เมื่อเปิดเผย
ความลับที่ถูกเฮียฮั้วล้วงลูกไปหมดเปลือกแล้วเป็นที่เรียบร้อยภานุวัฒน์ก็ยังนั่งคุยกับเถ้าแก่เจ้าของโรงพิมพ์ต่ออีกสักพักในเรื่องของราคารับซื้อเพลท
ที่ถึงแม้เฮียฮั้วจะยืนยันว่าสองครอบครัวกำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว(?)จะให้ไปเก็บเงินค่าขยะกับคนกันเองนั้นมันไม่สมควรเมื่อเป็นอย่างนั้นทิดวัฒน์จึงยืนยันเช่นกันว่าตนไม่สบายใจที่จะรับเอาของจากคนอื่นมาขายฟรีๆ อย่างนี้ และตอนนี้เขาก็ไปติดต่อขอซื้อเพลทจากโรงพิมพ์แห่งอื่นมาบ้างแล้วสองสามแห่งหากเฮียฮั้วยังยืนกรานจะไม่เก็บเงินเขาจริง ๆ ทิดวัฒน์ก็จะไปซื้อเพลทจากโรงพิมพ์พวกนั้นแทนจะไม่รับซื้อจากโรงพิมพ์เฮียฮั้วอีก
เจ้าของโรงพิมพ์ถูกยื่นคำขาดแบบนั้นก็ถึงกับคอตกหากทิดวัฒน์ไม่ยอมมาซื้อเพลทที่นี่แล้วยัยหนูพลับพลึงก็จะไม่ได้เจอหน้าพี่ลูกพลับบ่อยๆ น่ะสิ ถ้าไม่รู้จักผูกพันกันตั้งแต่เด็ก ๆ ต่อไปหากลูกพลับไปถูกใจสาวอื่นพลับพลึงน้อยของเฮียฮั้วคงจะต้องอกหักแน่ๆ
เฮียฮั้วคิด ๆ ดูแล้วเขาไม่มีทางทนเห็นลูกสาวเสียใจนั่งร้องไห้น้ำตาตกได้อย่างแน่นอน
เอาเถอะ! สิบสองบาทก็สิบสองบาทได้เงินมาก็เอาไปคืนให้ลูกค้าที่เป็นเจ้าของเพลทซะแล้วต่อไปเวลาตีราคางานพิมพ์เขาจะเสนอลูกค้าไปเลยว่าถ้าทิ้งเพลทหลังพิมพ์เสร็จจะมีการลดราคาค่าพิมพ์ให้เป็นพิเศษเฮียฮั้วจะได้ขายเพลทพวกนั้นให้ทิดวัฒน์ได้อย่างสบายใจไม่ต้องมาคอยโอนเงินคืนให้กับลูกค้า ตัดปัญหาเรื่องการถูกกล่าวหาว่าฉ้อโกงเพลทไปได้อย่างสบายใจ
เมื่อตกลงเรื่องการซื้อขายเพลทได้แล้วเรียบร้อยเฮียฮั้วยังให้รายชื่อโรงพิมพ์ที่อยู่ และเบอร์โทรศัพท์ของพันธมิตรโรงพิมพ์ต่าง ๆ กับภานุวัฒน์มายาวเป็นหางว่าว
ไตเติ้ลเห็นลิสต์พวกนั้นแล้วก็ให้นึกถึงสมุดโทรศัพท์ของตนเองเมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่นก่อนที่ประเทศจะก้าวเข้าสู่ยุคโทรศัพท์มือถือ
ในช่วงก่อนที่คนจะใช้โทรศัพท์จดจำเบอร์นั้นพวกสมุดโทรศัพท์แบบแม่เหล็กนับว่าฮิตมากมันเป็นแผ่นยางแม่เหล็กเหมือนกับพวกแม่เหล็กติดตู้เย็น มีสองแผ่นหัวและท้ายช่วงตรงกลางคือกระดาษจดเบอร์โทรศัพท์ยาว ๆ พับสลับฟันปลาพอดึงแม่เหล็กออกมาด้านหนึ่งอีกด้านหนึ่งก็จะร่วงลงพื้นโดยดึงกระดาษจดเบอร์โทรศัพท์ออกมาเป็นเส้นยาวๆ
ในช่วงวัยนั้นเขารู้สึกว่าการที่มีเบอร์โทรศัพท์เขียนอยู่เต็มด้านหน้า-หลังของสมุดโทรศัพท์แม่เหล็กแบบนี้มันเป็นอะไรที่เท่มากๆ เหมือนกับว่าเราดังมากเป็นเด็กวัยโจ๋โก้เก๋สุดจ๊าบกว้างขวางที่มีเพื่อนฝูงอยู่เต็มไปหมด
แต่ก็นะ…ด้วยความวัยรุ่นจะรู้จักผู้คนอะไรใครได้มากมายมีเพื่อนให้จดเบอร์โทรศัพท์เกินสิบคนนั่นก็โคตรจะสุดยอดแล้ว
แต่พอมาเห็นลิสต์รายชื่อโรงพิมพ์พร้อมเบอร์โทรที่เฮียฮั้วให้มาก็อดที่จะนึกถึงสมุดแม่เหล็กพวกนั้นไม่ได้จริงๆ
ลองจดเบอร์พวกนี้ลงในสมุดโทรศัพท์แม่เหล็กดูสิรับรองว่าเต็มสองหน้า เผลอ ๆ อาจจะต้องใช้ถึงสองเล่มเลยด้วยซ้ำ
“ทิดวัฒน์ลองไปคุยดูพวกนี้วงการเดียวกับเฮียทั้งนั้น เพลทพวกนี้มันก็ขยะไปขอซื้อก็ถือว่าจะได้ช่วยเขาเคลียร์พื้นที่ของโรงพิมพ์ไปด้วย”
“บางที่ก็น่าจะไกลอยู่นะครับ”ไตเติ้ลพูดพลางคิดคำนวณระยะทางอยู่ในใจ
เขาไม่ได้พบเจอกับเบอร์โทรศัพท์แบบเลขเจ็ดตัวมานานหลายปีแล้วแต่ก็พอจะระลึกชาติได้อยู่บ้างว่าเบอร์โทรศัพท์บ้านในยุคนี้จะแบ่งแยกโซนที่อยู่กันด้วยเลขรหัสสามตัวหน้า
ชายหนุ่มจำไม่ได้หรอกว่าเลขสามตัวหน้ารหัสไหนเป็นที่อยู่ในย่านไหนแต่เขาก็พอดูออกได้จากเลขรหัสหน้าสามตัวที่แตกต่างกันในหลาย ๆ โรงพิมพ์ จึงคิดว่าโรงพิมพ์ในลิสต์รายชื่อนี้หลายแห่งน่าจะอยู่ไกลเกินกว่าที่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างของวัดจะวิ่งไปถึงได้
“เรื่องนั้นทิดไม่ต้องห่วง โรงพิมพ์มีพิกอัปเฮียให้ยืม… เอ๊ย! ให้เช่าก็ได้แต่ทิดต้องนัดวันยืมไม่ให้ตรงกับช่วงที่โรงพิมพ์ต้องส่งของให้ลูกค้านาไม่อย่างนั้นมันจะยุ่ง ว่าแต่ทิดขับรถเป็นไหม?”
ทีแรกเฮียฮั้วจะเสนอให้ยืมแต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าทิดวัฒน์เวอร์ชั่นฟื้นจากความตายมีนิสัยไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่นหากอยากจะคบกันให้ยืดยาวก็ควรทำอะไรให้มันชัดเจนไปเลยจะดีกว่า
“ผมขับได้อยู่ครับ แต่ยังไม่มีใบขับขี่”ภานุวัฒน์ตอบ
อันที่จริงหากเป็นเจ้าเดชาอะไรนั่นน่ะบอกได้เลยว่าขับรถไม่เป็นอย่างแน่นอนถึงได้ไม่มีใบขับขี่แต่พอดีในร่างนี้คือไตเติ้ล เขาขับรถก่อนตายมาแล้วอย่างยาวนานตั้งสามสิบกว่าปีถึงเวลานี้จะให้หลับตาขับยัง… ไม่ได้เลย ขืนทำงั้นก็อุบัติเหตุกันพอดีคนขับรถเป็นมีใครที่ไหนจะกล้าหลับตาขับรถกันฟะ ถ้าไม่หลับในอ่ะนะ
“งั้นดีเลย ไปสอบใบขับขี่มาซะ ทำงานจะได้คล่องตัวยืมรถเฮียไปสอบก็ได้ รถเก๋งไม่ใช่พิกอัป ของเฮียเอง อันนี้ให้ยืมเลย ไม่ต้องเช่า”
เฮียฮั้วเสนอแนะถ้าให้ยืมไปสอบแค่วันเดียวแบบนี้ทิดวัฒน์น่าจะโอเคอยู่
สอบใบขับขี่?
ตอนนี้ปี พ.ศ.2538ยังเป็นช่วงที่สามารถมีใบขับขี่ตลอดชีพได้อยู่นี่นะไตเติ้ลจำได้แม่นมากว่าในชีวิตก่อนตอนที่เขาไปสอบใบขับขี่ตอนนั้นดันเป็นช่วงพอดีกับที่รัฐบาลยกเลิกใบขับขี่แบบตลอดชีพสอบได้ใบขับขี่มาแล้วก็ต้องต่ออายุทุกห้าปี โดนจับไปนั่งอบรมด้วยการดู VTR กฎจราจรง่อง ๆ ใหม่จนรากงอกไปสามชั่วโมงกว่าจะถึงตอนทดสอบสมรรถภาพ ต้องเดินเรื่องเอกสาร ต่ออายุใบขับขี่ทีใช้เวลาเป็นวันๆ วุ่นวายที่สุด
“งั้นผมขอรันคิวไปรับเพลทจากโรงพิมพ์ที่วันนี้ไปเจรจากันมาให้ครบก่อนนะครับหลังจากนั้นคงต้องยืมรถเฮียไปสอบจริง ๆ เพราะรถของกรมขนส่งนั้นสภาพ…”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตอนเฮียสอบเฮียใช้รถของกรมเจอคันที่ประตูแยกส่วนกับตัวรถสอบผ่านมาได้กับสภาพรถแบบนั้นนี่ยังตกใจตัวเองอยู่เลยตอนสอบด่านรถติดบนสะพานนี่กลัวครัชค้างจะแย่ ฮ่า ๆ ๆ” เฮียฮั้วหัวเราะชอบใจ
ฟังอีกฝ่ายเล่าแล้วไตเติ้ลแทบจะถึงบางอ้อมิน่า…ล่ะ ว่าทำไมคนที่สอบใบขับขี่ในยุคนี้ถึงได้ใบขับขี่แบบตลอดชีพก็ถ้าสอบผ่านกับรถสภาพแบบนั้นมาได้มันก็ไม่น่าจะต้องหวาดหวั่นว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรกับชีวิตได้อีกแล้วล่ะมั้ง
สาเหตุที่คิดว่าจะยืมรถของเฮียฮั้วไปสอบนั้นก็เพราะว่าในชีวิตก่อนเมื่อปี256X เขาเคยได้ยินข่าวลือมาอยู่บ้างว่ารถสอบของกรมขนส่งในสมัยก่อนนั้นสภาพแย่มากเท็จจริงแค่ไหนไม่รู้ แต่ก็เผื่อว่าสมัยก่อนที่พูดถึงกันนั้นจะรวมถึงปี 2538เอาไว้ด้วย ไตเติ้ลจึงคิดว่าขอยืมรถเฮียฮั้วเอาไว้ก่อนก็น่าจะปลอดภัยกว่าแต่พอได้ยินอีกฝ่ายเล่าประสบการณ์จริงที่เจอมากับตัวแล้ว…
อื้อออหือออ หนักกว่าที่คิสสสส์จริง ๆ
“ป๊ะป๋าหิวไหมครับ ลูกพลับเอาผัดไทยมาให้”
เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยแทรกเข้ามาอย่างมีมารยาทเฮียฮั้วและทิดวัฒน์หันไปดู เห็นเจ้าตัวเล็กแง้มประตูเหลือบหน้าเข้ามาสำรวจภายในห้องว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง
“ป๊ะป๋ากำลังหิวเลยล่ะครับ”
ไตเติ้ลตอบเด็กชายและทันทีเจ้าตัวเล็กก็วิ่งพรวดเข้ามากอดเขาเอาไว้แน่นทั้ง ๆ ที่มีถุงผัดไทย น้ำและขนมอยู่ในมือ
“เอ้า ๆ ระวังน้ำหก”เฮียฮั้วปรามทั้งหน้าตายิ้มแย้ม
“มีน้ำกับขนมด้วยครับ”
เด็กชายยื่นถุงอาหารส่งให้พ่อและพออีกฝ่ายรับไปสองมือน้อย ๆ ที่ว่างภาระแล้วก็เกาะหมับ กอดพ่อของตนแน่นอีกครั้ง
“หนูลูกพลับไม่เจออาป๊าแป๊บเดียวคิดถึงป๊าขนาดนี้เลยเร๊อะ”เฮียฮั้วแซวทั้งหัวเราะเสียงดัง
คิดถึงยัยหนูพลับพลึงอยากให้โตมาเป็นเด็กอ้อนพ่ออย่างเจ้าลูกพลับนี่จริง ๆ
“ลูกพลับรักป๊ะป๋า”เด็กชายพูดท้้งที่ยังกอดพ่อไม่ยอมปล่อย
“ป๊ะป๋าก็รักลูกพลับนะครับ” ไตเติ้ลตอบพร้อมกับลูบหัวลูกชายเบา ๆ
เขาเคยเรียนรู้มาจากบทความหน้าโซเชี่ยลในโลกเดิมว่าทุกครั้งที่ลูกบอกรัก คนเป็นพ่อแม่จะต้องบอกรักกลับทุกครั้งมันจะทำให้เด็กรู้สึกปลอดภัย สบายใจ
ว่าเด็ก ๆ นั้นเป็นที่รักของพ่อแม่มากมายขนาดไหน.
787K
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
