หลิวหยางทำการติดต่อกับฝันถึงสายฝนเพื่อจะทำการซื้อขายอุปกรณ์ที่เขามีอยู่โดยนัดมารับที่หน้าดันเจี้ยนฝันถึงสายฝนนั้นเป็อันดับหนึ่งในตารางจัดอันดับปัจจุบันนั้นอยู่ที่เลเวล 13 หลิวหยางนั้นเลือกที่จะปิดปั้งชื่อตัวเองจึงไม่อยู่ในอันดับรายชื่อถ้าเขาเปิดเผยชื่อจะอยู่ที่อันดับ 2 การคบเพื่อนเพิ่มสักคนหนึ่งย่อมเป็สิ่งที่ดีเพราะหลิวหยางคิดว่ากิลด์มือนั้นด้วยนิสัยเด็กน้อยโรงเรียนปิดเทอมของโจ๊กเกอร์นั้นน่าจะวุ่นวายกับเขาเมื่อเจอกันอีกครั้ง
“ข้าจะรีบไป เดี๋ยวข้าจะชวนคนอื่นไปด้วยเพื่อเข้าดันเจี้ยนอาจต้องใช้เวลาสักพักหนึ่ง เ้าเห็นใครเข้าดันเจี้ยนบ้างไหมมีคนแรกที่พิชิดดันเจี้ยนแล้วด้วย ข้าสนใจอย่างมาก ถ้าเจอเขาเ้าช่วยดึงเขาไว้ด้วยหรือถามชื่อไว้ก็ดี ” Deam of rain กล่าวเมื่อได้รับข้อความของหลิวหยาง
“ได้ ถ้าข้าเจอใครจะบอกให้”
ระหว่างรอหลิวหยางก็ส่งข้อความเกี่ยวกับพิกัดดันเจี้ยนมดให้กับไอติมและบัวแดง ถ้ามีคนเขาดันเจี้ยนมากขึ้นเหรียญทองในเกมส์ก็น่าจะเพิ่มขึ้นอย่างมากหลิวหยางคิดอยู่พักหนึ่งจึงเขียนฟอรั่มอีกครั้ง
“พิกัด และแนวทางดันเจียนมดระดับนอมอลเมืองกรีนลีพ โดยช่างก่อสร้างค่าข้อมูล 200 เครดิต”
“หวังว่ามันจะทำเงินได้อีกครั้ง”หลังจากที่ใส่รายละเอียดต่าง ๆ ที่เขาพบโดยหลีกเลี่ยงเกี่ยวกับการใช้กรีนและพิกกี้และไม่ได้บอกว่าเข้าสู่ดันเจียนด้วยตัวคนเดียว แล้วเสร็จก็ทำการโพส
แน่นอนว่าโพสนี้ได้รับความสนใจอย่างรวดเร็วเพราะเพิ่งมีประกาศคนผ่านดันเจี้ยนคนแรกไม่นานผู้คนนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงกดซื้อข่าวสารดันเจี้ยนกันจำนวนมาก
“ข้ามาแล้ว” ฝันถึงสายฝนพาสมาชิกกิลด์มาทั้งหมดสิบคนเพื่อเข้าสู่ดันเจียน
“เอาละเ้าประเมินราคา” หลิวหยางนั้นโยนอุปกรณ์ทั้งหมดหนึ่งร้อยกว่าชิ้นในกล่องซื้อขายแลกเปลี่ยนโดยตรง
“อาวุธสีเขียนจำนวนมาก เ้าได้มาอย่างไร”ฝันถึงสายฝนนั้นใมาก เพราะเพิ่งเจอหลิวหยางขายของไม่นานโดยไม่ได้ตั้งใจเข้าจึงถามไปตรง ๆความจริงแล้วทุกคนมีความลับเป็ของตัวเองทั้งนั้นแม้แต่เขาเองก็มีความลับของตัวเองไม่มีใครจะบอกเื่ราวเหล่านี้กันได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว
“ข้าขอไม่บอก เอาละเ้าให้ราคาเท่าไหร่”คำตอบของหลิวหยางนั้น ไม่แปลกใจฝันถึงสายฝนมากนัก เขาจึงกวาดดูของทั้งหมด
“คถาสีน้ำเงิน โอ้ว!” ฝันถึงสายฝนนั้นเป็นักเวทย์ เขาตื่นเต้นอย่างมากกับคถาสีน้ำเงินของส่วนใหญ่นั้นยังเป็ของระดับเวล 10เท่านั้นซึ่งเหมาะกับกิลด์ของเขาทั้งหมดใน่นี้
“สำหรับสีน้ำเงินข้าให้ 1 เหรียญทองหรือพูดง่าย ๆ หนึ่งหมื่นเครดิต ส่วนชุดระดับสิบสีเขียวข้าให้ 20เงินซึ่งเป็ราคาปัจจุบันจริงๆ ก่อนหน้านี้เ้าขายเพียง 2เงินมันถูกเกินไปไม่เหมาะกับข้า รวมราคาเป็2 เหรียญทอง 92 เหรียญเงิน ข้าให้ 3 ทองเลย รวมหมดสี่หมื่นเครดิต”ฝันถึงสายฝนแจกแจงอย่างเป็ระบบและให้ราคาสูงสุดเท่าที่เขาทราบเพื่อจะซื้อใจหลิวหยางเขาหวังว่าหากหลิวหยางพอใจ จะได้ทำงานร่วมกันอีกหรือเชิญชวนเข้าร่วมกิลด์นั้นก็จะมีโอกาสเพราะคนที่สามารถหาอุปกรณ์ได้ขนาดนี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
“ตกลง แลกเปลี่ยน”
“ว่าแต่เ้าเจอใครบ้างใหม่ข้าเห็นในฟอรั่มมีคนแนะนำเกี่ยวกับดันเจี้ยนธรรมดาไว้ ชื่อเขาคือช่างก่อสร้าง”
“ข้าไม่เห็นนะ ข้าเองก็เพิ่งมาถึงที่นี่”ระหว่างแลกเปลี่ยนฝันถึงสายฝนก็ไม่ลืมี่จะถามหาคนที่ผ่านดันเจี้ยนคนแรก
“เอาละพวกข้าจะเข้าสู่ดันเจียนกันแล้วถ้าเ้ามีอีกก็ข้อความมาได้” ฝันถึงสายฝนนั้นตื่นเต้นกับอุปกรณ์ที่ได้รับอย่างมากเขามั่นใจว่าจะผ่านดันเจี้ยนระดับง่ายอย่างง่ายดายแล้ววันพรุ่งนี้ก็เข้าสู่ระดับยาก
หลังจากที่กิลด์ความฝันเข้าสู่ดันเจี้ยนหลิวหยางก็ตรวจสอบฟอรั่มเขาพบว่ามีคนกดชื้อข้อมูลของเขาหลายหมื่นคนได้เงินมาล้านกว่าเครดิตด้วยเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ตรวจสอบฟอรั่มอยู่พักหนึ่งเพื่อหาจุดเก็บเลเวลอื่น ๆที่มีคนค้นพบบริเวณรอบ ๆ เขาก็ตัดสินใจไปขุดแร่ที่เหมือง
“ต้องรีบทำอุปกรณ์เวล 10 ขายเพิ่มอีกถ้าตั้งร้านแล้วสามารถขายของได้เรื่อย ๆ ก็คงดีแต่นี่ต้องเดินที่โต๊ะตั้งร้านตลอดแล้วกดขายของ”หลิวหยางคิ้วขมวดเพราะปัญหาการตั้งร้านนั้นยุ่งยากเกินไป เขาควรจะมีคนรับของช่วยขาย
“เอ่อ อาวุธระดับตำนาน น่าจะทำอะไรได้บ้างหอกนี่ก็พาเปลี่ยนอาชีพแล้วไม่มีสกิลด์ให้เรียนชวนปวดหัวอยู่แล้วหวังว่าจะมีดีบ้าง”หลิวหยางลองเอาจอบเล็กออกมาแล้วเปลี่ยนเป็โต๊ะสำหรับตั้งร้านจากนั้นก็สังเกตความแตกต่างกับโต๊ะทั่วไป
“อ่า มีหน้าต่างเปิดร้านอยู่ในอุปกรณ์สวมใส่ในตัวตรงช่องอาวุธรอง”หลิวหยางวางน้ำผึ้งขายที่ราคายี่สิบเหรียญเงิน แล้วก็ลองเดินห่างจากโต๊ะตั้งร้านปกติโต๊ะตั้งร้านนั้นอยู่ห่างได้ไม่เกิน 500 เมตร มันจะถูกเรียกเก็บอัตโนมัติแต่เมื่อหลิวหยางนั้นเดินห่างออกมาเกิน 500 เมตรโต๊ะก็ไม่หายไปแถมยังสามารถเปิดหน้าต่างซื้อขายได้ด้วยเขาเอาน้ำผึ้งออกมาแล้วใส่ไปใหม่ด้วยความดีใจ
“สุดยอด”หลิวหยางวิ่งกลับเมืองเพื่อไปตรวจสอบนายพลมู่หยงแต่ยังไม่พบเข้าจึงไปร้านตีเหล็กซื้อค้อน จอบเล็ก และเตาเผาเหล็กระหว่างนั้นก็ตรวจสอบระบบร้านค้าปรากฏว่ามันยังคงอยู่มีคนซื้อน้ำผึ้งไปแล้วหนึ่งขวดด้วย
“ต้องรีบแล้วเดี๋ยวคนมากมายจะเข้าสู่ดันเจี้ยน แล้วได้เหรียญจำนวนมาก สามารถที่จะซื้ออาวุธชุดเกราะได้อย่างแน่นอน เพียงตั้งร้านค้าไว้แบบนั้น แล้วทำงานที่อื่นก็สบายเลยทำเงินได้เรื่อย ๆ
หลังจากที่หลิวหยางเตรียมตัวพร้อมแล้วก็ออกทางประตูทิศใต้ของเมืองเพื่อไปยังเหมืองเขาเปิดแผนที่และกำหนดพิกัดตามที่ได้ศึกษาฟอรั่มเดินทางกว่าสี่สิบนาทีก็ถึงจุดหมาย พื้นที่นั้นต่างจากเดิมเล็กน้อย ไม่ได้เป็ป่าหนาแน่นเหมือนแต่ก่อนแต่เป็พื้นทีู่เา และทุ่งหญ้าสีเขียว หลิวหยางพบสมุนไพรอยู่บ้างแต่เขายังไม่มีสูตรสำหรับปรุงยาจึงไม่ได้เก็บมอนเตอร์ระหว่างทางนั้นเป็มอนเตอร์เลเวลสิบ ถึงสิบสองซึ่งไม่ได้วิ่งเข้าโจมตีหลิวหยาง หลิวหยางจึงเดินทางอย่างสะดวก
เหมืองนั้นถูกสร้างขึ้นทีู่เาเป็หมู่บ้านเก่าแห่งหนึ่งมีกำแพงล้อมรอบกำแพงนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้และวัชพืชขึ้นทำให้ดูเหมือนเป็หมู่บ้านที่ถูกทิ้งร้างมานานเมื่อเข้าไปในหมู่บ้านก็พบว่าบ้านหลังเล็กๆเหล่านี้มีรองรอยการถูกทุลายอย่างรุนแรง ในเมืองเก่ามีซอมบี้สีเขียวระดับ 12เดินไปรอบ ๆ ซอมบี้เหล่านี้ไม่มีอาวุธ และดูเชื่องช้าหลิวหยางจึงค่อย ๆ หลบเพื่อไปที่ทางเข้าเหมือง
ในระหว่างที่หลิวหยางเดินทางนั้นก็มีคนมาจับแขนของเขา“ท่านนักผจญภัยโปรดอยู่ก่อน”
หลิวหยานใเล็กน้อยและมองชายชราที่จับแขนของเขา
“ท่านนักผจญภัย ท่านมาตามหาแร่ธาตุหรือไม่ในเมืองนั้นอันตรายมาก ลูกสาวของข้าถูกจับตัวไป ขอท่านได้โปรด...โอ้ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย ตรวจสอบดูว่าลูกสาวข้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่หรือถูกฆ่าตายไปแล้ว”
Ting“ได้รับภารกิจตามหาหลานสาวของผู้สูงอายุ”
“โอ้ ข้ายินดี” หลิวหยางประหลาดใจมากที่ได้รับภารกิจโดย NPC เดินมาเสนอให้ถึงที่เขาจึงยอมรับภารกิจ
“ขอบคุณเ้ามาก”พูดเสร็จชายชรานั้นก็เดินหายไปในเมือง หลิวหยางหลบหลีกผีดิบเพื่อเข้าสู่เหมืองเข้าคิดว่าควรเร่งสร้างรายได้เพราะอนาคตนั้นไม่แน่นอนเท่าไหร่นัก
เมื่อเข้าสู่เหมืองนั้นสภาพแวดล้อมอับชื้นและมีชอมบี้อยู่แต่ต่างจากชอมบี้ภายนอก พวกมันมีความเร็วพอสมควร และมีอาวุธเป็จอบและพลั้วเมื่อเห็นหลิวหยางก็พุ่งเข้าโจมตีทันที
-180
ความเสียหายด้วยทวนของหลิวหยางนั้นสูงพอสมควรแม้มันจะเร็วกว่าซอมบี้ด้านนอก แต่ก็ไม่เร็วพอสำหรับหลิวหยางเขาจึงสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย ด้วยการหลบหลีกแล้วโจมตี
Ting“ได้รับแร่ทองแดง 1 ได้รับชุดผ้าขี้ริ้ว 1(สีเทา) ได้รับทองแดง 30”
“อ่า ได้แร่ด้วยแต่ผ้าขี้ริ้วคือเอามาเพื่ออะไร” หลิวหยางโยนผ้าขี้ริ้วทิ้งโดยตรงแล้วเดินหน้าต่อไปเดิมทีหลิวหยางคิดว่าจะหาแร่เพื่อทำการขุดแต่การต่อสู้กับซอมบี้นั้นก็ไม่ทำให้ผิดหวังเช่นกันเขาไม่เรียกกรีนและพิกกี้ออกมาทันทีเพื่อ้าฝึกใช้หอกให้คล่องแคล่วมากขึ้นก่อนเพราะซอมบี้เหล่านี้ค่อนข้างเหมาะสมกับการฝึกมากด้วยความที่มันไม่เร็วมากจึงสามารถต่อสู้ได้ทีละตัว