กลับมาเริ่มใหม่เป็นสามีขั้นเทพของภรรยายุค 90

“อิจฉางั้นเหรอ ทำไมฉันต้องอิจฉาเธอด้วย ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับสือเป่าเสียหน่อย”

หวังซูฟางตอบอย่างไม่พอใจ นี่เป็นเรื่องจริง เธอไม่ได้อิจฉา แต่แค่รู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นสือเป่าไปลวนลามโจวเหวินจิ้ง เพราะนั่นหมายความว่าโจวเหวินจิ้งมีเสน่ห์มากกว่าเธอไม่ใช่หรือ พูดตรง  ๆ ก็คือเธอริษยาโจวเหวินจิ้งต่างหาก

ในเวลานี้ ใบหน้าของโจวเหวินจิ้งย่ำแย่อย่างยิ่ง มือของเธอกำกระเป๋าเอาไว้แน่นราวกับถูกบังคับให้พูดด้วย

“คุณให้ฉันไปได้ไหม ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

“กลับบ้านงั้นหรือ เธอยังมีบ้านให้กลับอยู่อีกเหรอ” สือเป่ามองไปที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าจากระยะไกล “มันเริ่มจะค่ำแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับบ้านเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับบ้านเองได้” โจวเหวินจิ้งไม่อยากได้ยินคำหยาบคายเหล่านี้จริง ๆ แต่ทุกครั้งที่เธอเดิน อีกฝ่ายก็จะบังเอิญก้าวเข้ามาขวางทางเธอเอาไว้

“ไม่ใช่ว่าบ้านถูกขายไปแล้วหรือ แล้วเธอจะมีบ้านกลับได้อย่างไร” สือเป่ากล่าว

“ขายแล้วหรือค่ะ” โจวเหวินจิ้งตกตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นเธอก็โต้กลับ “อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระนะ” 

“ไอ้หยา ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้เรื่องสินะ” สือเป่าหัวเราะเบา ๆ 

“ไม่นานมานี้มีผู้ซื้อมาที่บ้านของเธอ ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามทุกคนดูก็ได้”

โจวเหวินจิ้งรู้สึกว่า สือเป่าไม่ได้โกหก จากนั้นใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอค่อย ๆ หันไปหากลุ่มผู้หญิงที่อยู่ไม่ไกล แต่คำตอบทั้งหมดที่ได้รับนั้นเป็นเอกฉันท์

“ใช่ พวกเราทุกคนเห็นจริง ๆ” 

เสียงที่ยืนยันนั้น ทำให้ร่างกายของโจวเหวินจิ้งสั่นสะท้านไปเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดเลยว่าหลี่ซีเหวินจะขายบ้าน ทำไมล่ะ ทำไมกัน 

คำถามนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามาในสมองของเธอ เธอเกิดในครอบครัวปัญญาชนและรู้ดีกว่าใครถึงความสำคัญของคำว่า ‘บ้าน’

ดังนั้นเมื่อเธอแต่งงานกับหลี่ซีเหวิน เธอจึงต้องการมีบ้านเป็นของตัวเอง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอสามารถยืนหยัดมาได้จนถึงสี่ปี

แต่ในตอนนี้บ้านถูกขายไปแล้ว นี่หมายความว่ายังไง  หมายความว่าครอบครัวนี้อาจจะกระจัดกระจายไปได้ทุกเวลาอย่างนั้นหรือ

หลี่ซีเหวิน คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่  คุณไม่ได้เปลี่ยนไปแล้วหรอกหรือ 

“คนสวย...คนสวย ไม่ต้องคิดมากไปหรอกนะ ผัวเธอต้องการขายบ้านเพื่อนำเงินไปใช้หนี้ เธอมาอยู่กับฉันก็ได้ ฉันมีที่พักให้อยู่” สือเป่าพูดด้วยรอยยิ้มที่ลามก “เตียงของฉันนุ่มมากนะ มันจะทำให้เธอนอนหลับสบายแน่นอน” 

หลังจากที่สือเป่าพูดจบ เขาก็เอื้อมไปจับมือของโจวเหวินจิ้งเอาไว้

การกระทำนี้ทำให้โจวเหวินจิ้งสั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะความหวาดกลัว เธอจึงรีบพูดด้วยความตื่นตระหนก “คุณ...คุณปล่อยฉันนะ”

“กลับบ้านกับฉันเถอะ แล้วฉันจะปล่อย” รอยยิ้มของสือเป่านั้นชั่วร้ายเป็นอย่างยิ่ง ขณะที่เขากำลังจะลากโจวเหวินจิ้งกลับบ้าน

ในเวลานั้นเอง เสียงของหวังซูฟางก็ดังมาจากระยะไกล “พอเถอะ สือเป่า นายหยุดสร้างปัญหาได้แล้ว ผัวของเธอมานู้นแล้วนะ”

เมื่อหวังซูฟางเห็นหลี่ซีเหวินเดินเข้ามาจากทางเดิน เธอจึงรีบเตือนเขาด้วยความเมตตา

แต่สือเป่าไม่ได้กลัวหลี่ซีเหวินเลย ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองด้วยซ้ำ ทั้งยังหัวเราะและพูดว่า “ผัวไร้ค่าของเธอมาแล้วหรือ มาแล้วจะอย่างไร” 

“เอ่อ...”  หวังซู่ฟางมองดูหลี่ซีเหวินที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว และพูดกับตัวเองว่า “ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้วนะ”

ใช่แล้ว ยังมีคนจำนวนมากในถงจื้อโหลวที่ดูถูกหลี่ซีเหวินอยู่และคิดว่าเขายังคงโง่เง่า แต่เมื่อหลี่ซีเหวินปรากฏตัว ผู้คนมักจะรู้สึกว่าเขามีอะไรที่แตกต่างอย่างอธิบายไม่ถูก

ครั้งสุดท้ายที่เขาสอนบทเรียนให้กับเจ๊อ้วน แล้วยังทุบตีสามีของเจ๊อ้วนอย่างรุนแรง ครั้งนั้นหลี่ซีเหวินได้ทำสิ่งที่น่าตกใจหลายอย่าง แต่วันนี้เมื่อเขาเผชิญหน้ากับสือเป่าซึ่งเป็นอันธพาลตัวจริง เขาจะสามารถแสดงความกล้าหาญเหมือนเมื่อก่อนได้อยู่หรือไม่  นี่อาจเป็นคำถามที่อยู่ในใจของทุกคน

ณ ขณะนี้ บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบราวกับว่ามีพลังที่น่าสะพรึงกลัวห่อหุ้มถงจื้อโหลวเอาไว้อยู่

“นายไม่ได้ยินที่ภรรยาของฉันพูดงั้นเหรอ เอามือของนายออกไป!!!” 

หลี่ซีเหวินอยู่ห่างจากสือเป่าเพียงแค่สิบเมตรเท่านั้น น้ำเสียงที่เย็นชานั้นก็ดังขึ้นมาทันที

มุมปากของสือเป่ายกขึ้นเล็กน้อย เขายังจับมือของโจวเหวินจิ้งเอาไว้แน่นขึ้นแล้วหันกลับมาช้า ๆ พร้อมทั้งแสดงรอยยิ้มที่ยั่วยุ 

“ไอ้ขยะ!” 

“นายต้องการให้ฉันพูดซ้ำไหม  เอามือออกไปเดี๋ยวนี้”  หลี่ซีเหวินยังคงเดินต่อไปข้างหน้า

“โอ้ แกจะให้ฉันปล่อยงั้นหรือ มันก็พูดยากนะ หลังจากที่ฉันไม่ได้พบแกมาหนึ่งเดือน! ดูเหมือนว่าแกจะได้เรียนรู้วิธีทำให้ผู้คนหวาดกลัวแล้วหรือไม่” สือเป่าพูดโดยไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “ไอ้ขยะ ฉันจะบอกอะไรแกให้นะ ไม่เพียงฉันจะไม่ปล่อยมือเธอเท่านั้น แต่วันนี้ฉันยังพาคนออกไปต่อหน้าต่อตาของแกอีกด้วย”

ขณะที่พูด เขาก็โอ้อวดกับโจวเหวินจิ้งด้วยว่า “คนสวย วันนี้ฉันจะแสดงให้เห็นว่าผู้ชายที่แท้จริงเป็นอย่างไร ฉันสามารถดูแลเธอได้และยังจะจัดการกับผัวที่ไร้ค่าของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวด้วย”

ความหยิ่งผยองของสือเป่านั้น ที่จริงไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล ตามความแข็งแกร่งของเขา มือข้างเดียวก็เพียงพอที่จะสอนบทเรียนให้กับคนอย่างหลี่ซีเหวินได้แล้วจริง ๆ แต่เขาไม่คิดว่า ก่อนที่จะได้โอ้อวดจบ หลี่ซีเหวินก็วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนเขาไม่มีเวลาได้ตั้งตัวเลย

“อ๊า...” เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วท้องฟ้า สือเป่ากุมจมูกของเขาและถอยหลังไปหลายก้าว ทุกคนต่างตกใจกับฉากที่ได้เห็นนี้ พวกเธอไม่คิดว่าเหตุการณ์จะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้

ก่อนหน้านี้มีคนสงสัยว่าหลี่ซีเหวินจะกล้าแตะต้องสือเป่าหรือไม่  แต่ในเวลานี้ความสงสัยทั้งหมดหายไปแล้ว

เพราะไม่เพียงหลี่ซีเหวินจะกล้าเคลื่อนไหวเท่านั้น แต่ยังไม่พูดเรื่องไร้สาระอีกด้วย

นี่เป็นฉากที่ทำให้ผู้คนเหงื่อแตกพลั่ก เพราะสำหรับหลี่ซีเหวินแล้ว สือเป่าไม่ใช่คนที่เขาควรจะยุ่งด้วยเลย

“หลี่ซีเหวินแกกล้าทำร้ายฉันเหรอ” สือเป่าปิดจมูกที่เปื้อนเลือดและขณะที่เขากำลังสบถอยู่นั้น เขาก็หยิบมีดออกมาจากเอวด้วยมือขวา “หากแกไม่คุกเข่าลงแล้วเรียกฉันว่าปู่ วันนี้ฉันจะทำลายแกซะ”

แสงของมีดทำให้ทุกคนตัวสั่นสะท้าน ในตอนนี้ทุกคนรู้ว่าสือเป่าโกรธมาก และพวกเขาก็รู้ด้วยว่าจุดจบของหลี่ซีเหวินกำลังจะมาถึงในไม่ช้า

คนเลวอย่างสือเป่าจะไม่ชักมีดออกมาเพียงเพื่อต้องการให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างแน่นอน

ในเวลานี้โจวเหวินจิ้งก็วิ่งไปที่ด้านข้างของหลี่ซีเหวินด้วยท่าทางตื่นตระหนกและรีบพูดว่า “ซีเหวิน ไปกันเถอะนะคะ”

“มันสามารถออกไปได้หากต้องการ แต่ผัวของเธอต้องคุกเข่าลงก่อน แล้วคืนนี้เธอค่อยไปอยู่กับฉัน”  สือเป่ายิ้มกว้างและเดินเข้าไปหาหลี่ซีเหวินโดยถือมีดเอาไว้แน่น

“สือเป่า คุณ...อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่น ทำไมไม่ให้ฉันขอโทษคุณแทนซีเหวินล่ะคะ” โจวเหวินจิ้งตกใจมาก แต่เธอก็ยังกางแขนปกป้องหลี่ซีเหวินที่อยู่ข้างหลัง

หลี่ซีเหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังแสดงรอยยิ้มพึงพอใจ แม้ว่าโจวเหวินจิ้งจะขี้อายและขี้ขลาด แต่เธอก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเขาทุกครั้งที่พบเจอกับเรื่องอันตราย แม้ว่าวิธีการเดียวของเธอคือการขอโทษ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลี่ซีเหวินรู้สึกประทับใจ

“เหวินจิ้ง ไม่ต้องกังวล” หลี่ซีเหวินดึงโจวเหวินจิ้งไปข้างหลังและจ้องมองที่สือเป่าอย่างเย็นชา “เข้ามาสิ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันหยาบคาย”

การคุกคามนี้ทำให้ทุกคนขนลุกซู่ สือเป่ายกมีดของตัวเองขึ้นมา “หลี่ซีเหวิน แกกล้าดีอย่างไงถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้”

แม้แต่โจวเหวินจิ้งยังหวาดกลัวกับคำพูดเหล่านี้ และเธอถึงกับพูดไม่ออก

“แกกำลังจะตายอยู่แล้ว ยังกล้าเสแสร้งทำตัวก้าวร้าวต่อหน้าฉันอีกเหรอ ฉันคิดว่าแกคงเบื่อชีวิตแล้วสินะ” สือเป่าสาปแช่งด้วยความโกรธและพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล

ในชั่วพริบตาทุกคนต่างอ้าปากค้าง บางคนถึงกับหลับตาด้วยความตกใจ แม้แต่โจวเหวินจิ้งก็ยังกรีดร้องออกมาอย่างประหม่า

ทุกคนตระหนักได้ว่าหลี่ซีเหวินนั้นถึงวาระแล้ว

แต่ในไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องของสือเป่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลี่ซีเหวินบีบแขนของสือเป่าและกดปลายมีดลงไปที่คอของสือเป่าโดยตรง เสียงนิ่ง ๆ และเย็นชาที่ทุกคนได้ยินนั้นทำให้หนังศีรษะของผู้คนรู้สึกชาหนึบไปหมด

“การฆ่าคนด้วยมีดถือเป็นอาชญากรรม และการฆ่าคนด้วยมีดก็อาจเป็นการป้องกันตัวด้วยเช่นกัน ตอนนี้หากฉันออกแรงอีกแค่เพียงเล็กน้อย ใบมีดก็จะทะลุคอของนายแล้ว” ผิวของสือเป่าถูกกรีดจนเลือดไหลลงบนใบมีด

“อย่า...อย่า...น้องเหวิน ฉันผิดไปแล้ว นายท่าน พี่ชายคนนี้รู้เท่าไม่ถึงการณ์ ฉัน... ฉัน...แค่ล้อเล่นกับน้องสะใภ้เท่านั้นเอง ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ” สือเป่าหน้าซีดด้วยความตกใจและพูดติด ๆ ขัด ๆ 

แก้มของหลี่ซีเหวินกระตุก แต่ความโกรธภายในใจของเขาดูเหมือนว่าจะยากที่จะสงบลงได้ เขาพยายามระงับความโกรธเอาไว้และเข้าไปพูดใกล้ ๆ หูของสือเป่า “นายเคยฆ่าใครไหม”

สือเป่าผงะและไม่กล้าตอบ

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ หากนายกล้าแตะต้องภรรยาของฉันอีกครั้งล่ะก็ ฉันจะทำให้นายหายสาบสูญไปแน่นอน” หลังจากที่หลี่ซีเหวินพูดจบ เขาก็ค่อย ๆ ปล่อยแขนของสือเป่าและพูดอย่างเย็นชาว่า “ไปให้พ้น!!!”  

สือเป่าดูเหมือนตกใจราวกับถูกไฟฟ้าช๊อต เขาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้ววิ่งหนีไป เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่หลี่ซีเหวินพูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่น้ำเสียงที่หนักแน่นได้กระทบหัวใจของเขาโดยตรงไปแล้ว และมันทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว

ผู้คนที่อยู่ไกลออกไปต่างตกตะลึง แม้ว่าพวกเธอจะไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วหลี่ซีเหวินพูดอะไรก็ตาม แต่ก็รู้ว่าต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครกล้าพูดอะไรผิด ๆ เกี่ยวกับหลี่ซีเหวินอีกแล้ว