“นั่นเป็เพียงความฝันที่บรรเจิดของพวกนักลัทธิทหารในอดีตเท่านั้น”ผมโต้แย้งทันที
เสียงริงโทนเพลงโซรันบูชิดังขึ้นอีกผมเดาว่าท่านอินเก้าโทรหาหญิงคนนั้นครั้งที่สอง
“ขอเพียงยืนหยัด ความฝันที่บรรเจิดก็กลายเป็ความจริงได้ใช่ไหม” หญิงคนนั้นพูด
ทันใดนั้นไฟเรืองแสงสีเขียวอมฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นจากพื้นแนวขวางหนึ่งสาย เฉียงสองสาย กลายเป็รูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอย่างฉับไว มุมหนึ่งของสามเหลี่ยมอยู่ที่ใต้เท้าของผมห่างออกไปสิบสองก้าว ชายวัยกลางคนยืนผงาดอยู่ เขาสวมชุดแบบจีนผ้าแพรสีขาว กางเกงดำถุงเท้าและรองเท้าสีดำ นิ้วชี้มือซ้ายชี้เฉียงไปที่คนที่อยู่อีกมุมของสามเหลี่ยม
ตรงนั้นเป็หญิงในชุดสีเทาหน้าตาพื้นๆผมถึงกับไม่สามารถบรรยายใบหน้าหล่อนได้ เพราะหน้าตารูปร่างและชุดของหล่อนช่างธรรมดามาก ในเวลาสั้นๆไม่สามารถหาจุดเด่นเป็พิเศษมาบรรยายได้ คนแบบนี้มีคุณสมบัติในการเป็นักฆ่ามาั้แ่เกิดกลมกลืนกับผู้คนได้ง่ายดาย ไม่เป็เป้าหมายที่น่าสงสัย หลังจากลงมือสำเร็จแล้วจะหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็วหายไปอย่างไร้ร่องรอยเหมือนน้ำหยดหนึ่งตกลงไปในมหาสมุทร
ไฟเรืองแสงเกิดจากชายวัยกลางคนปล่อยออกไปเขาฉวยโอกาสที่ผมกับหญิงคนนั้นพูดคุยกัน แอบวางแผน ดูเหมือนจะมั่นใจในชัยชนะ
“ท่านจูหรือ” หญิงคนนั้นถาม
ชายวัยกลางคนพยักหน้า “ใช่แล้ว”
หญิงคนนั้นใช้มือรวบผมที่สยายอยู่บนหน้าผากไปด้านหลังแล้วถาม “ดวงชะตาฉันเป็ยังไงคะ”
ชายวัยกลางคนดึงนิ้วชี้กลับช้าๆ เปลี่ยนเป็นิ้วก้อยแล้วขีดวงและแต้มจุดในอากาศ ปลายนิ้วเขาวาดผ่านอากาศ เกิดไฟเรืองแสงเป็สายเป็เวลาสั้นๆกลายเป็อักขระยันต์ที่ซับซ้อนและประหลาด
“ตาย!” ชายวัยกลางคนตอบสั้นๆ คำเดียวอย่างมีพลัง
ผมคลายความกังวล ยอดฝีมือปะทะกันใครชิงลงมือก่อนเป็เื่ที่สำคัญมาก ต่อให้เป็ความได้เปรียบเล็กน้อยเมื่อยืนหยัดไว้ จะกุมชัยชนะในที่สุด ดูจากสถานการณ์ขณะนี้ เขาวางค่ายกลอักขระยันต์ชิงความได้เปรียบก่อน
“บัณฑิตสมัยโบราณของประเทศจีนของพวกคุณกล่าวว่าผู้หญิงสร้างขึ้นจากน้ำแต่ชื่อเต็มของท่านจูคือจูเหิ้นสุ่ย (จูเกลียดน้ำ) ฉันคิดว่า...ท่านคงเกลียดผู้หญิงในโลกนี้มากใช่ไหม” หญิงคนนั้นถาม
“ฮ่าๆ ฮ่าๆ...”จูเหิ้นสุ่ยแหงนหน้าหัวเราะ “ฉันจูเหิ้นสุ่ยชีวิตนี้เกลียดคนประเภทหนึ่งเท่านั้นเธอรู้ไหม”
หญิงคนนั้นถาม “คนประเภทไหนหรือ”
จูเหิ้นสุ่ยหยุดหัวเราะ แล้วตอบทีละคำ “คนญี่ ปุ่น!”
เสียงริงโทนเพลงโซรันบูชิหยุดแล้วหญิงคนนั้นก้มหน้าลงทันใดนั้นบริเวณอกเสื้อก็มีตัวอักษรลายมือหวัดเส้นสายฉวัดเฉวียนเป็คำว่า “ตาย”ปรากฏขึ้น
ตัวอักษรเป็สีเขียวอมฟ้าเช่นกัน พอปรากฏขึ้นทุกขีดของตัวอักษรเหมือนกำลังลุกไหม้ตัดขาดเสื้อของหญิงคนนั้นทีละชั้น จนเห็นิัขาวผ่องบนทรวงอกถ้ายังลุกไหม้แทรกลงข้างในต่อไป ก็จะเผาจนเป็ตัวอักษรคำว่า “ตาย” บนร่างหล่อนเป็การจบชีวิตหล่อนด้วยวิธีที่ประหลาดที่สุด
หญิงคนนั้นถอยหลังกรูด หลบเข้าไปในความมืด
ผ่านไปเพียงวินาทีเดียวเสื้อสีเทาที่ลุกไหม้มีเปลวไฟสีเขียวถูกโยนออกมาจากที่มืดตกลงบนจุดที่หญิงผู้นี้เคยยืนอยู่ จากนั้นชุดชั้นในสีเทาก็ถูกโยนออกมาเพียงสองสามวินาทีก็ไหม้หมด
“ศัตรูที่ไม่ใส่เสื้อผ้าก็ไม่น่ากลัวเท่าไหร่แล้วฮ่าๆ ฮ่าๆ...” จูเหิ้นสุ่ยหัวเราะร่า
สีหน้าเขาไม่ได้ผ่อนคลายลงยังคงจ้องเขม็งในทิศทางที่หญิงคนนั้นหายไป
ไฟเรืองแสงกำลังอ่อนลงรูปสามเหลี่ยมใต้เท้าผมกำลังจะหายไป ความมืดรอบๆ ที่เข้มขึ้นโอบล้อมเข้ามา
ผมรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่สิ้นสุดจูเหิ้นสุ่ยเสียเหยื่อของเขาไปแล้ว
“ฉัน้าของสิ่งนั้น ถ้าหาไม่เจอไปตายให้หมด” เสียงประหลาดและชั่วร้ายของคนแคระหญิงดังแว่วมาในความมืด
ผมหวังว่ากระจกวารีโหรเทพถูกซ่อนอยู่ในบ้านเก่ามีแต่เป็เช่นนี้ผมจึงจะกุมไพ่ใบสำคัญที่จะต้านกับอิทธิพลสายต่างๆต่อให้ขณะนี้หาไม่เจอ แต่ขอเพียงยังไม่มีใครหาเจอ ผมก็ยังมีความหวัง
“เรามีข้อตกลงกับคุณหนูโอริทามาชิเท่านั้น...”เสียงท่านอินเก้าอ่อนแรงลงทุกที
ที่จี่หนานพวกเขานับว่าเป็ยอดฝีมือในหมู่นักไสยเวทได้รับการเคารพไปทั่ว แต่ในขอบเขตทั่วประเทศและทั่วโลกแล้วพวกเขาไม่มีความสลักสำคัญอะไรเลย ง่ายมากที่จะเป็เพียงตัวประกอบเล็กๆที่ถูกคนอื่นเหยียบย่ำ แน่นอนว่าจะดีหรือร้ายนั้นแต่ละคนก่อขึ้นเอง เหมือนอย่างเสี่ยวทังที่พวกเขาประสบชะตากรรมอย่างน่าอนาถล้วนเป็ผลที่เกิดจากการกระทำของตนเอง
“ไปหา ไปหา” คนแคระหญิงะโสั่ง
ผมมองไปที่จูเหิ้นสุ่ยหวังว่าเขาจะสามารถแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในบ้านเก่า แต่ดูท่าทางเขาแล้วเขาพุ่งความสนใจทั้งหมดไปยังจุดที่หญิงคนนั้นหายไป
“ท่านจู” ผมลองร้องเรียกเขา
“อย่าส่งเสียง...” เขาพูดห้ามเสียงกร้าว
คำพูดที่เหลืออุดเข้าไปในคอหอยผมทันที ไม่สามารถพูดออกมา
ลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่านหลังคอผมไปผมไม่ทันหันกลับมา จูเหิ้นสุ่ยก็พุ่งทะยานมาถึงอย่างรวดเร็ว
เขาใช้ทั้งสิบนิ้ววาดเส้นโค้งสีเขียวอมฟ้าสิบเส้นเส้นโค้งแต่ละเส้นต่างมีแนววิ่งของตัวเอง ทำให้กลายเป็อักขระยันต์ประหลาดสิบสาย อักขระยันต์เป็เส้นประแต่พลังที่มันเปล่งออกมากลับร้อนแรงและแหลมคม แทงลึกเข้าไปในร่างกายผมทั้งหมด
ผมไม่รู้สึกว่าเ็ป แต่รู้สึกเหมือนงูเพลิงสิบตัวมุดเข้าไปในอวัยวะภายในของผมโจนทะยานขึ้นลง เคลื่อนไหววนเวียนไปมา
“เป็ตายขึ้นกับชะตา ชะตาฉันเป็ผู้กำหนดฆ่า...” ทุกคำที่จูเหิ้นสุ่ยคำรามอออกมากรอกเข้าหูผม ะเืจนหูผมแทบหนวก
“ลมและน้ำผลัดกันหมุน หมุนขึ้นเถอะฆ่า...” จูเหิ้นสุ่ยอยู่ห่างจากผมศอกเดียว สีหน้าดุร้ายราวกับอสูรร้ายสองแขนเขาเกี่ยวไหล่ผมไว้ แล้วออกแรงไปในทิศทางทวนเข็มนาฬิการาวกับหมุนลูกข่างั์ ทำให้ร่างผมบิดอย่างรุนแรง
ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ ส้นเท้าพ้นจากพื้น อาศัยเพียงกำลังจากปลายเท้าหมุนทวนเข็มนาฬิกา
หลังจากหมุนไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ผมก็เห็นใบหน้าผู้หญิงคนนั้นที่แท้เธออยู่ข้างหลังผมในระยะหนึ่งศอก ซ่อนตัวโดยแนบติดกับหลังผมพอผมหันมาจึงเผชิญหน้ากับเธอทันที ปลายจมูกชนกัน
“ค่ายกลอสูรลำแสงพันลี้ ฆ่า...”จูเหิ้นสุ่ยคำรามข้างหลังผม แล้วโถมเข้าใส่ผมทั้งตัว ด้วยกำลังที่แรงอย่างน่าใ ราวกับค้อนเหล็กใหญ่ที่หนักกว่าร้อยชั่งกระหน่ำใส่บนกระดูกสันหลังของผมพอดี
พองูเพลิงสิบตัวที่พันอยู่ในร่างผมถูกกระตุ้นด้วยพลังทิพย์ขนาดมหึมาบุกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พุ่งทะยานออกมาจากตัวผม ทั้งทางปลายคิ้ว ทรวงอกใต้รักแร้ ท้องน้อย สะดือและที่อื่นๆ ผมมองลงไปด้านล่างไม่ทันแต่หางตามองชำเลืองเห็นว่าพลังทั้งสิบสายนั้นไม่ใช่รูปงูแต่เป็โครงกระดูกอสูรสิบตนที่อ้าปากกว้างด้วยความโกรธขึ้งแล้วมุดเข้าร่างหญิงคนนั้นพร้อมกัน
ที่แปลกยิ่งกว่าก็คือเพราะแรงกระแทกมหึมานั้นทำให้ผมลอยไปข้างหน้าถึงกับทะลุผ่านร่างหญิงคนนั้นในฉับพลัน แล้วกลิ้งล้มลงในความมืด
ในหูผมยังมีเสียงตวาดอย่างแค้นเคืองของจูเหิ้นสุ่ยค้างคาอยู่ทั้งทุกคำจะมีเสียงสะท้อนดังอื้ออึง สั่นะเืจนผมรู้สึกเวียนหัว แขนขาชา
ขณะที่ผมทะลุผ่านร่างหญิงคนนั้นในรูจมูกและระหว่างซอกฟันรู้สึกถึงกลิ่นคาวเือย่างรุนแรง สภาพแบบนั้นเท่ากับผมทะลุผ่านตัวหล่อนตรงๆ
ผมนึกในใจว่า“ที่แท้จูเหิ้นสุ่ยเปลี่ยนผมให้กลายเป็อาวุธเขาถึงกับสังหารหล่อนโดยไม่เลือกวิธีแล้ว! ในโลกของนักไสยเวทนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์กลและการต่อสู้อย่างโหดร้ายมีเพียงคนที่แข็งแกร่งที่สุด โดดเด่นที่สุด โเี้ที่สุดเห็นแก่ตัวที่สุดจึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปตลอดกาล...
เขาใช้วิชาพู่กันผีชี้ชะตาทำนายว่าเสี่ยวทังต้องตายเสี่ยวทังก็ถูกคนแคระฆ่าตายครั้งนี้ผมเองหวังว่าคำพยากรณ์ของเขาจะกลายเป็ความจริง ทำให้หญิงญี่ปุ่นคนนี้ไม่มีทางรอด
ผมยอมรับว่าหลังจากเข้าสู่ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วประเทศจีนควรจะพลิกหน้าประวัติศาสตร์สมัยาโลกครั้งที่สองที่น่าเศร้าให้ผ่านไปพัฒนาความร่วมมือฉันมิตรกับประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็เพื่อนบ้านที่มีเพียงทะเลขวางกั้นเลิกมองชนชาติยามาโตะด้วยแว่นสี แต่ถ้าคนของสองชาตินี้เกิดการต่อสู้กันผมยังหวังว่าคนจีนจะเป็ผู้ชนะในที่สุด ต่อให้ผมถูกคนอื่นใช้เป็ประโยชน์แต่เพื่อเป้าหมายนี้ผมย่อมไม่ปฏิเสธ
อีกประการหนึ่งคุณค่าจากการที่ถูกคนอื่นใช้ประโยชน์ก็เป็คุณค่าแบบหนึ่งเหนือกว่าการไร้ค่า การไร้ประโยชน์สำหรับผู้อื่น
ในความมืดกลิ่นดอกไม้ที่อ่อนละมุนกำลังล่องลอยอยู่เงียบๆลอยมาตกบนใบหน้าผม ส่งกลิ่นหอมจางๆ
ผมนอนอยู่ รู้สึกว่าจุดที่ใกล้ขาขวามากมีคนนอนอยู่ส่งเสียงหายใจเป็ครั้งคราว
‘เป็ผู้หญิงคนนั้นไหมหล่อนคงาเ็สาหัสแน่’ ผมนึกดีใจ แต่ก็ผิดหวังด้วย
ผมยื่นมือออกไปช้าๆ ลองคลำไปทางขวาแล้วคลำเจอร่างที่อ่อนนิ่มอย่างรวดเร็ว แต่หล่อนนอนนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
“ผมเองที่ฆ่าเธอ”ไม่รู้ว่าเพราะอะไรผมเริ่มนึกตำหนิตัวเอง
รอจนผมหายหูอื้อแล้วจึงลุกขึ้นนั่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอุ้มหญิงคนนั้นขึ้นมา กอดไว้ในอ้อมอก
จมูกเธอยังมีไอร้อน จะยังไงผมคงปล่อยให้หล่อนตายในสภาพเช่นนี้ไม่ได้ดังนั้นผมจึงยื่นนิ้วโป้งออกไป กดที่ร่องเหนือริมฝีปากบนของหล่อน จนกระทั่งมีเสียงโครกครากดังขึ้นในลำคอเป็สัญญาณว่าหล่อนกำลังจะฟื้น
“เฮ้อ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว” ผมอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้แต่ไม่รู้ว่าที่ตนเองทำไปนั้นถูกหรือไม่
ร่างหล่อนสั่นระริกแล้วดิ้นหลุดออกจากอ้อมกอดผม จากนั้นก็มีเสียงลมวูบขึ้น มีดปลายแหลมเล่มหนึ่งจ่อที่คอหอยผม
นิทานสอนใจเื่ชาวนากับงูเห่าแพร่หลายมานานแล้วแต่ผมยังไม่เก็บมาเป็บทเรียน ครั้งนี้ได้ทำเื่โง่เขลาอย่างชาวนาแล้ว
“ฉัน้ากระจกวารีโหรเทพเท่านั้น”หล่อนพูด
ผมยิ้มอย่างขมขื่นในความมืด“ผมไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร ยิ่งไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ถ้าคุณเอามีดออกไปเราจึงจะคุยเื่นี้กันดีๆ ได้”
ปลายมีดขยับ เลื่องลงจากคอหอยผมมาอยู่ที่ลิ้นปี่
“ฉันไม่ใช่คนในแวดวงนี้ฉันขอเตือนให้คุณมอบกระจกวารีโหรเทพออกมา จะได้พ้นจากอันตรายเร็วๆ” หล่อนบอก
เสียงเธอน่าฟังมาก แต่ทุกคำล้อมรอบกระจกวารีโหรเทพ
“ของสิ่งนั้นเป็อะไรกันแน่” ผมถาม
มีดออกห่างจากตัวผม หล่อนเองก็ค่อยๆถอยหลัง นั่งเงียบๆ ในความมืด
ผมยื่นสองมือออกไปกลีบดอกไม้ร่วงหล่นบนฝ่ามือผมเป็ชั้นๆ
“ดอกซากุระหรือ” ผมถาม
สวนอู่หลงถาน (สวนบึงห้าั)และสวนเฉวียนเฉิง (สวนเมืองน้ำพุ) เป็สถานที่ที่เหมาะสำหรับการชมดอกซากุระ แต่เวลาที่ดอกซากุระร่วงจะไม่มากและรวดเร็วอย่างนี้
286
