SoiCourse จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง

@โดมพักผ่อนรวมในซอยคอร์ส

        " นี่แกยังไม่คุยกับพี่แกอีกหรือไงเลน่า " เพื่อนสาวเอ่ยถาม

        " ก็พี่ยังไม่ขอโทษฉันนี่ " เลน่าตอบเพื่อนสาวแบบหงุดหงิด

        " เค้าเป็๞พี่นะ แกจะให้เค้าขอโทษก่อนหรือไง "

        " เอ๊ะ ก็ถ้าคนทำผิดก็ต้องเป็๲ฝ่ายขอโทษไม่ใช่หรือไง นี่แกเป็๲เพื่อนฉัน หรือเพื่อนพี่ฉันกันแน่เนี่ย "

        " แหนะ ยังจะหันมาว่าฉันอีก แกจะโกรธพี่แกก็ไม่ถูกนะเลน่า "

        " ..... "

        " แกมีกันอยู่แค่สองคน ถ้าสมมติพี่แกเป็๲อะไรขึ้นมา โดยที่แกทำไรไม่ได้เลย จนเหลือแกคนเดียว แกจะรู้สึกยังไงหละ "

        เลน่าทำใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด ก่อนที่จะลุกขึ้นเรียกเพื่อนสาวไปเรียน " ไปกันได้แล้ว พูดมากอะ "

        " เอ้า "

~~~~~

@โถงใหญ่ในอาคารรวม

        ระหว่างที่เลน่าและเคทเดินข้ามทางเดินของตึกรวมเพื่อที่จะไปทางตึกระดับ 2 และเดินไปพลางคุยไปพลาง เลน่าก็เหลือบดวงตากลมโตไปเห็นผู้ชายผมบรอนซ์ทอง ตาสีม่วงเด่นเดินมาทางเธอ นั่นคือราฟ

        ราฟที่กำลังเดินมองข้างทาง อยู่ดีๆก็ค่อยๆกวาดสายตาแล้วหันมามองเธอ ประหนึ่งว่าเห็นเธอจากระยะไกล๻ั้๫แ๻่โลที่แล้วอย่างไงอย่างงั้น ตอนนี้ทั้งราฟและเลน่ากำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากันอย่างไม่มีใครหลบตาใครจนทั้งคู่เริ่มเดินเข้ามาใกล้กัน

        " รีบหาความสุขใส่ชีวิตไว้เถอะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส " ราฟพูดประโยคหนึ่งใส่เลน่าทันทีที่เดินเข้าใกล้กันพอที่เธอจะสามารถได้ยินคำพูดของเขา ก่อนหันหน้าไปมองทางข้างหน้าต่อ และเดินผ่านกันไป

        " นี่ หมอนั่นพูดอะไรใส่แกหรือเปล่าเมื่อกี้ " เคทถามขึ้น

        " เปล่านี่ " เลน่าตอบปัดๆก่อนจะเดินเข้าตึกเรียนไป

~~~~~

        " งั้นแยกกันตรงนี้เลยนะเคท " เลน่าบอกลาเพื่อนรักหลังจากเรียนเสร็จและกำลังแยกย้านกันกลับบ้าน

        " บาย ไว้เจอกันพรุ่งนี้ คุยกับพี่ดีๆหละ " หลังจากพูดทิ้งท้ายจบ เคทก็วิ่งหนีเพื่อนรักทันทีก่อนจะโดนเธอบ่นตามหลัง

        ครืด~

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนเลน่าจะหยิบขึ้นมาดูชื่อที่หน้าจอโทรศัพท์และกดรับสาย พร้อมกับตอบรับปลายสายด้วยเสียงแข็ง " ค่ะ! "

        " เรียนเสร็จแล้วใช่ไหม พี่รออยู่ที่รถนะ " เสียงพูดจากปลายสาย นั่นคืออีธาน พี่ชายของเลน่า

        " ค่ะ กำลังเดินไป " เลน่าตอบกลับจากคนปลายสายแล้วกดวางสายทันที พร้อมเดินไปที่รถ

        " วันนี้เรียนเป็๞ไงบ้าง " อีธานเปิดเอ่ยถามสาวตัวเล็กข้างๆเพื่อกลบความเงียบภายในรถตลอดครึ่งทางที่ผ่านมา

        " ก็เหมือนทุกวันค่ะ " สาวน้อยตัวเล็กตอบกลับอย่างปัดๆระหว่างที่กำลังใช้มือท้าวคาง และหันออกไปมองนอกตัวรถ ทำให้รถกลับมาเงียบอีกครั้งก่อนเลน่าจะพูดขึ้นถามหนุ่มข้างกาย

        " ทำไมพี่ไม่ขอโทษหนูสักทีหละ " สาวตัวเล็กถาม

        " ฮึ? " อีธานงงกับคำถามของสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆคนขับ ก่อนเธอจะถามขึ้นมาอีกครั้ง

        " ทำไม พี่ถึงไม่ขอโทษหนูสักทีคะ! " รอบนี้เลน่าถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจก่อนจะพูดขึ้นอีกประโยคโดยที่อีธานยังไม่ทันได้ตอบอะไร

        " หนูอยากคุยกับพี่จะตายอยู่แล้ว แต่พี่ไม่ขอโทษหนูสักทีเลย หนูรู้ว่าพี่เป็๞ห่วง แต่คำพูดที่พี่ใช้วันนั้นมันไม่เกินไปหน่อยหรือไงคะ! " สาวน้อยพูดหมดเปลือกที่สมองตัวเองคิด เพราะอดไม่ไหวที่จะต้องอยู่ในสภาพที่อึดอัดกันแบบนี้เหมือนตลอด 2 วันที่ผ่านมา ทั้งๆที่เจอหน้ากันที่บ้านอยู่ตลอด

        " หึ " อีธานได้ยินอย่างงั้นก็หลุดขำนิดๆในลำคอก่อนจะหันไปสบตากับสาวตัวเล็กข้างๆ ที่จ้องเขาอย่างเขม็ง ก่อนที่จะหันไปมองทางขับรถต่อ

        " ..... " แต่เลน่าก็ยังเงียบรอฟังคำตอบ และยังไม่ละสายตาไปจากพี่ชายของเธอ

        " ขอโทษ " ชายหนุ่มพูดขอโทษออกมาด้วยความจริงใจที่ทำให้เลน่า๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความอบอุ่นที่ตลบอบอวนอยู่ในรถ ทำให้เธอหลุดอมยิ้มออกมานิดๆพร้อมกับหันหน้าไปมองข้างทางทั้งๆที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

        แต่หารู้ไม่ว่ากระจกรถที่เธอหันไปอมยิ้มใส่เมื่อสักครู่นั้นเงาพอที่จะสะท้อนใบหน้าเล็กมายังคนที่มองเธอจากข้างหลัง อีธานเห็นอย่างงั้นจึงค่อยๆเลื่อนมือขึ้นไปยีหัวเธออย่างเบามือด้วยความอ่อนโยนและขับรถต่อไปเงียบๆจนถึงบ้าน

~~~~~

@โรงจอดรถในซอยคอร์ส

        " งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะเลน่า " อีธานบอกสาวตัวเล็กที่พึ่งรถจากรถเสร็จ

        " ค่ะ " สาวตัวเล็กขานตอบก่อนที่ทั้งคู่จะเดินแยกกันไปตึกใครตึกมัน

        ปึก!!

        แต่ยังไม่ทันที่เลน่าจะเดินถึงตึกเธอเดินชนกับหน้าอกหน้าของใครบางคนเข้าอย่างแรง หลังจากเดินห่างมาจากรถเพียงไม่กี่ก้าว

        " โอ๊ย " เลน่าร้องอย่างลืมตัว ความเจ็บแล่นแปร๊บไปที่จมูกของเธอ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าเธอ

        " แล้วทำไมมันต้องบังเอิญเป็๞เธอที่เดินชนฉันอีกแล้วหละ " เสียงของชายหนุ่มที่เลน่าเดินชนพูดขึ้น ก่อนที่เธอจะถลึงตาใส่แล้วตอบกลับไป

        " ฉันงั้นหรอ!! อ้อ ฉันสินะที่เดินชนร่างใหญ่ๆของนายหนะ!! ฮึ!! " คนตรงหน้าเธอไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือราฟนั่นเอง

        " ถ้าฉันมันตัวใหญ่นัก แล้วทำไมตาโง่ๆของเธอมันถึงมองไม่เห็นหละ ว่าฉันกำลังเดินมา "

        " ฉันเดินหลบแล้วนะ แต่นายมาขวางเพื่อให้ฉันชนนี่!!! สมองนายมีปัญหาหรือไงย๊ะ!!! "

        ไม่รอให้สาวตัวเล็กตรงหน้าพูดจบ ชายหนุ่มก็ดึงข้อมือเธออย่างแรงด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะพูดใส่เธอด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง " เธอนี่มันใจกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้เยอะนะ " คำพูดนั้นทำให้เลน่ารู้สึกได้ทันทีว่าราฟไม่ตลกกับการหยอกล้อของเธอเมื่อสักครู่

        " นายก็กล้ามากนะที่มาทำเ๹ื่๪๫พวกนี้ได้ในโรงเรียน อย่างไม่เกรงกลัวอะไรเลย " เลน่าพูดเสียงแข็งเช่นเดียวกับราฟก่อนที่จะกระชากแขนออกจากมือของเขา

        ราฟยิ้มมุมปากอย่างเ๯้าเล่ห์ ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมด้วยใบหน้าเย้ยหยันว่า " ฉันหละอยากจะเห็นน้ำหน้าเธอ หลังจากออกไปนอกอาเขตโดมนัก ว่ายังจะกล้าได้แบบนี้อยู่หรือเปล่า " *อาเขตโดม* คือพื้นที่ภายในเมืองที่ตั้งอยู่ภายใต้การรักษาความปลอดภัยจากอาเขตวงเวทย์ของเมืองนั้นๆ ซึ่งภายนอกอาเขตโดมนั้นจะเต็มไปด้วย ฮันเตอร์ กาเดียน หรืออีวิลมากมายที่พร้อมฆ่าผู้คนได้เสมอโดยไร้กฎเกณฑ์ใดๆ

        " กล้าสิ แล้วก็กล้าพอที่จะอดไปเจอนายข้างนอกแทบไม่ไหว " เลน่าตอบกลับอย่างมั่นใจก่อนจะเดินเข้าตึกไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองคนข้างหลัง ที่ยืนยิ้มมุมปากและมองตามหลังเธอไปจนลับสายตา

~~~~~

######################################

จร๊าแม่คุณ งอลพี่เขาแต่เขาไม่ง้อสักทีอะเนอะ

เลยบอกให้เค้าง้อสะเลย เอ็นดูหรือหมั่นไส้ดีเนี่ย

ช่วยเมนต์เป็๞กำลังใจให้เค้าด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ และทุกการติดตาม

จากผู้อ่านทุกคนเลยค่ะ

######################################