(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 37 ลงโทษ

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ฟังดูจริงใจ 

เย่ชิงหยูที่ยืนอยู่ริมฝั่งพึมพำ "ข้าไม่มีน้องชายเลวๆ แบบเจ้า!" 

"แม้ข้าจะไม่ใช่น้องชายท่าน แต่ข้าเชื่อว่าท่านอ๋องคงไม่ปล่อยให้ข้าจมน้ำตาย การช่วยชีวิตคน ได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น คนที่ไม่มีความเมตตาต่อชีวิต ก็ไม่ต่างจากปีศาจร้าย!" 

"ข้าถือว่าเจ้ากำลังด่าข้า" 

"..." 

"ข้าอยู่ข้างกายท่านมานาน ถึงจะไม่มีความดีความชอบ แต่ก็ตั้งใจปรนนิบัติรับใช้! ทำไมท่านถึงไม่ช่วยข้า?" 

"เพราะเจ้ามักทำให้ข้าโกรธ!" 

"..."

บทสนทนาที่เหมือนกำลังต่อรองออดอ้อน ทำให้ลั่วจิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆรู้สึกขำ เขาไม่รู้ว่าท่านอ๋องก็มีด้านที่เด็กๆแบบนี้เหมือนคนอื่นด้วย 

โล่วชิเจี่ยชักแม่น้ำทั้งห้า แต่เย่ชิงหยูยังคงใจแข็งไม่ยอมช่วย กลับยิ่งดูสะใจกว่าเดิมขึ้นไปอีก 

ยังไม่พอ เขาสั่งให้เปิดประตูน้ำของจวนอ๋อง ปล่อยน้ำไหลเข้ามาเพิ่ม แม้ตอนนี้จะเป็นช่วงฤดูร้อน แต่น้ำในธารก็ยังคงเย็น ประกอบกับสายลมพัดผ่าน ยิ่งทำให้ร่างของโล่วชิเจี่ยสั่นสะท้าน นางเงยหน้าขึ้น สบตากับเย่ชิงหยูที่กำลังมองดูความอับอายของนางด้วยสายตาเย่อหยิ่ง 

"มองข้าทำไม? ข้าแค่จะรอดูว่าคืนนี้เจ้าจะหนาวตายหรือไม!"

โล่วชิเจี่ยกัดฟัน มองเขาอย่างโกรธเคือง ใบหน้าเล็กๆที่ดื้อรั้น ซีดจนไร้สีเลือด 

สุดท้ายโล่วชิเจี่ยไม่พูดอะไร แต่ดำดิ่งลงไปในน้ำแทน 

บนผิวน้ำที่สงบ มีเพียงฟองอากาศลอยขึ้น แล้วก็เงียบหายไป 

เวลาผ่านไปสองเค่อ บึงก็ยังคงสงบ เย่ชิงหยูเริ่มใจคอไม่ดี อาหารปลาในมือของเขาหล่นลงพื้น 

"โล่วชิเจี่ย?" เขาเรียกเสียงเบา แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ 

เขาหันไปมองลั่วจิ่ว ลั่วจิ่วส่ายหัว 

หรือว่าจมน้ำตายแล้ว? 

"โล่วชิเจี่ย ถ้ายังไม่ตายก็ตอบข้า ข้าจะช่วยเจ้าขึ้นมา!"

ผิวน้ำที่สงบนิ่งมีฟองอากาศลอยขึ้น แต่นั่นเป็นฟองอากาศจากปลา 

เย่ชิงหยูเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี เดินลงจากสะพาน ย่อตัวก้มลง ขณะที่กำลังเพ่งสายตามองใกล้ๆ ผิวน้ำที่สงบก็พลันมีมือซีดขาวโผล่ขึ้นมา คว้าปลอกคอเสื้อของเย่ชิงหยู ลากเขาลงน้ำ 

"ซ่าาาาา!" 

เสียงน้ำกระเซ็นดังไปทั่วจวนอ๋องที่เงียบสงัด พร้อมกับได้ยินเสียงโวยวายของลั่วจิ่วตามมา

และในที่สุด เสียงตะโกนดังกึกก้องก็ดังขึ้น "โล่วชิเจี่ย เจ้าอยากตาย!" 

ในวินาทีถัดมา น้ำในบึงพุ่งขึ้นสูงหลายมี่ เย่ชิงหยูใช้วิชาตัวเบา แบกโล่วชิเจี่ยขึ้น จากน้ำ แล้วกระโดดขึ้นมายืนบนสะพานไม้ 

โดยไม่สนใจสายตาของคนอื่นๆที่กำลังตะลึง เขาแบกโล่วชิเจี่ยเดินตรงไปยังห้องนอนของตน เสื้อผ้าของทั้งสองคนเปียกโชก และมีสาหร่ายติดอยู่ โล่วชิเจี่ย ตะโกนเสียงดัง "ปล่อยข้า!" 

" ปล่อยเจ้า? เห็นข้าใจดีขนาดนั้นเลยรึ? กล้าล้อเล่นกับข้า ก็ต้องกล้ารับผลที่ตามมา วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า! " เย่ชิงหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับจะกินคนทั้งเป็น

เขาแบกอย่างไม่ไยดี ร่างของโล่วชิเจี่ยเสียดสีอย่างแรงกับไหล่อันแข็งแรง ทำให้นางเจ็บ 

"ปัง!" 

เสียงประตูห้องนอนถูกเปิด เย่ชิงหยูโยนโล่วชิเจี่ยลง ก้นนางกระแทกกับเก้าอี้ ล้มหงายไป 

เย่ชิงหยูดวงตาแดงก่ำเหมือนคนคลั่ง เขาค้นหาอะไรบางอย่าง 

ในที่สุด เขาก็พบกับไม้เรียวบนโต๊ะ 

ไม้เรียวนี้ทั้งหนักและเก่าแก่ เป็นของที่เขาเคยเตรียมมาไว้เพื่อใช้ฝึกฝนวินัย 

แต่นี่ก็ผ่านมานานแล้ว ไม่เคยได้ใช้เสียที มาวันนี้ ถึงเวลาได้ใช้มันแล้ว!