดูแลโจวไม่ได้บอกเจ้าเลยรึ ?"

เขาเชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งของโจวซุน อีกฝ่ายน่าจะมองระดับการบ่มเพาะของอู่โม่และพวกหลินหมิงออก 

"ระดับการบ่มเพาะเหรอ? เหอะ นอกจากพี่น้องตระกูลอู่แล้ว คนที่เหลือก็แค่ขยะ ระดับการบ่มเพาะของพวกเขาจะสูงเท่าไหร่กันเชียว?" หลินไห่หยาหัวเราะอย่างเย็นชา "จางหยู สภาพของศิษย์สำนักคังเฉียงเป็นเช่นไร? ทุกคนก็รู้ๆกันอยู่ ยังจะแสร้งทำตัวลึกลับไปทำไม?"

ตอนนั้นเอง โจวซุนก็คิ้วขมวด ก่อนจะปรายตามองหลินไห่หยาอย่างเฉยชา " หุบปากซะ !"

หลินไห่หยาชะงักขึ้นมา และหันไปมองโจวซุนอย่างไม่เข้าใจ "ใต้เท้าโจว...."

โจวซุนสูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า "เจ้าเด็กนั่นพูดถูกแล้ว ศิษย์ของสำนักคังเฉียงทุกคนไม่ใช่ขยะ ความแข็งแกร่งของพวกเขาเป็นอย่างไรนั้น ข้าไม่แน่ใจ แต่ระดับการบ่มเพาะของพวกเขา เหนือกว่าลูกศิษย์ของสำนักเฉินกวงและสำนักหยุนซานหลายเท่า มีแค่เด็กที่ชื่อ ‘เหมาฉางเทียน’ เท่านั้น ที่สามารถเหนือกว่าศิษย์บางส่วนของสำนักคังเฉียงได้" เพราะพรสวรรค์ของอู่ซินซินนั้นโดดเด่นเป็นอย่างมาก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังทำใจกว้างกับนางเลย แน่นอนว่าการที่เขาพูดแบบนี้ออกมา ก็เท่ากับเป็นการการตบหน้าหลินไห่หยาแล้ว

ทุกคนที่อยู่รอบๆพากันฮือฮาขึ้นมา 

"นี่มัน...."

"ศิษย์สำนักคังเฉียงแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยรึ!"

"เป็นไปไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นแค่ขยะ......." 

ทุกคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก สายตาของพวกเขาแสดงแววตาไม่อยากจะเชื่อออกมา

หลินจ้านหัวเราะออกมาเสียงดังพลางพูดว่า "ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้าก็ไม่เชื่อ! ตอนนี้ใต้เท้าโจวก็พูดยืนยันกับปากแล้ว คราวนี้พวกเจ้าก็น่าเชื่อได้แล้วสินะ?"

หลังจากที่อึดอัดใจมานาน ในที่สุดหลินจ้านก็ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกดี

"ศิษย์สำนักคังเฉียงนั้นแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยรึ ดูเหมือนว่าพวกเราจะมองข้ามเด็กเหล่านี้มาโดยตลอด" คนของสามสำนักใหญ่พากันนิ่งอึ้ง ในใจก็เริ่มเปลี่ยนความคิดที่มีต่ออู่โม่ หลินหมิงและคนอื่นๆ "ถ้าหากพวกเรารับพวกเขาเข้าสำนักแล้วล่ะก็ ยังต้องกังวลว่าสำนักจะไม่เติบโตอีกทำไม?"

ตอนนี้เอง ทุกคนต่างก็มองไปที่ศิษย์สำนักคังเฉียง

เหมายี่แสดงสีหน้าที่ดูไม่ได้ออกมา ก่อนจะพูดเสียงขรึมว่า " ใต้เท้าโจว ท่านแน่ใจรึ ว่าไม่ได้มองผิดไป?"

ต้องรู้ว่า เหมาฉางเทียนบุตรชายของเขานั้น มีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตฉีซวนขั้นที่ 7 แทบจะถือได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของการทดสอบหวงหยวน แต่จู่ๆก็มีคนวิ่งมาบอกเขาว่า เหมาฉางเทียนไม่ใช่คนที่ยอดเยี่ยมที่สุด แต่เป็นศิษย์สำนักคังเฉียงที่แข็งแกร่งกว่า แล้วแบบนี้จะให้เขาทำใจยอมรับได้อย่างไร 

แม้ว่าหลานชายของเขาเหมาฉางเฟิงจะอยู่ที่สำนักคังเฉียงเช่นกัน แต่คนหนึ่งคือลูก ส่วนอีกคนคือหลาน ใครที่ใกล้ชิดกับเขามากกว่ากัน ยังต้องให้บอกด้วยไหม? 

"เหมายี่ ! ระวังท่าทีด้วย !" หลินไห่หยามองไปที่เหมายี่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ พร้อมส่งสายตาที่ไม่เป็นมิตรออกมา "อย่าลืมสิว่า เจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร !"

หากไม่เห็นแก่หน้าของเหมาฉางเทียนที่เป็นศิษย์ของสำนักเฉินกวงแล้วล่ะก็ หลินไห่หยาคงสั่งสอนบทเรียนเหมายี่ไปแล้ว 

เขากล้าดียังไงมาพูดจากับใต้เท้าโจวแบบนี้?

" ไม่เป็นไร" โจวซุนโบกมือแสดงท่าทีราวกับใจกว้าง "ข้าได้พูดไปหมดแล้ว หากเจ้าไม่เชื่อ เจ้าก็ลองตามไปดูได้"

ดู ? 

แน่นอนว่าต้องดู! 

ไม่ได้มีแค่หลินจ้าน เหมายี่ และผู้นำตระกูลคนอื่นๆ แต่หลินไห่หยา ลัวเยว่ซานและเจ้าสำนักของสามสำนักใหญ่ รวมไปถึงเจ้าเมืองฉินเหลียน พวกเขาคิดจะตามไปดูให้เห็นกับตาว่า ศิษย์สำนักคังเฉียงจะแข็งแกร่งอย่างที่โจวซุนพูดรึเปล่า สำหรับจางหยูและอู่เฉินนั้น เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่พวกเขาจะไม่ตามไป อย่างไรซะ เพื่อความปลอดภัยของศิษย์สำนักคังเฉียง พวกเขาจำเป็นที่จะต้องไปคุ้มครอง 

ผ่านไปสักพัก พวกเขาก็ส่งคนไปคอยดูสถานการณ์ของศิษย์สำนักเฉินกวงและสำนักหยุนซาน ส่วนตัวเองก็แอบติดตามศิษย์ของสำนักคังเฉียงไปแบบลับๆ

ระหว่างนั้น จางหยูก็แอบใช้การมองทะลุมองไปที่ตัวของโจวซุน

***

[โจวซุน]

[อายุ : 42 ปี]

[เพศ : ชาย]

[พรสวรรค์ทางกายภาพ : สายเลือดทั่วไป สองดาวขั้นต่ำ]

[พรสวรรค์ในการรับรู้ : สองดาวขั้นสูง]

[พรสวรรค์พิเศษ : ไม่มี]

[ระดับการบ่มเพาะ : ขอบเขตว่อซวนขั้นกลาง]

***

เมื่อเห็นคำว่า "ขอบเขตว่อซวน" 4 คำนี้ จางหยูก็หรี่ตาลง " เป็นขอบเขตว่อซวนจริงๆด้วย !"

ข้อมูลที่ได้จากการมองทะลุนั้นไม่มีทางผิดพลาด ผู้ดูแลโจวซุนคนนี้ไม่ใช่แค่อยู่ขอบเขตว่อซวนเท่านั้น แต่ยังเป็นขอบเขตว่อซวนขั้นกลางอีกด้วย!

"ไม่รู้ว่าหลินไห่หยาและลัวเยว่ซานต้องทุ่มไปเท่าไหร่ เพื่อที่จะเรียกคนแบบนี้มา !" จางหยูครุ่นคิดอย่างเงียบๆ และรู้สึกสงสัยขึ้นมา "ด้วยสถานะของพวกเขาแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเชิญนักสู้ขอบเขตว่อซวนมาที่นี่ หรือว่าชายคนนั้นมาเพื่อการทดสอบหวงหยวน?"

ตอนที่จางหยูครุ่นคิดอยู่นั้น ในที่สุดกลุ่มของพวกเขาก็ตามศิษย์สำนักคังเฉียงอย่างอู่โม่และพวกหลินหมิงทัน

ขณะนี้อู่โม่และกลุ่มของเขา ก็เดินทางเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นคล่องแคล่วว่องไวราวกับเสือ ผิดกับผู้ดูแลนับสิบที่แอบตามหลังของพวกเขา ที่พากันวิ่งตาเหลือกหอบแฮ่กๆ 

"เด็กน้อยพวกนี้ไม่มีหัวคิดบ้างเลย!" เมื่อเห็นเงาร่างของอู่โม่และพวกหลินหมิงวิ่งผ่านป่าไปอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้หลินจ้านอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา แล้วพูดว่า "ป่าหวงหยวนมีอันตรายรอบด้าน ไม่ว่าจะที่ไหนๆล้วนมีแต่สัตว์อสูรมากมาย แต่พวกเขากลับไม่ระวังตัวและยังเคลื่อนไหวเสียงดังแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะเป็นการดึงดูดความสนใจของพวกสัตว์อสูรเลยรึ?" 

เขามองไปที่จางหยูด้วยแววตากังวล " เจ้าสำนักจาง ท่านไม่ได้เตือนพวกเขาเลยหรือ?"

จางหยูเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า "นี่เป็นแค่เขตนอก ห่างจากเขตมืดอีกไกล ต่อให้มีสัตว์อสูรโผล่ขึ้นมาจริงๆ พวกมันก็เป็นแค่สัตว์อสูรขอบเขตฉีซวนเท่านั้น ต่อให้ดึงดูดสัตว์อสูรพวกนั้นมาจริงๆแล้วอย่างไร? ฆ่าทิ้งไปซะก็จบเรื่อง !" เขาคาดหวังกับการเคลื่อนไหวของอู่โม่และพวกหลินหมิงเป็นอย่างมาก และต่อให้พวกนั้นจะเคลื่อนไหวอย่างโจ่งแจ้งกว่านี้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร 

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อได้ยินคำพูดที่ "หยิ่งทระนง" จากปากของจางหยู! 

" เจ้า..." หลินจ้านโกรธจนหน้าแดง จากนั้นก็หันไปมองที่อู่เฉิน "ผู้นำตระกูลอู่ ทำไมท่านไม่ห้ามปรามเจ้าสำนักจางบ้างเลยล่ะ? หรือว่าท่านไม่ห่วงความปลอดภัยของลูกท่าน?"

อู่เฉินเงียบไปสักพัก แล้วพูดเสียงจริงจังว่า "ข้าคิดว่าที่เจ้าสำนักจางพูดก็มีเหตุผล แล้วทำไมข้าถึงต้องพยายามห้ามเขาด้วยล่ะ?"

ศิษย์เหล่านั้นแข็งแกร่งกว่าหลินไห่หยาและลัวเยว่ซานเสียอีก แล้วแบบนี้ยังต้องมาเสียเวลากับพวกสัตว์อสูรขอบเขตฉีซวนที่เขตนอกทำไม? 

ทุกคนต่างสับสนกับท่าทีของจางหยูและอู่เฉิน จริงหรือที่ศิษย์สำนักคังเฉียงแข็งแกร่งจนมองข้ามสัตว์อสูรที่อยู่เขตนอกของป่าหวงหยวนไป หรือว่าจางหยูและอู่เฉินประเมินความแข็งแกร่งของศิษย์สำนักคังเฉียงสูงเกินไป?

"พอได้แล้ว เงียบกันสักที" โจวซุนที่กำลังมองอู่โม่ อู่ซินซิน หลินหมิง และคนอื่นๆโดยไม่ละสายตา ก็ตะโกนออกมา หลังจากได้ยินพวกเขาถกเถียงกัน 

เมื่อเห็นโจวซุนโมโหขึ้นมา แต่ละคนก็พากันหุบปากเงียบ ไม่กล้าแม้แต่จะถอนหายใจเสียงดัง

แม้ว่าหลินจ้านจะกังวลเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำเตือนของโจวซุน เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงออกมา ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ ขอให้ศิษย์สำนักคังเฉียงอย่าได้เจอกับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเลย โดยเฉพาะพวกสัตว์อสูรที่อยู่กันเป็นฝูง 

โชคดีที่การเดินทางเข้าไปในป่าหวงหยวนครั้งแรกของพวกอู่โม่นั้น ค่อนข้างราบรื่นมาก หลังจากที่เดินทางได้สักพัก ไม่ช้าความเร็วในการเดินทางก็ค่อยๆช้าลง ไม่รู้ว่าคำภาวนาของหลินจ้านได้ผลรึเปล่า แต่สุดท้ายกลุ่มของอู่โม่ก็โชคดี ที่ไม่เจอสัตว์อสูรสักตัวเดียว ทั้งๆที่เดินทางกันมาไกลขนาดนี้ 

เมื่อเห็นแบบนั้น หลินจ้านก็เริ่มโล่งใจขึ้นมา

ตลอดทาง เขาแทบจะใจสลายราวกับว่าเขาเป็นเจ้าสำนักคังเฉียงซะเอง ส่วนจางหยูและอู่เฉินนั้นดูเหมือนไม่ได้เกี่ยวข้องกับสำนักคังเฉียงเลย

ตอนนี้เอง โจวซุน หลินไห่หยา หลินจ้าน ฉินเหลียนและคนอื่นๆต่างก็ตามศิษย์สำนักคังเฉียงไปอย่างเงียบๆ หากมีคนมาเห็นเข้าคงหลงนึกว่าพวกเขาเป็นผู้ดูแลที่ต้องมาติดตามพวกอู่โม่ 

อู่โม่ลดความเร็วลงและมองไปรอบๆ จากนั้นก็หัวเราะหึๆ ก่อนจะดึงถุงผ้าออกมาจากแขนเสื้อ

โจวซุน หลินจ้านและคนอื่นๆที่เห็นฉากนี้ ต่างพากันมึนงงขึ้นมา เขารู้สึกสงสัยกับการกระทำของอู่โม่มาก 

อู่เฉินพลันหางตากระตุกขึ้นมา จากนั้นก็มองไปที่จางหยูด้วยสีหน้าแปลกๆ

เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของอู่เฉิน ใบหน้าของจางหยูก็ปรากฏรอยยิ้มจนใจขึ้นมา "เจ้าเด็กนั่น เป็นเด็กหัวไว มันเรียนรู้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องนี้...."

เมื่อเห็นถุงผ้านั้น หลินหมิงและคนอื่นๆก็พากันแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะถามขึ้นมาว่า " พี่อู่ ถุงของเจ้าสำนักมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?"

"นี่ไม่ใช่ของเจ้าสำนักหรอก" อู่โม่ยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ "เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าสั่งให้คนไปทำถุงผ้าเลียนแบบถุงผ้าของเจ้าสำนักมา มันก็เลยดูคล้ายกันมาก แม้แต่พวกเจ้าก็แยกไม่ออก" ตอนที่พูดอยู่นั้น เขาก็หยิบยาฉีซวนขึ้นมากินไปด้วย "ถึงภายนอกอาจจะดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่รสชาติของมันก็ไม่เลวเลยนะ พวกเจ้าอยากกินบ้างไหม?" 

โจวซุน หลินไห่หยา เหมายี่และผู้นำคนอื่นๆที่แอบดูอยู่ ต่างก็เบิกตากว้างขึ้นมา

ยาฉีซวน! 

แม้จะอยู่ห่างเป็นร้อยฟุต แต่พวกเขาก็จำยาฉีซวนเม็ดนั้นได้ทันที

โจวซุนยังดีที่เก็บอาการได้ แต่คนอื่นๆกลับอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ พวกเขาพยายามหักห้ามใจไม่ให้พุ่งเข้าไปแย่งยาฉีซวนออกมาจากปากของอู่โม่ ยาล้ำค่าแบบนี้ ทำไมเจ้าเด็กนั่นถึงได้กินอย่างไม่รู้คุณค่า? 

"ไม่จำเป็น พวกข้ายังมีอยู่" หลินหมิงและคนอื่นๆยิ้ม ก่อนจะปฏิเสธคำชวนของอู่โม่ 

แม้ว่ายาฉีซวนนี้ในตอนนี้ จะไม่ได้ล้ำค่าสำหรับพวกหลินหมิงแล้ว แต่ทว่าการที่อู่โม่มีน้ำใจแบ่งให้พวกเขา ก็ทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งมาก 

"น่าเกลียดขนาดนี้ ข้ากินไม่ลงหรอก!" อู่ซินซินยังแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา

"สาวน้อย เจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก!" สีหน้าของอู่โม่มืดมนเล็กน้อย ก่อนจะถลึงตามองอู่ซินซิน พลางพูดว่า "น่าเกลียดแล้วยังไง? แม้ว่ามันจะดูน่าเกลียด แต่รสชาติมันก็ไม่เลว! คนอื่นยังหามากินไม่ได้ด้วยซ้ำ !"

ราวกับอยากจะยั่วโมโหอู่ซินซิน อู่โม่ล้วงยาฉีซวนออกมากำหนึ่ง แล้วยัดใส่ปากของตัวเอง พลางเคี้ยวเสียงดัง "กร๊วมๆ" 

แต่เขาคงคิดไม่ถึงหรอกว่า การกระทำของตัวเอง ไม่ได้ยั่วโมโหอู่ซินซิน แต่กลับไปยั่วโมโหเหล่าผู้นำที่กำลังซุ่มดูพวกเขาอยู่! 

"ยะยะยะยะยะ...ยาฉีซวน!"

"อึก!"

"หนึ่งกำมือเมื่อกี้ เหมือนจะมีอยู่ประมาณหลายสิบเม็ดใช่ไหม? ทำไมยาที่ล้ำค่าแบบนี้ถึงถูกทานเป็นของกินเล่นได้เล่า!"

"ลูกเทวดา! เขามันลูกเทวดาเกินไปแล้ว!"