ยามวิกาลคืนเดียวกัน...
แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงมาที่ระเบียงทางเดิน จี้ฉางเซิงในชุดนอนตัวบางสีขาวกำลังง่วนอยู่หน้าเตาถ่านเล็กๆ ในห้องนอน เขากำลังต้ม 'ชากานพลูผสมน้ำผึ้ง' หวังจะดื่มแก้ปวดหลัง ข้างๆ กันมีกระทะเหล็กที่เพิ่งขัดสนิมออกจนเงาวับวางอยู่
"บ้าเอ๊ย ยิ่งดึกยิ่งปวดเอว... พรุ่งนี้ข้าต้องแอบต้มยาบำรุงไตซะแล้ว" ฉางเซิงบ่นกระปอดกระแปด มือสะบัดพัดใบกล้วยพัดเตาถ่านเบาๆ
ทันใดนั้น... บรรยากาศรอบตัวเย็นะเืขึ้นมากะทันหัน หูของเชฟที่มักจะไวต่อเสียงน้ำเดือดในครัวััได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง...
กุกกัก...
เสียงกระเื้ัคาลั่นเบาๆ ฉางเซิงชะงัก หยุดพัดในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปยังขื่อเพดานที่มืดตึ๊ดตื๋อ… สัญชาตญาณบอกว่านั่นไม่ใช่เสียงหนูตัวอ้วนวิ่งผ่านแน่ๆ แต่มันคือน้ำหนักของ 'คน'!
ฟุ่บ!
ร่างในชุดดำร่วงพรวดลงมาจากขื่อเพดานอย่างกับนินจาในหนัง! ประกายมีดสั้นวาววับพุ่งตรงดิ่งหมายจะเจาะกะโหลกคุณชายหน้าหยกที่กำลังช็อคตาตั้ง!
"เฮ้ย!" สัญชาตญาณหลบน้ำมันกระเด็นทำงานอัตโนมัติ! ฉางเซิงไม่ได้มีวิทยายุทธ แต่เื่ความไวมือน่ะของจริง เขาคว้า 'กาน้ำชาร้อนจัด' ที่กำลังเดือดปุดๆ สาดโครมเข้าหน้ามือสังหารเต็มแรง
"อ๊ากกกก!" นักฆ่าแหกปากลั่น หน้าสุกเป็กุ้งต้มลงไปนอนดิ้นพราดๆ
…เพล้ง!!
ยังไม่ทันได้พักถอนหายใจหน้าต่างก็ถูกถีบพังกระจุย! มือสังหารชุดดำอีกสองคนกระโจนเข้ามาพร้อมดาบในมือเล่มเบ้อเริ่ม!
"เชี่ยเอ๊ย! ข้าแค่ต้มชา ข้าทำผิดอะไรร้ายแรงเหรอ!" ฉางเซิงลนลานคว้า 'กระทะเหล็กหล่อ' ขึ้นมาบังหน้า สภาพทุลักทุเลสุดๆ ขาที่สั่นเป็ทุนเดิมอยู่แล้วก้าวสะดุดชายชุดนอนตัวเองจนล้มก้นจ้ำเบ้า
…ตึง! "โอ๊ยย! แค่ขยับเอวก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว อย่าให้ข้าต้องะโหลบสิวะ!" มือสังหารไม่สนใจเงื้อดาบขึ้นสุดแขน เตรียมผ่าแสกหน้าคุณชายขี้โรคแบบเต็มที่ ฉางเซิงหลับตาปี๋ยกกระทะขึ้นบังหัวท่องนะโมๆ เตรียมใจกลับไปคุยกับรากมะม่วง...
ตูมมมม!!!
ไม่ใช่เสียงดาบฟันกระทะ แต่เป็เสียงประตูไม้หนาเตอะถูก 'ถีบ' จนแตกกระจุย! เศษไม้ลอยข้ามหัวนักฆ่าไปกระแทกกำแพงอีกฝั่ง!
มู่ชิงเยว่ปรากฏตัวตรงกรอบประตู! นางไม่ได้ใส่ชุดเกราะ แต่ใส่ชุดนอนผ้าแพรสีดำบางเบาแหวกกว้างจนเห็นเนินอกและซิกซ์แพ็กแน่นเปรี๊ยะ! ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูชิลเหลือเกิน ทว่าในมือขวากลับถือ 'ง้าวพระจันทร์เสี้ยว' เล่มั์ น้ำหนักน่าจะราวๆ ห้าสิบชั่ง!
"ใครกล้าแตะต้องคนของข้า!"
เสียงตวาดทำเอานักฆ่าชะงักกึก มู่ชิงเยว่ไม่รอให้พวกมันตั้งสติ นางพุ่งพรวดเดียวข้ามห้องด้วยความเร็วแสง!
ในวินาทีที่ดาบกำลังจะฟาดลงมา ร่างสูงโปร่งก็แทรกพรวดเข้ามาตรงกลาง! แขนซ้ายที่แสนจะแข็งแกร่งตวัดโอบเอวบางๆ ของฉางเซิงดึงเขาลอยหวือขึ้นมาแนบชิดกล้ามท้องของนาง! ส่วนมือขวาก็กวัดแกว่งง้าวั์ฟันฉับแบบเท่ๆ!
ฉัวะะะ!!!
ใบง้าวตัดดาบของศัตรูจนหักกระจุยเป็สองท่อนคามือ ก่อนจะทะลวงฟันไปที่อกนักฆ่าทั้งสองคนพร้อมกัน! ร่างพวกมันปลิวละลิ่วไปอัดก็อปปี้ติดกำแพงห้อง โครม! เืสาดกระจาย สลบเหมือดคาที่!
เงียบกริบ... ชิงเยว่สะบัดเืออกจากใบง้าวอย่างโคตรเท่ ก่อนจะคลายอ้อมแขนปล่อยให้สามีปวกเปียกยืนทรงตัวบนพื้น
ทว่าจังหวะนั้นเอง ร่างนักฆ่าที่มุมห้องขยับเบาๆ มือเปื้อนเืของมันล้วงเข้าไปในเสื้อ หมายจะปาอาวุธลับลอบกัดไปที่แผ่นหลังท่านแม่ทัพ!
ฉางเซิงตาไวราวเห็นลูกน้องแอบชิมอาหาร สัญชาตญาณอยากโชว์แมนพุ่งปรี๊ด! ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปพร้อมกับง้างกระทะเหล็กหล่อในมือขึ้นสุดแขน!
"ลอบกัดเมียข้าเรอะไอ้สวะ! รับไปซะ! กระทะที่แข็งแกร่งที่สุดของข้า!"
เป๊กเข้าให้!!
ก้นกระทะฟาดอัดกลางแสกหน้านักฆ่าดังลั่นห้อง! แรงหวดระดับเชฟที่ควงกระทะมาเป็หมื่นๆ ครั้ง ทำเอานักฆ่าตาเหลือกค้าง น้ำลายฟูมปากชักกระแด่วๆ สลบเหมือดไปของจริง!
ฉางเซิงยืนหอบแฮ่กๆ ยืดอกบางๆ ทำหน้าภูมิใจสุดขีด ก่อนหันไปขยิบตาให้ชิงเยว่ที่ยืนอึ้งอยู่ "เรียบร้อยจ้ะที่รัก! ไม่ต้องห่วง ก้นกระทะข้าแข็งกว่ากะโหลกมันเยอะ!"
ชิงเยว่กะพริบตาปริบๆ มองซากนักฆ่าที่มีรอยกระทะประทับหน้าผาก สลับกับหน้าซีดๆ ของสามีที่ทำหน้าเหมือนเพิ่งกู้ชาติเสร็จ นางปักง้าวลงพื้น ตึง! แล้วรีบก้าวเข้ามาหา แววตาดุๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็ร้อนรน
"หยูเฉิน เ้าาเ็ตรงไหนหรือไม่?" นางจับไหล่เขาพลิกซ้ายขวาสำรวจความปลอดภัย
จี้ฉางเซิงยืนอึ้ง... กระทะเหล็กหล่อร่วงหลุดมือหล่นดังเต๊ง~! สนั่นลั่นห้อง ทับนิ้วโป้งเท้าตัวเองเต็มๆ! แต่เขาไม่ร้องสักแอะ! (เพราะความชากินไปถึงสมองแล้ว) สติของเขาถูกดึงดูดด้วยภาพสโลว์โมชัน... ชุดนอนแหวกอก ซิกซ์แพ็กแน่นเปรี๊ยะ มีเืสาดกระเซ็นเปื้อนแก้ม แถมลมจากหน้าต่างพังๆ ยังพัดผมเมียให้ปลิวไสวประหนึ่งกำลังถ่ายทำโฆษณายาสระผมซันซิลค์!
์! ดาเมจทะลุเกราะ! พรวดดด! เืกำเดาสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกจากจมูกคุณชายหน้าหยกเป็สายน้ำพุ!
"ชิงเยว่..." ฉางเซิงไม่สนซากศพ ไม่สนนิ้วเท้าที่บวมเป่ง เขาทิ้งตัวลง 'สไลด์เข่าคู่' ไถลไปกับพื้นห้อง ลื่นปรื๊ดไปหยุดอยู่ตรงหน้าเมียรัก สองมือตะปบหมับเข้าที่มือของนางก่อนทำตาวิบวับประหนึ่งลูกหมาโกลเด้นรอเ้าของลูบหัว
"เฮ้ย! เ้าเป็อะไร! เืกำเดาพุ่งทำไม! โดนพิษรึ!" ชิงเยว่สะดุ้งโหยง พยายามจะสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของผัว ที่จู่ๆ ก็ทำหน้ายิ้มกริ่มจนปากจะฉีกถึงรูหู
"ชิงเยว่... ข้าโดนตกแล้วล่ะ~" ฉางเซิงทำเสียงเล็กเสียงน้อยจนหวานเลี่ยน "โอยยย เมียจ๋าของข้าเท่บาดใจเหลือเกิน! ท่าฟันง้าวเมื่อกี้โคตรดุดันไม่เกรงใจใครเลยจริงๆ! อย่างเท่เลยเมียจ๋า มาให้ผัวจ๊วบๆ ซะดีๆ มามะๆ!" ว่าเสร็จก็ทำปากจู๋หวังจะจุ๊บุๆ ไปที่แก้มเมียรัก
หมั่บ! ยังไม่ทันที่ปากจู๋ๆ จะยื่นไปถึง ชิงเยว่ก็งัด 'ฝ่ามืออรหันต์' ขึ้นมา 'ยันโครม' เข้าที่กลางแสกหน้าของสามีจนหน้าหงายเงิบเบรกเอี๊ยดกลางอากาศ!
"ถอยไป!" นางขมวดคิ้วยุ่งเหยิง มองสามีด้วยสายตาสยดสยองประหนึ่งเห็นแมลงสาบกางปีกบินเข้าใส่
"ท่านแม่ทัพ! เกิดอันใดขึ้นขอรับ!" เติ้งสือกับทหารองครักษ์วิ่งหน้าตั้งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าประตู พอเห็นสภาพห้องกับกองเืก็หน้าซีดเผือด "ค…คุณชายจี้าเ็ตรงไหนหรือไม่ขอรับ?!"
“เจ็บตรงนี้ ที่หัวใจ ไอนี๊ดซัมบาดี้เลิฟๆ ~” ฉางเซิงที่อาการคลั่งรักเมียกำเริบไม่ฟังเสียงใครทั้งสิ้น
ชิงเยว่ถอนหายใจยาวพรืด ชี้ไปทางฉางเซิงที่ยังยิ้มแฉ่งส่งมินิฮาร์ตให้นางไม่เลิก
"เติ้งสือ... ไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!" นางสั่งเสียงเครียดกุมขมับตัวเอง "ข้าว่าสมองเขาได้รับการกระทบกระเทือน รีบเอาหมอมาฝังเข็มที่หัวเขาที!"
"โธ่! ข้าไม่ได้บ้า! ข้าไม่ได้หัวกระแทก! ข้าจริงจังนะจ๊ะคนสวย! เมียข้าหล่อที่สุดในโลกเล้ย~!"
และแล้ว... คืนลอบสังหารที่แสนดุเดือดก็จบลงด้วยเสียงโวยวายคลั่งรักของคุณชายจี้และความปวดหัวของท่านแม่ทัพหญิง ที่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสามีที่ฮ่องเต้ประทานมาให้ เป็แค่คนป่วยที่รางกายอ่อนแอ หรือเป็คนบ้าที่ต้องส่งไปฝังเข็มด่วนกันแน่!
หลังผ่านพ้นค่ำคืนนองเื(กำเดา)
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่สภาพเหมือนเพิ่งผ่านาโลกมาหมาดๆ บานประตูไม้แกะสลักถูกเปลี่ยนใหม่เอี่ยมอ่อง(ก็แหงล่ะ เมียเล่นถีบซะกระจุยไปเมื่อคืนนี่นา) จี้ฉางเซิง หรือ 'หยูเฉิน' ของมู่ชิงเยว่ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าบนเตียงกว้างอีกครั้ง
ตึก... ตึก... แกร๊ก...
เสียงโลหะเสียดสีกันเบาๆ ดังมาจากหน้ากระจกทองเหลืองมุมห้อง ฉางเซิงขยับตัวตะแคง(พร้อมกับซี๊ดปากเพราะยังปวดเอว) มองส่องผ่านม่านมุ้งออกไป
ภาพที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างผึ่งผายของภรรยาสายบู้ ที่กำลังสวมชุดเกราะอ่อนด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงัก ไม่ใช่กล้ามเนื้อหน้าท้องนั่น... แต่เป็ 'รอยแผลเป็' จางๆ นับไม่ถ้วนที่สลักอยู่บนแผ่นหลังและหัวไหล่เนียน!
บางรอยเป็ทางยาวเหมือนถูกดาบฟัน บางรอยเป็จ้ำหนา ทุกรอยแผลคือเหรียญตราแห่งความตายนับครั้งไม่ถ้วนที่นางต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อปกป้องแดนเหนือ นางหยิบยาสมานแผลมาทารอยบาดตื้นๆที่แขน(ซึ่งได้มาจากการปะทะกับมือสังหารเมื่อคืน)ด้วยตัวเองอย่างลวกๆ ไม่มีการนิ่วหน้า ไม่มีการร้องโอดครวญ ราวกับว่าร่างกายนั้นตีขึ้นมาจากเหล็กกล้า
ฉางเซิงมองภาพนั้นแล้วรู้สึกหน่วงๆในอกแปลกๆ ถ้าเป็ในยุคปัจจุบัน ผู้หญิงวัยยี่สิบต้นๆรุ่นราวคราวเดียวกับนาง ควรจะได้เดินห้างสวยๆ แต่งหน้าไปคาเฟ่ หรือไม่ก็กำลังโทรเม้าท์เื่เ้านายให้แฟนฟัง... แต่ผู้หญิงคนนี้กลับต้องตื่นก่อนไก่โห่ สวมเกราะเหล็กที่หนักหลายสิบชั่ง และแบกรับชีวิตคนนับหมื่นไว้บนบ่าแคบๆ นั่น
นางแข็งแกร่ง... แข็งแกร่งซะจนทุกคนรอบตัวลืมไปว่านางก็คืุ์คนหนึ่งที่เจ็บเป็เหมือนกัน
"ตื่นแล้วรึ" เสียงทุ้มต่ำดังขัดภวังค์ ชิงเยว่รับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา นางหันกลับมามองเขาพร้อมกับกระตุกเชือกรัดเกราะที่เอวให้แน่น "เมื่อคืนหมอหลวงมาฝังเข็มให้เ้าแล้ว บอกว่าเ้าแค่ใจนสติหลุดเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง" นางพูดเสียงเรียบ "วันนี้ก็พักผ่อนซะ อย่าเพิ่งไปก่อเื่วุ่นวายในครัวอีกล่ะ"
"เดี๋ยวสิ! ข้าไม่ได้ก่อเื่วุ่นวายนะ! ข้าแค่ยกระดับคุณภาพชีวิตและปากท้องของกองทัพต่างหาก!" ฉางเซิงเถียงอู้อี้ในลำคอ ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง "แล้วนั่นท่านจะไปค่ายทหารอีกแล้วหรือ? แผลที่แขนนั่น..."
"แค่นี้รอยแมวข่วน" นางตอบปัดๆไม่ใส่ใจ หยิบหมวกเกราะขึ้นมาถือไว้แนบลำตัว "ข้ามีประชุมด่วน วางแผนรับมือกับพวกฏชายแดน วันนี้คงกลับดึก ไม่ต้องรอ"
พูดจบนางก็หันหลังก้าวยาวๆ เดินออกไปจากห้อง ท่วงท่าสง่างาม ดุดัน... แต่กลับดูโดดเดี่ยวอย่างประหลาด
อดีตเชฟหนุ่มมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา เขาถอนหายใจยาวพรืด ก่อนจะกำหมัดแน่น แววตาที่เคยปวกเปียกเปลี่ยนเป็มุ่งมั่น!
"ในเมื่อข้าเป็สามี แต่ปกป้องนางในสนามรบไม่ได้... งั้นข้าก็จะปกป้องหลังบ้าน และปกป้องสุขภาพของนางเอง! ปฏิบัติการดูแลเมียร่างทอง... เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!"
..........................
เป็ตอนแรกที่พระเอกเริ่มโชว์ความกาวของเื่ หลายๆช็อตในตอนนี้อาจจะทำให้หลายๆคนรู้อายุคนเขียนก็ได้นะ55 ยังไงก็ฝากนิยายกาวๆเื่นี้ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ อย่าลืมกดไลค์ ตอมเม้น ติดตามกันเป็กำลังใจด้วยนะ จุ๊บุๆ
780
